Ik zou zo’n goeie influencer zijn als ik van alles wat ik in deze blog ga vertellen aparte posts zou maken. “Audioboek Autastisch leven nu verkrijgbaar!”, “Appartement te koop!” Maar nee, het wordt weer een bij elkaar geraapt zooitje à la Toeps, want er is na anderhalve week alweer veel te veel te vertellen.

Ja, dat dus. Het duurde even, want hoewel ik het nog vóór mijn boekpresentatie had ingesproken in de studio in Weesp, moest het hele verhaal nog gemonteerd worden. En toen de files eenmaal aangeleverd werden, moest ik het ding nog uploaden bij CB. Maar deze week was het dan zover, mijn audioboek stond eindelijk live!

Ik herinnerde me ineens dat ik voor mijn eerste boek jaren geleden een samenwerking met Storytel had. Ik vroeg wat rond bij bevriende schrijvers, en een van hen vertelde me dat dat tegenwoordig via zo’n affiliate-bedrijf loopt. Dat werkt zo: Ik krijg een link, en als mensen zich via die link aanmelden, dan krijg ik daar geld voor. Nu is het zo dat audioboeken van zichzelf echt geen zak betalen, dus je maakt ze vooral om inclusief te zijn (en misschien nieuwe lezers aan te spreken, die het boek daarna alsnog willen kopen). Maar als jullie nu allemaal mijn link volgen, een account aanmaken en 30 dagen gratis van Storytel genieten, dan word ik er misschien alsnog rijk van. En je kunt natuurlijk genieten van vier uur Toeps in je oortjes – meer zelfs, als je mijn eerste twee boeken ook gelijk even meepakt.

Ik schreef er vorige week al over; mijn verhuisplannen. Ik wilde mijn kantoor/appartement te koop zetten, om er later iets dichter bij huis voor terug te kopen. Vorige week twijfelde ik nog over de prijs en de strategie, maar na een aantal van jullie comments en wat nachtjes slapen, heb ik besloten voor de meest rustige strategie te gaan; we zetten het gewoon te koop, voor een goede prijs, en kijken wel wat er komt. Zakken kan altijd nog – of niet.

Ik maakte foto’s, kreeg de reservesleutel terug van Kei (meteen een goede gelegenheid voor een kop koffie) en stuurde alles naar de makelaar. Vanmorgen kreeg ik een mailtje: hij staat online! De prijs in euro’s is ongeveer 32.500,- (nee, daar mist geen nul). Ken je iemand die zo’n appartementje zoekt? Stuur het dan vooral door!

Natuurlijk was het geen makkelijk besluit om mijn plekje te verkopen. Juist omdat we gaan voor de rustige aanpak, heb ik geen idee wat ik er later voor terugkrijg. Ik kan niet alvast een nieuw kantoor gaan kopen, en zal waarschijnlijk enkele maanden zonder zitten. En thuis was het een zwijnenstal…

Even zag ik het helemaal niet meer zitten. “Wat ben ik aan het doen?! Wat doe ik überhaupt nog hier in Japan?! In Nederland was alles zoveel makkelijker!” Maar dan bedenk ik maar weer eens dat je voor het bedrag waarvoor je in Japan een klein appartement koopt, in Nederland nog geen garagebox hebt.

Het duurde tot de laatste dag van Golden Week (aka Japanse meivakantie), maar uiteindelijk kreeg ik François zover samen het huis op te ruimen. Vloerkleed en kotatsu-deken weg (een kotatsu is een tafel met een verwarmingselement eronder en een deken eroverheen, zodat je in de winter lekker warm kunt zitten – maar het is nu 25 graden en die kotatsu is écht even niet meer nodig), papieren uitgezocht, afwas afgewassen… We waren bijna klaar toen François’ telefoon ging: een vriend van de familie was in de buurt, en wilde even langskomen. Kwam dat even goed uit, haha!

Voor komende zondag hebben we een auto gehuurd, waarmee we spullen naar de kringloop kunnen wegbrengen en vast een kast uit Hachioji op kunnen halen om in mijn huidige kamer neer te zetten. In een opgeruimd huis functioneer ik zoveel beter, en ik heb dan ook veel meer vertrouwen in mijn verkoopplan nu de omstandigheden goed zijn.

Hoewel ik niet precies weet wat er gaat gebeuren met mijn kantoor/appartement, ga ik gewoon door met plannen. Zo wil ik in september/oktober weer naar Nederland komen. Om deze trip vast een beetje voor te bereiden, heb ik mijn lezingen-pagina opgeleukt met een raster met logo’s van eerdere opdrachtgevers. 10 oktober is World Mental Health Day, dat is weer een mooi haakje voor lezingen en boekpromotie. (Wil je me boeken, werk je voor een organisatie die dat zou willen of heb je een goede tip voor me, laat me vooral weten op boeken@toeps.nl!)

Verder maakte ik een stadswandeling met François, dronk ik thee met Britt, fotografeerde ik een Nederlandse familie die in Japan op vakantie was en bezocht ik kattentempel Gotokuji met Jenna en haar gezin.

Jenna was zeventien jaar geleden mijn model tijdens die dramatische fotoreis in Tokio (mensen die mijn eerste boek hebben gelezen, weten waar dit over gaat – de anderen kunnen nu snel naar Storytel, haha!), maar inmiddels getrouwd en mama van een zoon.

Het leukste was nog wel dat Jenna foto’s bleek te hebben van onze reis zeventien jaar geleden, die ik nog nooit gezien had. Of misschien had ik de traumatische herinneringen eraan diep weggestopt, dat kan ook. Hoe dan ook, het was geweldig om dit weer te zien. Dat haar! Die kleding! Ben ik toch nog goed opgedroogd.

Met Golden Week achter de rug begint het normale leven weer. Ik kijk uit naar de samenwerk-dates met mijn Franse girlies, de volgende meetup die Dora heeft georganiseerd, theetjes met vriendinnen, en alles wat ik nog niet weet.

Er komen veel leuke, nieuwe dingen mijn kant op, maar het lastige is dat ik nog niet zo goed weet wie wat waar en wanneer. “Maar Toeps, hebben autisten die informatie niet juist nodig?” Eh, ja. Da’s altijd een beetje mijn probleem. Tegelijkertijd zijn er dingen waar ik bijna delulu-level vertrouwen in heb – dus ik probeer dat nu maar met alles te hebben. Tot nu toe is alles altijd goedgekomen. Toch?