Wat een week. Of eigenlijk twee, want de vorige post op deze blog is alweer even geleden. Het stond bijna elke dag op mijn planning: blog schrijven. Maar andere dingen gingen steeds voor. Boek-dingen, voornamelijk.
Vorige week dinsdag – of, voor mijn gevoel drie jaar geleden – nam ik in Leiden een podcast op voor studenten met autisme. (Ik zal ‘m posten als ‘ie uit is.) De dag erna at ik bij vrienden in Zoetermeer. Dat was bijzonder; ik ben opgegroeid in Zoetermeer, maar was al jaren niet meer in het Stadshart geweest. We liepen een rondje en ik ontpopte me tot ware bejaarde: “Hier zat vroeger de V&D, kinders! En daar de Intertoys!”
Onderweg naar Zoetermeer overkwam me trouwens nog iets bijzonders. In mijn vorige blog vertelde ik al hoe ik geraakt was door iemand die op een lezing naar me toe kwam om me te bedanken, maar dat het in de tram naar Zoetermeer gebeurt…?!
Donderdag bewerkte ik foto’s van de eerdere shoots, in mijn nieuwe favoriete koffietentje in Den Haag: de Cheesecake Company. “Wat?! Geen Starbucks?!” Nee, Starbucks in Nederland is gewoon niet hetzelfde als Starbucks in Japan. (Ik zit deze blog trouwens ook in de Cheesecake Company te schrijven…)
Vrijdag was een drukke, maar leuke dag. Eerst had ik samen met Aafke de studio van Maan geleend om reels op te nemen. Hierna reden we door naar de Moxy, mijn hotel voor die avond, waar we nog een taartje aten. Ik ging die avond naar een concert in De Helling, recht naast de Moxy – vandaar.
Die avond speelde Call It Off, een band die Taylor Swift-covers speelt… Maar dan punkrock! Ik ontdekte ze ooit via Instagram, en ik wilde ze heel graag eens live zien, maar aanvankelijk zou ik dit weekend helemaal niet kunnen. Ik zou namelijk in Oss zitten met Charlotte, voor het volgende shootweekend. Maar onze enige twee klanten zegden een paar weken van tevoren af, en toen kreeg Charlotte een optie binnen voor een shoot in Portugal… “Vind je het heel erg als ik afzeg?”, vroeg Charlotte. Nu had ik natuurlijk nog hard kunnen gaan hosselen om klanten te vinden, maar met nul op de teller en een gratis te annuleren hotel, besloot ik Charlotte lekker haar grote klus te gunnen, en mezelf wat rust. Of nou ja, rust…
“Weet er iemand hoe ik toch aan kaartjes kan komen voor deze uitverkochte show?”, postte ik op Instagram. Iedereen wees me op TicketSwap, maar toen dropte een volger ineens een ticket in mijn DM’s. Had ‘ie over of zo. Wow!
Zaterdagavond sprak ik met Riemer af. Hij kwam naar Den Haag en we aten Japanse hotpot bij SET. Ook zondag stond in het teken van Japan, want in Leiden organiseerde het Wereldmuseum het hanamifestival. Ik kocht er alleen een dorayaki, de rest vond ik veel te duur. (Ik snap het hoor, geïmporteerde kimono’s en etenswaren zijn ook duurder – ik ben gewoon verwend.)
Maandag had ik een interview voor een grote krant. (Ook deze zal ik posten als ‘ie uit is.) De rest van de week stond in het teken van mijn audioboek; dinsdag, donderdag en vrijdag las ik voor in de studio.
Geheimpje: Ik vind dat eigenlijk helemaal niet leuk. Of nou ja. Ik heb er zelf voor gekozen om het te doen, ik had ook een stemacteur kunnen inhuren. En ik ben uiteindelijk wel blij als het af is. Maar het proces… Het is zo confronterend. Allereerst hoor je jezelf non-stop door de koptelefoon. Daarnaast zie je elke lelijke zin in het boek, denk je na dag 1 dat je het slechtste boek ooit geschreven hebt, en – DE HORROR – vind je altijd nog typfouten en ontbrekende woordjes of punten. Áltijd. Hoe goed de editor, eindredacteur en proeflezers ook waren. Verder had ik deze keer ook nog last van hooikoorts, wat het inspreken nog extra bemoeilijkte. Gelukkig nam ik op mijn mijn favoriete regisseur Miryanna (van Reeden), dat maakte veel goed. Toch ging ik op vrijdag met barstende koppijn naar huis.
Ondertussen werden thuis (bij mijn hotel) mijn boeken bezorgd, en begon ik vast met inpakken. Ook deed ik kopjes thee met Ruud en Charlotte. Maar eerlijk gezegd was dat een beetje veel.
Goed, ik was verrot maar alles liep op rolletjes. Ik zou het hele weekend inpakken, PostNL zou donderdag vijf grote postzakken bezorgen en die maandag gevuld met boeken weer komen halen. Dus ik donderdag naar de front desk van het hotel… Geen zakken. Vrijdag ook niet. De MyParcel klantenservice ging het navragen, maar daar heb ik vervolgens niks meer van gehoord. En toen ik net in het systeem keek, stond mijn ophaal-afspraak ineens op 1 april, in plaats van op 30 maart?! Aaargh! Morgenochtend ga ik meteen MyParcel bellen, maar mochten zij en PostNL het totaal laten afweten, dan staat mijn vader stand-by om alle pakketjes zelf maar naar een PostNL Business Center te brengen. De held.
Dinsdagavond is mijn boekpresentatie. Donderdag is Wereld Autisme Dag en heb ik twee lezingen. Zaterdag en zondag ga ik slapen. (En met Maan naar de kringloopwinkel, want dat is leuk.)
Wow, zo ouderwetsch! Een RSS-feed!
Sla deze link op in je RSS-reader en volg mijn blog hoe jij wil; chronologisch, in je mailbox, in je browser... Ja mensen, the past is here!
https://www.toeps.nl/blog/feed/Related posts
Cultuurschok
Gisteren stond ik in Delft op de bus te wachten. De hotelkamer waar ik de komende zeven weken zal verblijven heeft nogal lelijk licht, dus ik had me voorgenomen een goedkope lamp aan te schaffen. Deze. Bij Ikea. Vanaf Den Haag is Delft niet ver; zeven minuten met de trein. Daarna zou ik nog acht minuten met de bus moeten. Na vier jaar in Japan ben ik zulk goed openbaar vervoer gewend, dat het me verbaasde dat er maar één bus per half uur naar de Ikea reed. In het weekend nota bene. Goed, ik wachtte twintig minuten op de bus, die netjes op het bord stond bij halte I. Nog 15 minuten, nog 10 minuten, nog 2 minuten… En poef! Bus weg. Hij kwam ook gewoon niet. De eerstvolgende bus zou over een half uur wel weer komen. Of niet, weet jij veel.
Autisten blijven maar lekker thuis?
Stel, je bent autistisch en je wil naar de Efteling. Ja, het is wat heftig qua prikkels, maar goed, de rest van je gezin gaat ook, en je vindt de Efteling ook gewoon heel tof. Dan zijn er gelukkig voorzieningen waar je gebruik van kunt maken. Zo hoef je niet in lange zigzagrijen te staan, maar mag je elders wachten. Ook geeft de Efteling 2 euro korting op je kaartje, of 5 euro korting per maand op een abonnement. Fijn! Dit had het einde van deze blog kunnen zijn. Maar dit is het internet, dus natuurlijk zijn er weer mensen boos.
Bijna
De aftel-app in mijn telefoon zegt 13. Nog 13 dagen en ik vlieg naar Nederland. “Zou je me misschien kunnen ophalen van Schiphol?”, vraag ik aan mijn broertje. “Mijn vlucht is op 3 maart, dus dan kom ik natuurlijk op 4 maart aan…” Hij corrigeert me: “Nee hoor, als je naar Nederland vliegt, kom je op dezelfde dag aan, want je gaat tegen de klok in.” Ik schiet in de stress. “Oh, shit! Heb ik dan mijn hotel ook…”
Mijn nieuwe boek Autastisch leven is officieel gelanceerd!
Hoera, mijn nieuwe boek Autastisch leven is gisteren officieel uitgekomen! De boekpresentatie gisteravond in boekwinkel Broese in Utrecht was een groot succes, maar voordat het zover was…
Easter egg
Wist je dat je liedteksten beter niet kan gebruiken als opdracht van een boek? Meestal mag je wel kleine stukjes tekst uit iets aanhalen, dat heet citaatrecht, maar dat citaat moet dan een doel dienen, en niet enkel ter decoratie zijn opgenomen – en dat maakt een opdracht discutabel. Dus toen ik voor Autastisch leven een stukje uit een nummer van Taylor Swift wilde citeren, en toch liever niet Mevrouw Miljardairs legal team op mijn dak wilde, moest ik op zoek naar een creatieve oplossing. Een easter egg, om in Swiftie-sferen te blijven.
Zoveel mooier als we samen zijn
De afgelopen twee weken hoorde je geleidelijk minder van me op sociale media. Mijn outfits werden saaier, mijn haar valer, en mijn kookkunsten moesten regelmatig wijken voor magnetronmaaltijden. Kortom: ik was moe. Maar dat had een goede reden…
Schakelingen
Ik vind schakelen altijd moeilijk. Dus toen ik na zeven weken Nederland terugkeerde naar Japan, wist ik al dat ik het daar even moeilijk mee ging hebben. Ik was in Nederland zó lekker bezig!