Life
Van hilarische anekdotes tot posts waar de klaagmuur van zou zeggen: “Nou nou, gaat het een beetje mevrouw Toeps?” In deze categorie vind je blogs zoals blogs bedoeld waren, ooit, in 2004.
Every day I’m hosseling
Ik zou zo’n goeie influencer zijn als ik van alles wat ik in deze blog ga vertellen aparte posts zou maken. “Audioboek Autastisch leven nu verkrijgbaar!”, “Appartement te koop!” Maar nee, het wordt weer een bij elkaar geraapt zooitje à la Toeps, want er is na anderhalve week alweer veel te veel te vertellen.
Verhuisplannen
“Jeetje Toeps, kan het nou nooit eens een keertje rustig?” Ha, nee. Ik ben Toeps en ik heb altijd een project nodig om me in vast te bijten. Het is eigenlijk altijd wel een project dat mijn leven beter maakt, dat scheelt, maar rustig? Nee, da’s niet aan mij besteed.
Schakelingen
Ik vind schakelen altijd moeilijk. Dus toen ik na zeven weken Nederland terugkeerde naar Japan, wist ik al dat ik het daar even moeilijk mee ging hebben. Ik was in Nederland zó lekker bezig!
Zoveel mooier als we samen zijn
De afgelopen twee weken hoorde je geleidelijk minder van me op sociale media. Mijn outfits werden saaier, mijn haar valer, en mijn kookkunsten moesten regelmatig wijken voor magnetronmaaltijden. Kortom: ik was moe. Maar dat had een goede reden…
Autismetweekjewel
Wat een week. Of eigenlijk twee, want de vorige post op deze blog is alweer even geleden. Het stond bijna elke dag op mijn planning: blog schrijven. Maar andere dingen gingen steeds voor. Boek-dingen, voornamelijk.
Werkweek
Na vorige week de tijd te hebben genomen om rustig in Nederland te landen (geen onverdeeld succes), begon deze week het harde werken: drie lezingen, drie shoots en een radio-optreden. Ondertussen legde ik de laatste hand aan mijn nieuwe boek, waarvoor ik twee drukproeven ontving, en at ik pizza met mijn familie voor mijn vaders verjaardag. En dan had ik tussendoor ook nog wat tijd om Vinted-pakketjes weg te brengen.
Cultuurschok
Gisteren stond ik in Delft op de bus te wachten. De hotelkamer waar ik de komende zeven weken zal verblijven heeft nogal lelijk licht, dus ik had me voorgenomen een goedkope lamp aan te schaffen. Deze. Bij Ikea. Vanaf Den Haag is Delft niet ver; zeven minuten met de trein. Daarna zou ik nog acht minuten met de bus moeten. Na vier jaar in Japan ben ik zulk goed openbaar vervoer gewend, dat het me verbaasde dat er maar één bus per half uur naar de Ikea reed. In het weekend nota bene. Goed, ik wachtte twintig minuten op de bus, die netjes op het bord stond bij halte I. Nog 15 minuten, nog 10 minuten, nog 2 minuten… En poef! Bus weg. Hij kwam ook gewoon niet. De eerstvolgende bus zou over een half uur wel weer komen. Of niet, weet jij veel.
Het onstabiele Japanse leven
Toen ik vanmorgen op X scrollde, zag ik een verontrustende post voorbij komen. Voortaan moet je, om Permanent Resident (PR) te kunnen worden, eerst een 5-jarig visum hebben gehad. Voorheen was een 3-jarig visum ook goed – en aangezien dat is wat ik zeer waarschijnlijk bij mijn volgende verlenging krijg, had ik in mijn hoofd al een heel plan uitgestippeld. Zodra François en ik drie jaar getrouwd zijn (een andere regel waar je aan moet voldoen), zou ik mijn PR gaan aanvragen. Dat zou over twee jaar zijn. Maar met deze wetswijziging gaat dat alleen lukken als ze me straks in juli meteen een 5-jarig visum geven. En die kans is klein.
Bijna
De aftel-app in mijn telefoon zegt 13. Nog 13 dagen en ik vlieg naar Nederland. “Zou je me misschien kunnen ophalen van Schiphol?”, vraag ik aan mijn broertje. “Mijn vlucht is op 3 maart, dus dan kom ik natuurlijk op 4 maart aan…” Hij corrigeert me: “Nee hoor, als je naar Nederland vliegt, kom je op dezelfde dag aan, want je gaat tegen de klok in.” Ik schiet in de stress. “Oh, shit! Heb ik dan mijn hotel ook…”
2016
Gelukkig nieuwjaar allemaal, en welkom in 2026. Jeetje, wat gaat de tijd snel. 2016, het jaar dat in mijn hoofd nog steeds een van de beste jaren of all time is, ligt alweer tien jaar achter ons. Eergisteren maakte ik een paar insta-stories met foto’s uit dat jaar, omdat ik eerder door het fotoalbum op mijn telefoon bladerde. “Wat was ik cool in 2016”, schreef ik met een vleugje melancholie.
Het Grote Toeps Jaaroverzicht 2025, deel 2
Het jaar is alweer bijna ten einde, daarom zoals elk jaar: mijn jaaroverzicht! In het vorige deel kon je lezen hoe François en ik in het huwelijksbootje stapten, hoe ik een flitsbezoek bracht aan Nederland, hoe ik werkte aan de Prikkelplanner en hoe ik mijn weg baande door bureaucratie en visum-toestanden. Hoe ging dat verder? Je leest het hieronder!
Het Grote Toeps Jaaroverzicht 2025, deel 1
Het jaar is alweer bijna ten einde, dus dat betekent: Jaaroverzicht! Vorig jaar eindigde met mijn wens gewoon even rustig aan te kunnen doen. Een beetje achter mijn computer websites bouwen en zo. Dus in plaats daarvan bracht ik samen met Cynthia een planner uit, begon ik aan een heel nieuw boek, en oh ja, er moest ook nog getrouwd worden!
Zero-tolerance bij de JLPT
Gisteren deed ik de JLPT, ofwel de Japanese Language Proficiency Test. Deze Japanse taaltest, waarbij je wordt getest op woordenschat, grammatica, lezen en luisteren, wordt gegeven op vijf niveaus. N5 is het makkelijkst, N1 het moeilijkst. Nadat ik meer dan een jaar geleden N4 haalde, en vorig jaar mijn examen had overgeslagen, was het nu dan echt tijd voor N3. Was ik er klaar voor? Nee, dat niet. Ik was iets te druk met mijn nieuwe boek en had amper tijd gehad om te leren. Maar ik had toch al betaald, dus ik dacht, ik doe een gooi. Het is multiple choice, dus misschien gok ik wel alles goed.
Ezeltje prik
Een tijdje geleden vroeg mijn Japanse vriendin Kei of ik haar ergens mee wilde helpen: haar tienjarige dochter Emma had op school een themadag over andere landen, en nu leek het ze leuk om een echte buitenlander mee te nemen. Mij dus. Ik was Kei nog mijn eeuwige dankbaarheid verschuldigd voor al haar hulp toen ik naar Japan verhuisde (zonder Kei had ik geen elektriciteit, stromend water of eten gehad in mijn quarantaine), dus natuurlijk, gaan we doen.
Autastisch leven pre-order staat live, en ik kom naar Nederland!
Vorige week had ik ineens een dag met vleugels. Je weet wel, zo’n dag waarop je op onverklaarbare wijze – nou ja, ik denk eigenlijk dat het gewoon door mijn kantoor kwam – ineens veel energie hebt en allerlei klusjes afrondt. Ik was dus op kantoor, en de dag ervoor was ik bij de Off-House een bak duur ogende viltstiften tegengekomen. Ze kostten 55 yen (30 cent) per stuk, dus ik koos er tien. Met deze stiften ging ik aan de slag. Ik printte het woord “leven” uit en trok het over. Na twee vellen vol te hebben gekalkt, scande ik de boel in. Ik koos de mooiste versie en die photoshopte ik op mijn cover. Ook trok ik nog wat strepen, die ik vervolgens ook inscande en op de cover plakte. En ineens was ‘ie klaar.