De afgelopen twee weken hoorde je geleidelijk minder van me op sociale media. Mijn outfits werden saaier, mijn haar valer, en mijn kookkunsten moesten regelmatig wijken voor magnetronmaaltijden. Kortom: ik was moe. Maar dat had een goede reden…

Op Wereld Autisme Dag was ik geboekt voor twee lezingen. Een op locatie in de buurt van Amersfoort, en een online. Tussen die twee talks in had ik een impromptu ontmoeting met Elyse, die voorheen in Tokio woonde maar inmiddels weer in Nederland – in Amersfoort om precies te zijn.

De volgende dag deed ik het rustig aan. Ik had met paps afgesproken te gaan lunchen, en dat deden we ook, maar in plaats van naar Bagels en Beans te gaan, wat mijn oorspronkelijke idee was, liepen we naar een nieuw tentje dichter bij het station. Het waaide, en ik was te overprikkeld om ver te lopen. Gelukkig was het nieuwe tentje fijn.

Mijn paps bracht nog een boek mee dat retour afzender gestuurd was. Aangezien ik tijdelijk in een hotel “woon”, had ik het adres van mijn paps als retouradres ingevuld. Na een korte mailwisseling met de geadresseerde kwamen we erachter dat ze een typfout in de postcode had gemaakt. Geen probleem, stuur ik ‘m gewoon nog een keer op! Sowieso ben ik de afgelopen twee weken vrijwel elke dag naar de brievenbus of het postkantoor gelopen, om jullie bestellingen op te sturen. (Dank!)

Zaterdag had ik met Maan afgesproken om een rondje kringloop te doen. We begonnen in Bilthoven, waar ik ooit nog eens woonde, en reden toen door naar Zeist.

Helaas had ik op de heenweg een vrij heftige discussie met een boomer in de stiltecoupé. Deze man was natuurlijk niet stil, en vond om een of andere onverklaarbare reden ook dat hij dat niet hoefde. Hij wees naar mijn airpods en zei: “Je hebt toch oordoppen in?”, waarop ik antwoordde dat ik hem alsnog hoorde. Verder wees hij erop dat we in de eerste klas zaten, en vroeg hij argwanend of ik daar wel voor betaald had. Ik had nota bene enkele minuten eerder een klassewissel voor de dag gekocht, juist omdát de trein vertraagd, druk en rumoerig was! Ik verzocht de man nogmaals om stil te zijn of beneden te gaan zitten, en gelukkig deden de man en zijn gezelschap dit na een tijdje. Maar pfff. Ik moest hier echt even van bijkomen.

Zondagochtend werd ik op de foto gezet voor een grote krant. De fotografe wilde graag bij mij thuis schieten, dus dat werd een shoot op mijn hotelkamer. Charlotte kon me nog even snel in de make-up zetten, voordat ze doorreisde naar haar andere afspraken. De rest van de dag deed ik niks – of nou ja, ik at chips en keek YouTube.

Maandag was mijn eerste webinar. Je weet wel, die mensen kregen als ze een pre-order plaatsten. Even had ik een technische hiccup, toen ik mijn HDMI-kabel inplugde en zo mijn netwerkkabel ontregelde, waardoor ik geen internet meer had. Maar dat kwam gelukkig snel goed.

Ook bestelde ik de tweede druk van Autastisch leven. Ja, de tweede druk! De eerste duizend exemplaren waren bijna op, waardoor CB me elke dag schreeuwende mails stuurde om me te waarschuwen dat de voorraad zó laag was, dat ie over twee weken op zou zijn. Ik mailde de typo’s die ik had gevonden tijdens het audioboek-lezen naar de vormgeefster, kreeg de gecorrigeerde versie terug en bestelde daarmee nog eens duizend boeken. Wow!

Dinsdag deed ik een poging het rustig aan te doen. Ik sleepte mezelf en mijn laptop naar mijn favoriete koffietentje en maakte een Instagram-post van een lieve recensie die ik had ontvangen. (Als je ook een recensie of beoordeling wil achterlaten zou dat super zijn!) Ook bereidde ik mijn talk van de volgende dag voor.

Woensdag was het tijd voor mijn volgende event. Op de TU in Eindhoven kwamen diverse sprekers en autisme-gerelateerde organisaties bijeen – en daarvan was ik er één. Met mijn gigantische koffer vol boeken toog ik naar Eindhoven. Mijn nieuwe boek was tegen het einde van de avond helemaal uitverkocht!

Al na mijn webinar op maandag begon ik mijn stem te verliezen, en de lezing in Eindhoven kwam ik dan ook voornamelijk door dankzij een grote zak honingdrop. Ik heb vrij veel last van hooikoorts en ik ben daarnaast ook gewoon niet meer gewend zoveel te praten. Ik besloot donderdag mijn rust te pakken, en de extra shoot die ik aanvankelijk had ingepland te annuleren. In plaats daarvan genoot ik van mijn bed en maakte ik een wandeling door de stad.

De rust duurde niet lang – mijn arme keel! – want vrijdag ging ik met Aafke naar de K3 Originals!

Eigenlijk wilde ik helemaal niet gaan. Ik vond deze reünie eigenlijk maar stom; deze drie waren gestopt, er is een nieuwe K3, die meiden doen al jaren hun stinkende best, en nu komt de “oude” K3 ineens terug, waardoor mensen weer gaan vergelijken, de nieuwe meiden minder serieus nemen, etc. Zelfs in de docu-serie die Studio 100 maakte over deze concertreeks wordt met geen woord over de nieuwe meisjes gerept. Wie niet beter weet, zou denken dat ze helemaal niet bestaan! En dan deelde Karen (vroeger mijn lievelings) ook nog een krantenartikel dat kopte: “De échte K3 geeft fans wat ze willen”?!

Maar goed. Ik zag ook de filmpjes. Ik zag ook hoe iedereen op een bepaald moment keihard “Zet bij!” schreeuwde, een obscure referentie naar een scène uit Het Huis, waarin Karen en Kristel terugblikken op hun eerste song, Wat ik wil, en de bijbehorende choreografie. “Zet bij!”, riep choreografe Axana Ceulemans dan. “Zet bij!”, roepen de fans nu.

Toen ik op zoek was naar tickets voor Call it off, kwam het TicketSwap algoritme met K3 op de proppen. “Trending voor jou.” Oh, er wordt best veel verkocht nog, dacht ik. Ik vroeg Aafke of ze misschien mee wilde. “Ja, ík wilde altijd al gaan, jíj wilde niet!”, aldus Aafke. Goed, ik zette me over mijn autistische rechtvaardigheidsgevoel heen en kocht de tickets.

En het was leuk! Iedereen kwam daar om te feesten en jeugdsentiment te beleven. Veel mensen hadden K3-geïnspireerde outfits gekocht of gemaakt en iedereen gunde elkaar het beste. En nadat K3 ons nogmaals had ingepeperd dat we zoveel mooier waren als we samen zijn, werd dat niet veel later, in de metro van Ahoy naar Rotterdam Centraal, direct in de praktijk gebracht.

De metro was bomvol. Niet in de laatste plaats omdat de RET twee zielige karretjes metro liet rijden, in plaats van vier. Ook ging er maar één metro per tien minuten. Kortom, wij stonden op elkaar gepakt als Japanse salarymen in de ochtendspits. Het werd steeds warmer in de metro en een meid viel flauw. Meteen handelde de hele metro als één. Iemand drukte op de noodknop. Van twee kanten werd Dextro aangeboden. Ik pakte mijn Japanse waaier erbij om deze meid iets van verkoeling te geven. Uiteindelijk ging het wel weer, en reden we door naar Centraal, alwaar ik een sprintje trok voor m’n trein. “Zie je, eh, later!”, riep ik tegen Aafke. In Nederland of in Japan.

Het weekend bracht ik door met vrienden. Zaterdag lunchte ik met Hannah in Utrecht, en zondag at ik pannenkoeken bij vrienden in Zoetermeer. Gisteren deed ik mijn tweede webinar – gelukkig werkte de techniek deze keer mee.

Donderdag heb ik mijn laatste lezing. Mijn hoofd is alweer bezig met mijn vertrek. Voordat ik wegga moet ik nog boeken opsturen, spullen op Vinted verkopen, kimono’s bij Léonie bezorgen, bestel-links omzetten, koffers inpakken… En eerlijk? Ik worstel ermee om weg te gaan. Hoewel aankomen in Nederland een cultuurschok was, geniet ik ervan hoe productief ik ben. Ik ben bang dat ik, zodra ik terug in Japan ben, mijn momentum verlies. Tegelijkertijd heb ik ook allerlei nieuwe plannetjes voor in Japan – zo denk ik eraan mijn kantoor te verkopen, om daarvoor iets anders terug te kopen. Maar daarover later meer…