Hoera, mijn nieuwe boek Autastisch leven is gisteren officieel uitgekomen! De boekpresentatie gisteravond in boekwinkel Broese in Utrecht was een groot succes, maar voordat het zover was…

Zoals ik in mijn vorige blog al vertelde had ik via MyParcel een ophaalafspraak bij PostNL ingepland, om alle pre-orders op te halen. Ik had inmiddels bijna 300 ingepakte boeken in mijn kamer liggen, en die kun je natuurlijk niet zomaar bij het postkantoor brengen.

PostNL zou enkele dagen eerder postzakken komen brengen, waar ik vervolgens die boeken in zou doen. Daarna zou de postbode op maandag om 13:00 alle boeken ophalen. Maar die postzakken waren in geen velden of wegen te bekennen. En toen ik later nog eens in het systeem van MyParcel keek, was ook de ophaalafspraak ineens verzet naar 1 april!

In grote stress belde ik maandagochtend met MyParcel, die me verzekerden dat PostNL toch echt maandag zou komen, eerst met postzakken en vervolgens om alles op te halen. Maar het was inmiddels half 1 en ik had nog geen postzak gezien. (Later bleek dat de zakken op donderdag gewoon bij de receptie bezorgd waren, maar dat zij niet wisten voor wie de zending was, waaarna ze alles gewoon linea recta terug hebben gestuurd…)

Ik belde nog eens met MyParcel, die me aanraadde alles dan maar in dozen te doen. Ik had die dag afgesproken met Charlotte, die me hielp om 300 kleine pakketjes over te pakken naar een gigantische doos en twee Ikea-zakken. En toen was daar de postbode! Niet die met de zakken, nee, de ophaal-meneer. Hij schrok even dat we geen zakken hadden, maar Charlotte en ik hielpen hem zijn kar inladen, en zo kwam alles toch nog goed.

Gisteren uploadde ik nog even snel het e-book (als het goed is staat ‘ie nu op alle platforms, maar het kan zijn dat een platform traag is en de upload nog niet verwerkt heeft) en pakte toen de trein naar Maan. We hadden afgesproken bij haar thuis te chillen/werken, zodat ik niet de hele dag in m’n eentje zou zitten stressen voor de boekpresentatie. Ik bewerkte een foto en knuffelde Maans katten.

Rond half vijf vertrokken we richting de stad. Maan op haar fiets, ik met de bus. We wilden nog even iets eten voordat het event zou beginnen, en daar zouden we ruim de tijd voor hebben. Maar toen kwamen twee bussen niet opdagen en stond de bus waarin ik zat in de file. Maan was ondertussen al aangekomen op haar fiets, dus we besloten dat zij vast naar het restaurant zou gaan, foto’s van het menu zou maken en zou bestellen. “Komt dat goed?”, vroegen we ons nog af. Maar toen Maan het ramen-tentje binnenliep en zag dat het authentiek Japans was, wisten we: dit komt goed.

In iets minder dan een half uurtje slurpte ik mijn ramen naar binnen. Het restaurant was zó Japans dat ik – in het Japans, want zo’n opschepper ben ik – vroeg of ze een apron hadden, en dat hadden ze. Ja, in Japan kun je bij ramen-restaurants een papieren schort krijgen, zodat je je kleding niet onderspettert. Leek me wel zo handig voor een boekpresentatie.

Om 18:00 stonden we bij Broese voor de deur. De boekpresentatie zou over een uur beginnen, dus het was nog even stilte voor de storm. Het personeel leidde ons naar een kantoortje dat uitkeek over de gracht en de ingang. We dronken een kop thee en gluurden stiekem naar beneden, om te zien wie er allemaal aankwamen.

Ik had wel verwacht dat ik tijdens de presentatie emotioneel zou worden, maar toen ik door het raam mijn tante, oom en neefje aan zag komen, schoot ik al vol. Mijn oom en neefje zijn autistisch, en het verhaal van mijn neefje (Pascal) staat ook in het nieuwe boek. Ze hadden gezegd dat ze zouden komen, maar onder voorbehoud, omdat zulke events vaak heftig voor ze zijn. Ik was er voor mezelf daarom vanuit gegaan dat ze niet zouden komen… Maar toen zag ik ze dus ineens!

En toen was het woord aan mij. Ik vertelde kort over mijn boek, las een stukje voor, en overhandigde toen het symbolische eerste exemplaar aan mijn vader. Het was niet écht het eerste exemplaar, dat gaf ik namelijk vorige week al aan mijn broertje, toen ik bij hem ging eten. “Jaha, dat weet ik!”, aldus mijn vader. Het was een mooi, emotioneel maar ook grappig moment. Hierna was het tijd voor een Q&A, waarin ik vragen van het publiek beantwoordde.

Na een korte pauze was het tijd voor het tweede deel van de avond: het signeren. Het werd een soort meet & greet, waarbij lezers op de foto wilden of vertelden hoeveel ze aan mijn eerste boek hadden gehad. Dit blijft voor mij altijd surreëel, maar het is zeker fijn om te horen. Ik hoop dat mensen ook veel aan mijn nieuwe boek gaan hebben.

Na afloop signeerde ik nog een aantal boeken voor Broese, die ze in de winkel gaan leggen. Hierna wandelde ik naar het station en pakte ik de trein. Eerst naar Den Haag Centraal, waar ik vervolgens zou overstappen op de sprinter naar Den Haag Hollands Spoor.

Op de automatische piloot stapte ik de sprinter in. Omdat ik op Hollands Spoor niet zo ver wilde lopen, zocht ik mijn weg door de trein naar voren. De trein zou pas over enkele minuten gaan rijden, want Den Haag Centraal was het startpunt. Ik passeerde een scootmobiel, die naast het toilet geparkeerd stond. De eigenaar had een groot, zwart, vierkant ding ingeplugd in het stopcontact onder de bank; de batterij, denk ik. De man zelf ging de wc in. “Bijzonder”, dacht ik nog. Even verderop spotte ik een grote brandblusser onder de stoelen. “Fijn dat ze die hebben”, dacht ik. “Voor als zo’n batterij ooit in de fik vliegt.” Ik ging zitten nog geen minuut later dacht ik, man, wat stinkt het hier! Stond die batterij in de fik! (Of wellicht het stopcontact, ik denk dat een batterij meer ellende had gegeven.) Een andere passagier pakte snel een brandblusser en ging aan de slag. Ik was blij dat we nog op het station stonden en stapte snel uit.

Hoewel het met de fik niet zo’n vaart leek te lopen, kwam de trein natuurlijk ook helemaal nergens. Gelukkig ken ik Den Haag. Ik liep naar buiten en recht voor mijn neus kwam tram 17 aanrijden. Zo was ik alsnog in een paar minuten op Hollands Spoor – al moest ik er nu wel voor betalen. Ik wandelde naar mijn hotel en dook direct mijn bed in. Wat een dag.