Japan

Het onstabiele Japanse leven

Toen ik vanmorgen op X scrollde, zag ik een verontrustende post voorbij komen. Voortaan moet je, om Permanent Resident (PR) te kunnen worden, eerst een 5-jarig visum hebben gehad. Voorheen was een 3-jarig visum ook goed – en aangezien dat is wat ik zeer waarschijnlijk bij mijn volgende verlenging krijg, had ik in mijn hoofd al een heel plan uitgestippeld. Zodra François en ik drie jaar getrouwd zijn (een andere regel waar je aan moet voldoen), zou ik mijn PR gaan aanvragen. Dat zou over twee jaar zijn. Maar met deze wetswijziging gaat dat alleen lukken als ze me straks in juli meteen een 5-jarig visum geven. En die kans is klein.

Vroeger en nu in Matsumoto

Oh, wat was het een goed idee om een dag eerder te gaan. Kijk, ik ben niet zo goed in tripjes. Ik moet overal wennen, reis het liefst alleen, ben snel overprikkeld en verander dan soms in een monster. Door een dag eerder te gaan, kan ik dit grotendeels voorkomen. Ik kan op mijn gemakje aankomen, mijn ding doen, uitrusten, en de volgende dag ben ik net zo fris en fruitig als François, die (wat een schat!) die ochtend om 6:30 is opgestaan om vervolgens vanuit Kawasaki drie uur in de trein naar Matsumoto te zitten.

Japan 101 – Praktische zaken

Regelmatig krijg ik van mensen de vraag of ik Japan-tips heb. Voor mensen met autisme, maar ook gewoon, in het algemeen. Daarom heb ik deze serie blogs gemaakt, zodat je goed beslagen op reis kan gaan. Dit deel gaat over de praktische zaken: bagage, mobiel internet, de taal en geld.

Japan 101 – Waar verblijf je?

Regelmatig krijg ik van mensen de vraag of ik Japan-tips heb. Voor mensen met autisme, maar ook gewoon, in het algemeen. Daarom heb ik deze serie blogs gemaakt, zodat je goed beslagen op reis kan gaan. In dit deel vertel ik je alles over steden en wijken, en soorten accommodaties.

Zero-tolerance bij de JLPT

Gisteren deed ik de JLPT, ofwel de Japanese Language Proficiency Test. Deze Japanse taaltest, waarbij je wordt getest op woordenschat, grammatica, lezen en luisteren, wordt gegeven op vijf niveaus. N5 is het makkelijkst, N1 het moeilijkst. Nadat ik meer dan een jaar geleden N4 haalde, en vorig jaar mijn examen had overgeslagen, was het nu dan echt tijd voor N3. Was ik er klaar voor? Nee, dat niet. Ik was iets te druk met mijn nieuwe boek en had amper tijd gehad om te leren. Maar ik had toch al betaald, dus ik dacht, ik doe een gooi. Het is multiple choice, dus misschien gok ik wel alles goed.

Japan 101 – Wanneer ga je?

Regelmatig krijg ik van mensen de vraag of ik Japan-tips heb. Voor mensen met autisme, maar ook gewoon, in het algemeen. Daarom heb ik deze serie blogs gemaakt, zodat je goed beslagen op reis kan gaan. In dit deel vertel ik je alles over de seizoenen.

Japan 101 – Van en naar het vliegveld

Regelmatig krijg ik van mensen de vraag of ik Japan-tips heb. Voor mensen met autisme, maar ook gewoon, in het algemeen. Daarom heb ik deze serie blogs gemaakt, zodat je goed beslagen op reis kan gaan. We beginnen met deel 1: de reis naar Japan.

Een sportwagen, een Dutchie op een Japanse berg en een Frenchie naast een Nederlandse molen

François hield nooit zo van rijden. Hij houdt van auto’s, dat wel, maar het rijden zelf vond hij maar eng. Toen we vorig jaar Sakaiminato bezochten, een afgelegen dorp dat geheel in het teken staat van een oude anime, brak het zweet hem al uit voordat we de parkeerplaats van de autoverhuur af waren. Maar dat kleine ritje op het Japanse platteland gaf hem het vertrouwen om vaker zoiets te proberen, en zo reden we in Tottori, Nagasaki, Shikoku, en een keer zelfs gewoon hier in de stad, met een groot Ikea-pakket dat ik verkeerd had besteld achterin de huurauto.

Een andere pelgrimstocht door Shikoku – Deel 2

Net als in Shimanto, had ik in Takamatsu twee single rooms geboekt – al was dat deze keer niet zo zeer om bij te komen, maar omdat de meeste hotels rondom het stations erg duur waren, en er bij Toyoko Inn enkel nog single rooms beschikbaar waren. Voor rokers, ook nog. Gelukkig bleek bij het inchecken dat dit 1) een spiksplinternieuw hotel was, dat pas twee maanden eerder geopend was, en 2) er nog twee kamers voor niet-rokers vrij waren, die ze voor mij, trouwe kaarthouder van de Toyoko Inn Club Card, wel even konden omboeken.

Inchecken kon nog niet, daarvoor waren we te vroeg. Maar het grootste deel van onze bagage konden we bij de receptie achterlaten, waarna we een pak lichter de stad in konden. Onze eerste stop was een udon-restaurant. Udon is hét gerecht van Takamatsu, vandaar. Ik was vijf jaar eerder ook al in Takamatsu geweest, en toen had ik in precies ditzelfde restaurant udon gegeten.

Een andere pelgrimstocht door Shikoku – Deel 1

Wie de 四国八十八箇所 (Shikoku Hachijūhakkasho), ofwel de Shikoku Pilgrimage loopt, bezoekt 88 tempels ter ere van de Boeddhistische monnik Kūkai, in een tocht van zo’n 1200 kilometer. Oorspronkelijk ging dat te voet, in een wit jasje en met een geweven punthoed op. Tegenwoordig nemen pelgrims ook gewoon de bus en de trein, al zagen we ook af en toe nog een die-hard langs de autoweg wandelen. De (wandel)tocht leidt de pelgrims door de vier prefecturen van Shikoku: Tokushima, Kochi, Ehime en Kagawa.

Wij gingen niet op pelgrimstocht, en bezochten alleen tempel 84: Yashima-ji. Al was dit met een andere reden, waarover later meer. Terwijl de pelgrims bij elke tempel een stempel in hun boekje krijgen, verzamelden wij iets anders: Starbucks-medailles. Ondertussen bezochten we bijzondere, verlaten plekken, en een kasteel dat er niet was.

Bezoekuur #2: Riemer

In mijn vorige post vertelde ik hoe mijn familie naar Japan kwam, en hoe ik vanuit Osaka naar Narita vloog om Riemer op te halen. Die kwam namelijk ook! We hadden het expres zo gepland dat de Riemer een aantal dagen zou overlappen met mijn familie, zodat we samen naar Disneyland konden gaan.

Bezoekuur #1: De fam

Het is eind 2024, en ineens is het alsof de pandemie nog maar een vage herinnering is – een nare droom, ergens in een ver verleden, waarin overheden bepaalden of je naar buiten mocht, je beroep mocht uitvoeren of je familie en vrienden mocht zien. Maar inmiddels lijkt alles weer als vanouds. Het aantal toeristen in Tokio is groter dan ooit (iets wat op zich best voordelig is voor iemand die een boek verkoopt over haar verhuizing naar Japan, haha) en zo kwamen naast Charlotte ook mijn vader, stiefmoeder, broertje, schoonzus en nichtje naar Japan. En Riemer. En Maan ook weer, deze keer voor een Artist-In-Residence.

Narita, meer dan een vliegveld

Toen ik nog in Zaandam woonde zag ik eens een poster van het befaamde Zaanse huisjes-hotel, met daaronder het logo I amsterdam. Kijk, ik snap de gedachte: Toeristen kennen alleen Amsterdam, dus dan noemen we gewoon lekker alles zo. Het befaamde Muiderslot werd Amsterdam Castle Muiderslot, een outlet in Halfweg werd Amsterdam The Style Outlets en natuurlijk heet ons vliegveld Amsterdam International Airport Schiphol – terwijl het in de gemeente Haarlemmermeer ligt.

Flitsbezoek

“Weet je wat ik mis?”, dacht ik laatst. “Dat ik gewoon met Charlotte door Tokio kan rondrennen, en dat we dan foto’s maken, of reels, of whatever andere content, die ik kan gebruiken voor mijn sociale media.”

– “Maar dat kan toch gewoon?”, dacht ik terug. “Ik kan gewoon een ticket voor Charlotte kopen en haar overvliegen!”

ツ

Iets meer dan anderhalf jaar geleden, toen ik al wachtend op de Japanse heropening naar Korea was afgereisd, bezocht ik kustplaats (en tweede stad van Korea) Busan. Ik schreef erover in deze blog, en later in mijn nieuwe boek.