Ik vind schakelen altijd moeilijk. Dus toen ik na zeven weken Nederland terugkeerde naar Japan, wist ik al dat ik het daar even moeilijk mee ging hebben. Ik was in Nederland zó lekker bezig!

“Ja maar”, zei Maan, “als je in Nederland zou wonen, dan zou je ook niet altijd zo druk kunnen zijn als nu, toch?” En dat was natuurlijk waar. De afgelopen zeven weken waren minutieus gepland; lezingen geven, proefdrukken bestellen, de laatste hand aan de cover leggen, en dan die enorme stapel boeken inpakken en opsturen, knallen op mijn eigen boekpresentatie (die ik ook zelf had gepland/geregeld) en tussendoor nog even al mijn vrienden en familie zien.

Toen Maan dit tegen me zei, kwam ik net van event bij de Belastingdienst. Waar ik normaal na afloop linea recta mijn bed in zou duiken, at ik nu ramen en een swirl – ik was toch in Utrecht.

“Heb je dan morgen rust?”, vroeg iemand op mijn lezing. “Normaal wel”, zei ik, “maar nu ga ik morgen naar de Efteling…”

Hoewel ik dit zelf ook wel een beetje overdreven vond, had ik de nodige maatregelen getroffen. Zo ging ik met Charlotte, die mij goed kent. We spraken af niet te vroeg te komen, en niet te laat te gaan. Eigenlijk wilde ik maar één attractie echt doen, namelijk Danse Macabre. Ook was ik nog nooit in Symbolica en de Baron geweest, dus die kwamen ook op het lijstje. Charlotte wilde graag in De Vliegende Hollander, want zij was nog langer dan ik niet in de Efteling geweest. Verder voegden we Droomvlucht toe aan onze wensenlijst. Maar bloemen kijken vond Charlotte ook een prima idee.

We gingen op een doordeweekse dag, en hoewel de crowd calendar online zei dat het druk zou worden, stonden we gemiddeld per attractie ongeveer 25 minuten in de rij. Er waren vooral veel Belgen, ik denk dat het daar vakantie was. Ik had een faciliteitenpas aangevraagd, maar die heb ik uiteindelijk nergens hoeven gebruiken. We namen tijd voor snacks en pauzes, en zo was het dus een super relaxte dag waarop we vooral konden genieten.

Zondag en maandag was ik nog druk met het inpakken van boeken voor diverse autisme-gerelateerde organisaties – de actie met het AutismeFonds waar ik eerder over postte. Maandagochtend kwam Aafke nog even langs, en zij bood aan al mijn pakketten met de auto naar het pakketpunt te brengen. Dat scheelde! De rest van de dag besteedde ik aan het inpakken van mijn koffers. Aanvankelijk was ik van plan met één koffer (en een KLM-trolley, daarover later meer) terug te reizen, maar ik had zoveel kleren op Vinted besteld dat dat niet ging passen. Met pijn in mijn hart en portemonnee boekte ik mijn derde stuk bagage, en zo paste het nog maar nét.

Dinsdagochtend haalde papa me op, om me naar Schiphol te brengen. In de kofferbak lag mijn half-size KLM-trolley. Deze had ik ook al toen ik in 2019 in Den Haag woonde – sterker nog, ik had er twee. De full-size dessert trolley leek me onmogelijk om mee te nemen, dus die heeft Riemer nu. Maar die half-size, dat moest toch kunnen. Ik zie mensen regelmatig instrumenten of snowboards meenemen, dus waarom geen trolley? Snel propte ik er nog een winterjas en wat sjaals in – die pasten écht niet meer in mijn koffer.

Naast mijn koffers laadde paps ook twee dozen met boeken, een doos met verpakkingsmateriaal en een doos met allerhande woonaccessoires (onder andere de geliefde S-haken, kledinghangers en mijn boekweitkussen) in de auto. Die gaan bij paps en Monique op zolder. Ook had ik een doosje met eten over; dat mogen ze lekker opeten. Verder had ik nog een grote Ikea-zak met kimono’s voor Léonie van Froufrous. Die brengt paps binnenkort naar vrienden van haar in Zoetermeer, waarna ze uiteindelijk bij Léonie in de winkel terecht komen. Mijn labelprinter had Aafke maandag al meegenomen, om te lenen. Super hendig voor haar eigen webshop!

In de auto onderweg naar Schiphol werd ik nerveus. Ik zou daar aankomen met twee koffers, een handbagage-rolkoffertje en dan die gekke trolley – als dat maar goed zou gaan. Papa zou me aanvankelijk gewoon bij de ingang droppen, maar ik vroeg of hij tijd had om mee te lopen, en dat had hij gelukkig. De trolley moest naar odd-size baggage, en ik moest vanwege het formaat 185 euro bijbetalen. Daar had ik gelukkig al rekening mee gehouden, maar toen ik wilde pinnen bij de balie, werkte dat ineens niet. Ik begon te zweten. “Probeer eens met je pas?”, zei de dame. Ik dook mijn portemonnee op, die ergens onderin mijn volgepakte rugzak zat. Ook met de pas werkte het niet. Mijn vader bood aan het dan voor mij voor te schieten, maar ook bij hem werkte het niet. Tien minuten klooien later bleek dat het gewoon aan het pin-apparaat lag. Bij het loket ernaast ging het in één keer prima.

Op zulke momenten ben ik dus heel blij met mijn zonnebloem-keycord en autistenpasje. Nadat ik afscheid had genomen van papa kon ik snel naar boven, door de tassencontrole en de douane. Hierna had ik nog bijna een uur om in de meditatieruimte te zitten, en tot rust te komen voor mijn vlucht.

De vlucht was helemaal oké. Ik had verwacht dat we over de Noordpool zouden moeten vliegen, maar we gingen over Turkije. Dat betekende een uurtje korter vliegen, én de hele tijd wifi. Ik zat naast de nooduitgang, met lekker veel beenruimte. Naast me zat een lief Nederlands stel van in de zestig dat voor het eerst naar Japan ging. Ik kon ze wat tips geven, en daarna heb ik podcasts geluisterd en YouTube gekeken. Het laatste stukje heb ik zelfs nog even geslapen, en toen was ik er!

Hoewel ik even bezorgd was of mijn trolley wel aan zou komen – en dat er niet iemand op Schiphol dacht, hey, een verdwaalde trolley, ik zal ‘m terug naar KLM brengen! – kwam die ook gewoon op de band. De odd-size band, met alle snowboards.

Ik bracht mijn bagage naar Yamato Transport om het thuis te laten bezorgen. Omdat het in Japan een stukje warmer is dan in Nederland, leverde ik ook het vest en de jas die ik aanhad bij Yamato in. Zo kon ik met enkel mijn rugtas, paraplu en rolkoffertje de Narita Express in. Scheelt toch weer. (Soms, en vooral als je moe bent, is de beste oplossing gewoon geld ergens tegenaan gooien.)

Gisteren werd alles bezorgd. Ik ben de hele dag bezig geweest met het uitpakken en reorganiseren van mijn kamer. De trolley paste precies waar ik ‘m hebben wilde, met nog geen centimeter speling. Heerlijk!

Toch had ik het even moeilijk. Gisteravond beklaagde ik me tegen François, dat ik het gevoel heb dat ik mijn momentum ga verliezen. Dat het thuis allemaal snel te veel is, dat ik mijn kantoor wil verplaatsen naar dichterbij ons huis, dat ik nieuwe meubels wil om alle losse spullen in te doen, dat ik niet aan werken toe kom, en en en… “Je bent net een dag terug!”, zei François. En dat is natuurlijk ook zo.

Toch weet ik nu al dat ik mijn simpele hotelkamer ga missen. De autonomie. De eenvoud. Maar vandaag was ik even op kantoor, en hoewel het nu nog een uur reizen is (één van de redenen dat ik het misschien wil verplaatsen), besefte ik ook weer dat het een ontzettend fijne plek is. Na mijn Japanse les dook ik in bed, om een paar uurtjes écht goed uit te rusten. En ineens had ik weer ruimte. Misschien hoeft het allemaal niet zo drastisch, dacht ik. Misschien is dit ook wel goed. Voor nu.