Na vorige week de tijd te hebben genomen om rustig in Nederland te landen (geen onverdeeld succes), begon deze week het harde werken: drie lezingen, drie shoots en een radio-optreden. Ondertussen legde ik de laatste hand aan mijn nieuwe boek, waarvoor ik twee drukproeven ontving, en at ik pizza met mijn familie voor mijn vaders verjaardag. En dan had ik tussendoor ook nog wat tijd om Vinted-pakketjes weg te brengen.

Maandag begon relatief rustig met een online lezing voor overheids-trainees. Omdat ik na een lezing meestal een combinatie van moe en hyped ben, besloot ik de tram te pakken naar de Rataplan en Amazing Oriental in Ypenburg. Ik kocht een jurk en wat hemdjes, en at vervolgens een bord rendang.

Dinsdag was shootdag. Samen met Charlotte ontving ik in de studio van Maan drie dames om op de foto te zetten. Het werd een ontzettend gezellige, maar drukke dag, die we afsloten met een spiegelselfie. Want ja, die tegeltjes… Daar moesten we een foto mee!

Woensdag legde ik nog even snel de laatste hand aan de presentatie van die avond. Daarna ging ik met een rolkoffertje vol boeken op pad richting Duivendrecht, alwaar ik een lezing gaf voor de oudervereniging van Levvel.

In de trein op weg naar mijn lezing appte ik met François. Ik beklaagde me over het feit dat ik zo lang onderweg was, die avond terug naar Den Haag zou moeten, om de volgende ochtend weer de andere kant op te gaan – deze keer naar de radiostudio in Hilversum, alwaar ik was uitgenodigd om over een late autismediagnose te komen praten. “Jammer dat ze hier niet van die business hotels hebben, zoals in Japan…” Maar wacht, is dat eigenlijk wel zo? Ik besloot booking.com te checken en vond het Bastion Hotel in Bussum Zuid. Recht naast het station. Eén halte van het mediapark en maar een half uurtje vanaf Duivendrecht. 92 euro.

Lang hoefde ik niet na te denken. Gelukkig heb ik altijd mijn halve leven bij me, inclusief ondergoed, tandenborstel en oplaadsnoertjes, dus ik hoefde helemaal niet terug naar Den Haag. In plaats van twee uur door de ochtendspits te reizen en overprikkeld en wel aan te komen kon ik rustig opstaan, douchen, Starbucks halen op Hilversum en toen rustig de studio binnen komen wandelen.

In de radiostudio ontmoette ik Maaike Helmer. Zij schreef het boek Daar is een woord voor, over haar late diagnose, dat die dag was uitgekomen. Toen ik nog in Japan was sprak ik Maaike al via Zoom, en ik help haar af en toe met haar website. Maar dit was de eerste keer dat we elkaar in het echt zagen, en dat was ontzettend leuk! (Je kan ons radiofragment hier terugluisteren, trouwens.)

Ik begon aardig moe te worden, maar de dag was nog niet ten einde. Mijn vader was jarig en gaf die avond een etentje. In Den Haag, gelukkig. Ik besloot mijn nieuwe brillen op te gaan halen, een kringloopwinkel in de stad te bekijken en toen rustig in een koffietentje te wachten tot het tijd was. In het koffietentje belde ik met François. Omdat ik niet wilde dat iemand me kon afluisteren, spraken we in het Japans. Benri!

Vrijdag had ik weinig verplichtingen. Ik bracht pakketjes weg, bereidde mijn lezing voor een kookte een oud recept: curry, ook wel “prutje”. Nog even wat stilte voor de storm.

Zaterdag had ik mijn volgende lezing. In Apeldoorn deze keer, voor 126 man/vrouw publiek. Ook hier zou ik boeken gaan verkopen, maar omdat hier meer mensen waren, had ik aan een rolkoffertje niet genoeg. Ik tapete mijn verlepte SuitSuit-koffer voor een laatste keer in, hopende dat de wielen het nog één dag zouden volhouden. (Dat deden ze gelukkig.)

Eerder had ik vriendin Eline gevraagd of ze mee wilde, en gelukkig kwam zij met de auto. Ze pikte me op vanaf station Apeldoorn – scheelde toch weer een kwartier slepen. Eline bleek een fantastische allround assistent; naast rijden kon ze ook fantastisch op het knopje drukken om de volgende slide te tonen, en maakte ze foto’s van de mensen die graag een kiekje met me wilden.

Tijdens het signeren gebeurde er trouwens nog iets bijzonders. Een meisje kwam naar me toe en zei: “Ik wil je bedanken. Door jouw boek voelde ik me voor het eerst een mens, in plaats van een robot.” Ik bladerde door het boek waarin ik mijn handtekening zou gaan zetten – ik vind het altijd leuk om te spieken welke druk iemand heeft. Ze had de eerste. En waar ik normaal altijd behoorlijk in mijn rol blijf, schoten plots de tranen in mijn ogen. Een minuut lang kon ik niks uitbrengen, alleen maar huilen.

Ik weet nog steeds niet precies waarom het zien van die 1 het deed. “Als je schrijft, schrijf je eigenlijk naar niemand”, probeerde ik uit te leggen. Je weet niet wie het gaat lezen. Je merkt daar niks van. Het zijn gewoon woorden op een scherm, en dan op papier. Natuurlijk heb ik al veel vaker feedback van mensen gehad; in de mail, in mijn dm’s, en ook op lezingen. En hoewel ik daar altijd dankbaar voor was en het ook zeker wel hoorde, bleef het toch vaak wat abstract. Misschien hield ik ook wel opzettelijk een beetje een muurtje omhoog. Misschien was het ook wel de moeheid, de drukke week, die ervoor zorgde dat deze meid er ineens doorheen brak. Hoe dan ook, het was bijzonder.

Na afloop dronken Eline en ik nog een drankje in de Starbucks, waarna ik weer voor twee uur de trein in stapte. De Holland Zingt Hazes-people stapten gelukkig bij Amsterdam Bijlmer Arena uit, waarna ik eindelijk een beetje tot rust kon komen. Vandaag deed ik de was en gaf ik nog wat laatste boekcorrecties door. Volgende week is relatief kalm. Adem in, adem uit.