Wist je dat je liedteksten beter niet kan gebruiken als opdracht van een boek? Meestal mag je wel kleine stukjes tekst uit iets aanhalen, dat heet citaatrecht, maar dat citaat moet dan een doel dienen, en niet enkel ter decoratie zijn opgenomen – en dat maakt een opdracht discutabel. Dus toen ik voor Autastisch leven een stukje uit een nummer van Taylor Swift wilde citeren, en toch liever niet Mevrouw Miljardairs legal team op mijn dak wilde, moest ik op zoek naar een creatieve oplossing. Een easter egg, om in Swiftie-sferen te blijven.

Ik besloot enkel de titel van het lied en de timestamps te vermelden.

Ik dacht even dat nog niemand het gezien had, of de moeite had genomen het op te zoeken. Toen Jennifer mij gisteren tagde in haar post, en ik vervolgens haar bericht deelde, stond mijn geluid niet aan. Mijn geluid staat eigenlijk nooit aan. Ik was met Maan aan het kringloopshoppen en was enigszins overprikkeld, dus ik drukte op de deelknop zonder goed te kijken.

Vanmorgen werd ik gefotografeerd voor een krant. Omdat Charlotte en de fotografe voor mijn deur zouden staan, had ik bij hoge uitzondering wél mijn geluid aangezet. Dus toen ik even later voor de foto door mijn telefoon moest scrollen en mijn stories opende, hoorde ik het. Jennifer had precies dát stukje van het lied onder haar story gezet. Tranen.

En weet je wat nu het mooie is? Dat ik het citaat hier wél kan posten. En bespreken. Want nu is het allesbehalve decoratie. Maak je stoelriemen vast, want hier komt een stukje literatuuranalyse waar je lerares Nederlands trots op gaat zijn.

You’re On Your Own, Kid is een song van Taylor Swift die ik voor het eerst hoorde in een Starbucks in Japan. Ik voelde me daar regelmatig eenzaam, maar in de song wordt eenzaamheid prachtig omgedraaid. De eerste coupletten gaan over een onbeantwoorde liefde en het proces van het najagen van een carrière in de muziekwereld, waar Swift er langzaam achterkomt dat ze er alleen voor staat. Op het einde van het nummer draait ze het om; ze mag dan alleen zijn, maar ze kán dit. En ze heeft het blijkbaar altijd gekund. Alleen zijn is niet langer een treurig lot, maar ook juist vrijheid.

Het citaat in mijn boek correspondeert met het onderstaande stukje tekst. Een passage die me, vooral de eerste weken nadat ik het lied ontdekt had, tranen in mijn ogen gaf.

De overlap met mijn eigen leven is duidelijk. Ook ik verbrandde bruggen, veranderde van koers, verloor relaties en vriendschappen, maar zette ook elke keer stappen vooruit. En er is ook nog een meer letterlijke uitleg. “Pages turned” refereert daarbij letterlijk aan de bladzijden van een boek, mijn keuze dit boek zelf uit te geven en daarmee afscheid te nemen van mijn uitgever. (“Bridges burned” is misschien ietwat te dramatisch, want ik heb geen ruzie met ze en werk ook nog gewoon met ze samen voor mijn eerdere boeken en de Prikkelplanner.)

Swift spoort de de luisteraar aan in het moment te leven en te genieten. Haar fans staan bekend om de friendship bracelets die ze tijdens concerten uitwisselen, met daarop liedteksten en andere woorden die betrekking hebben op hun Taylor-fandom. Je hoeft niet bang te zijn, zegt ze. Jij kan dit. Het is precies wat ik tegen mijn lezers wil zeggen, en ook een beetje tegen mezelf. Autastisch leven is een aansporing aan autistische lezers om hun beste leven te gaan leven, net als hoe Taylor dat tegen haar fans, en ook tegen zichzelf zegt.

Nou ja, dat dus. En vrolijk Pasen.