“Jeetje Toeps, kan het nou nooit eens een keertje rustig?” Ha, nee. Ik ben Toeps en ik heb altijd een project nodig om me in vast te bijten. Het is eigenlijk altijd wel een project dat mijn leven beter maakt, dat scheelt, maar rustig? Nee, da’s niet aan mij besteed.
Vanmiddag had ik een call met een makelaar – de makelaar die me iets meer dan vier jaar geleden ook heeft geholpen met het het kopen van mijn mini-appartement-slash-kantoor in Hachioji (video-tour hier). Ik nam weer contact met hem op, omdat ik overweeg het appartement te verkopen.
“Wat?! Maar dat appartement was toch je rustplek? Je ontprikkel-haven? En last but not least, helemaal afbetaald en dus bijna helemaal gratis?!” Klopt. Maar hear me out. Ik zou dit niet doen er geen verbetering in het verschiet lag. Er is dus een plan.
“Oh, gaan jullie samen een huis kopen?!”
Nee, François en ik gaan niet samen een huis kopen. Dat zou ik wel willen, maar manlief ziet dat niet zitten, en ik kan hem moeilijk dwingen. Uren hebben we hierover gepraat, waarbij ik hem alle voordelen heb voorgerekend en alle bezwaren heb geprobeerd weg te nemen, maar hij gaat nergens heen. Hij vind het huis helemaal prima, en de kosten ook.
Ik niet. Ik vind het huis krap, en rommelig. Mijn eigen kamer is oké, maar de woonkamer staat volgepropt met meubels, boeken, dvd’s en games, een kotatsu en een vloerstoel waar ik steeds overheen moet hinkstapspringen als ik de kattenbak verschoon, drollenschepje in de hand en al. Ook de katten zelf, hoe lief ook, zijn intens. En die haren overal…
Kortom, ik zit graag in Hachioji. Maar vanaf waar wij nu wonen is dat ook een uur treinen. Da’s prima als je er meteen twee of drie dagen blijft hangen, maar niet als je even heen en weer wil. Als je je airpods hebt laten liggen, of op zoek bent naar dat ene papiertje. Vroeger, toen François nog met zijn ex in huis woonde, kwam hij weleens langs. Nu is hij er in een jaar tijd misschien één of twee keer geweest. Ook voor vrienden die naar Japan komen is het geen ideaal logeeradres; het is daarvoor net te ver bij ons vandaan.
Vandaar mijn idee: Hachioji verkopen, en er een one-room appartement dichter bij huis voor in de plaats aanschaffen! Klein probleempje: deze buurt is iets duurder dan Hachioji. Ondanks dat vond ik tijdens mijn zoektocht op Suumo (Japanse Funda) één (1) appartement dat perfect zou zijn. Iets duurder, maar nog net binnen mijn budget, en op 17 minuten lopen van ons huis!
Natuurlijk zijn er allerlei onzekerheden, haken en ogen. Zo moet ik eerst mijn kantoor verkopen, daarna kan ik pas iets terugkopen. Ik heb geen 6,5 miljoen yen (ofwel 35 duizend euro, de prijs van het potentiële nieuwe kantoor) liggen om dat te overbruggen. Maar verkopen kost tijd – althans, als je een beetje een redelijke prijs wil vangen. Tegen die tijd is dat andere appartement natuurlijk al lang verkocht. Ja, natuurlijk, misschien is er dan weer iets anders te koop, maar misschien ook niet – en dan zit ik dus even zonder. En zonder mijn kantoor word ik gek! (Sure, ik kan dan af en toe een hotelletje pakken, maar da’s ook weer zonde…)
Hoewel ik echt in dit plan geloof, werd ik vrijdag ook wel even sip toen ik in mijn mooie kantoortje om me heen keek. Ik wilde ineens helemaal niet meer verhuizen. En wat een gedoe ook! Maar dan denk ik weer aan de mogelijkheden: vrienden die om de hoek kunnen logeren, François die makkelijker even tussendoor langs kan wippen, geen urenlange treinreizen meer (kijk, ik hou van treinen, maar eh…) en nooit meer “oh shit, m’n oplader ligt nog op kantoor!”
Goed, daar is mijn hoofd nu dus druk mee. Net als met de vraag: Hoe kan ik snel zo veel mogelijk geld bij elkaar harken, zodat ik mezelf niet helemaal klem zet met dit goede idee. Oh ja, heel veel boeken verkopen! Nog wat tandjes bij zetten met de promotie. Ik denk na over een Engelse vertaling, en gisteren ontmoette ik iemand die misschien zou kunnen helpen bij een Franse versie van Maar je ziet er helemaal niet autistisch uit. Meer boeken, meer sales, meer mogelijkheden. Maar boeken maken kost ook geld. En heel eerlijk, ik ben nog financieel aan het bijkomen van Autastisch leven, de reis, zeven weken in een hotel wonen en alle kosten die verder komen kijken bij zelf een boek uitgeven. Komt allemaal 100% goed, dat weet ik. Maar timing.
De makelaar mailde me net met drie prijsstrategieën; snel verkopen voor minder geld, in een paar maanden verkopen voor medium geld, of langzaam verkopen voor meer geld. Nu gaan jullie natuurlijk allemaal zeggen dat ik voor die laatste optie moet gaan, maar zo ben ik niet.
Anyway. Hebben jullie verder nog tips? (Of geldbomen?)
Wow, zo ouderwetsch! Een RSS-feed!
Sla deze link op in je RSS-reader en volg mijn blog hoe jij wil; chronologisch, in je mailbox, in je browser... Ja mensen, the past is here!
https://www.toeps.nl/blog/feed/Related posts
Schakelingen
Ik vind schakelen altijd moeilijk. Dus toen ik na zeven weken Nederland terugkeerde naar Japan, wist ik al dat ik het daar even moeilijk mee ging hebben. Ik was in Nederland zó lekker bezig!
Mijn nieuwe boek Autastisch leven is officieel gelanceerd!
Hoera, mijn nieuwe boek Autastisch leven is gisteren officieel uitgekomen! De boekpresentatie gisteravond in boekwinkel Broese in Utrecht was een groot succes, maar voordat het zover was…
Naam Gebouw
Wie Deze autist ging naar Japan heeft gelezen, weet dat dit land nogal bureaucratisch kan zijn. Als nieuwkomer moet je eerst de magische driehoek van adres-telefoonnummer-bankrekening zien te doorbreken, waarna je eindelijk met iets anders kunt betalen dan de creditcard die je eigenlijk al had moeten opzeggen, of kadokaarten uit de convenience store. Tegen die tijd kom je er waarschijnlijk ook achter dat je beter een andere schrijfwijze van je naam had kunnen kiezen, want spaties, speciale tekens of doopnamen geven gegarandeerd problemen: ze passen niet in het vakje, of je input komt niet door de verificatie heen. En heb je al geleerd hoe je het cijfer 7 moet schrijven op z’n Japans? Ik wel, nadat mijn formulier voor automatische incasso werd teruggestuurd wegens “onleesbaar”. (Tip: Geen golvend lijntje bovenaan, en ook geen streepje door het midden.)
Na al deze lessen in 官僚主義 dacht ik dat ik het inmiddels wel doorhad. Maar toen ik een paar maanden geleden bij François introk, maakte ik een rookie mistake.
Bye bye balkon-Fuji
Toen ik naar Japan verhuisde, woonde ik de eerste anderhalve maand op kantoor. Nu klinkt dat erger dan het is, want mijn kantoor is gewoon het mini-appartementje dat ik kocht, toen we allemaal nog thuiszaten met corona-lockdowns en grenssluitingen. Om te voldoen aan de voorwaarden van mijn business manager-visum, moest ik snel een aparte woonruimte vinden (kantoor aan huis is niet toegestaan), en die vond ik op de tiende verdieping van hetzelfde gebouw. Er moest nog even een vleermuis verjaagd worden, toen nog een paar weken geventileerd, maar daarna werd het langzaam maar zeker mijn woning.
De kleine Japanse volksverhuizing
Ken je dat? Dat je ergens een bed wil, dan maar een verhuisbedrijf mailt, en voor je het weet ineens je halve inboedel bij de boyfriend hebt gestald? Deze dinsdag was het verhuisdag, en gebeurde precies dat.
De Ikea-haters
“Ikea-meubels zijn niet gemaakt om te verhuizen. Dan gaan ze kapot.” De Japanse meneer van het transportbedrijf keek moeizaam. Hij sprak in het Japans tegen Google Translate, waarna zijn telefoon de vertaling in het Nederlands uitspuugde. Even ervoor had hij gevraagd of al mijn spul van Ikea was, waarop ik opgewekt met “ja” antwoordde. Ik hou van Ikea. Japanners niet.
Het huis van de buren
Wie mijn nieuwe boek heeft gelezen weet dat ik, toen ik net in Japan was aangekomen en nog in mijn kantoor sliep, het appartement er recht naast wilde huren. Het leek me zo heerlijk: drie seconden woon-werkverkeer, een gedeelde internetverbinding, stofzuiger en voorraadkast, en (na het ontmantelen van een tussenschot) een heel lang balkon, zodat ik zelfs “achterom” van huis naar kantoor en vice versa zou kunnen gaan. Maar helaas, ik viste achter het net, en nam in plaats daarvan genoegen met een appartement aan de andere kant van het gebouw, en vijf verdiepingen hoger.