Openingsshot. “Hoi allemaal! Vandaag zitten we in een heel speciale trein, die in een GEHEIME TUNNEL onder door Tokio rijdt!” Insert graphic van Google Maps, met daaroverheen getekend de route van deze mysterieuze trein. Shot vanuit de trein: “We gaan de tunnel in!” Knip naar Kamakura. Closeups van hortensia’s. Shot van mij in mijn paarse jurk. “Wil je meer Japan-avonturen zien? Like en volg!”

Ja, die video heb ik dus niet gemaakt. Althans, ik heb wat ruwe beelden opgenomen, kwam voor de zoveelste keer tot de ontdekking dat ik geen praten-in-de-camera persoon ben en besloot in plaats daarvan deze blog te schrijven.

Enige tijd geleden zag ik deze YouTube-video over de Musashino-lijn. Deze treinlijn, die in een grote boog om Tokio heen loopt, heeft ook een zuidelijke tak. Deze wordt doorgaans enkel door goederentreinen gebruikt, en rijdt grotendeels ondergronds. Dat wist ik op zich al. Ooit liep ik met François naar huis, een wandeling van ongeveer twintig minuten vanaf station Musashi-Kosugi, toen hij me vertelde dat er onder ons een goederenlijn liep. Ik kon het bijna niet geloven; boven de grond zie je geen enkele aanwijzing. Of nou ja… Er staat een gebouwtje. Een obscuur gebouwtje, zonder ramen, met een hek eromheen. Op het hek staat een bordje: JR (Japan Rail). Verderop nog een, met Musashino erop, en wat cijfers.

Toen we later op de kaart keken, bleek dat de tunnel recht achter ons huis loopt. We horen of merken er nooit iets van. Althans… Soms hoor ik een trillend geluid uit de afzuigkap. Ik dacht altijd dat dat de wind was, maar is dat eigenlijk wel zo?

Hoe dan ook, ik keek dus die YouTube-video en zag toen deze comment: “Af en toe rijden er ook limited express-treinen met passagiers door die tunnel.” Wait, what?! Ik googelde en vond de Limited Express Kamakura. Deze trein rijdt elk weekend in het hortensia-hoogseizoen (dat is dus nu) van Yoshikawa-Minami Station over de Musashino-lijn, via Nishi-Kokubunji, door de tunnel, naar Yokohama en Kamakura. Dit wilden wij!

Kaartjes kopen bleek super eenvoudig, dat kon gewoon via Ekinet, de app waarmee je alle JR East limited express-tickets koopt. Dus wij kochten kaartjes: zaterdagochtend, 8:38, vanaf Nishi-Kokubunji. Dat betekende dat François eerst een eind terug moest reizen. Ikzelf besloot vanaf mijn kantoortje in Hachioji te komen – kon ik net iets langer uitslapen.

De trein die kwam voorrijden bleek vintage, compleet met de oude kleuren. We vertrokken, en niet heel veel later doken we de tunnel in. Twee keer kwamen we kort boven – net lang genoeg voor Google om mijn locatie up te daten. In de tunnel zelf hadden we geen bereik. We konden dus niet precies zien wanneer we onder ons huis door zoefden, maar niet veel later, vlak na Musashi-Kosugi, kwam de trein weer boven. Vanaf hier was er eigenlijk niet veel bijzonders aan. We reden via de Yokosuka-lijn naar Kamakura, het eindpunt van de lijn.

En weet je. Ik vind Kamakura eigenlijk helemaal niet zo leuk. Ja, ze hebben er mooie tempels en schrijnen en zo, maar het is er altijd zo druk. Zo stonden er zo’n dertig mensen in de rij voor de wc’s op het station – iets waar ik direct paniek van krijg. En de hoofdstraat, van het station naar de Tsurugaoka Hachimangū-schrijn, is bezaaid met tourist traps. Van gegraveerde eetstokjes tot samurai-zwaarden, katten-, biggen- en uilencafé’s; je kunt het zo gek niet bedenken en het is er.

We waren er voor de ajisai deze keer, de hortensia’s. Maar wacht eens even… Sinds wanneer vind ik hortensia’s leuk? Het lijkt soms wel dat iedereen die naar Japan gaat dezelfde foto’s maakt met dezelfde schrijnen, bloemen en tafereeltjes. Het is ook niet dat ik deze dingen lelijk vind, of zo. Maar zou ik in Nederland ergens naartoe gaan om de hortensia’s te bekijken? Hmm, waarschijnlijk pas als ik in het bejaardentehuis tegen de muur aan vlieg. Dus we aten bij François’ favoriete teppanyaki-restaurant – ook een beetje tourist-trappy, maar wél lekker – en besloten toen lekker de trein naar Ofuna te nemen. Op naar de Book-Off.

Sommige mensen vinden dit wellicht oppervlakkig, noemen me een cultuurbarbaar of wat dan ook. Maar voor ons was de treinrit het event. Verder had ik deze dag behoorlijk last van overprikkeling, en zoals ik net al even zei, van de drukte in Kamakura werd ik heel ongemakkelijk. We hadden op zich ook nog wel een ritje met de Enoden (oude trein tussen Kamakura, Enoshima en Fujisawa) willen maken, en dan vanaf Enoshima met de Shonan Monorail (die hangende) naar Ofuna kunnen gaan, maar ik besloot het simpel te houden. Van Ofuna reisden we door naar Haneda Airport, waar we een hotel hadden geboekt met uitzicht op vliegtuigen. We aten een hapje, zagen een aantal vluchten landen vanaf het observatiedeck en doken toen ons bed in.

De volgende ochtend zouden we met een huurauto op pad gaan. Via de Aqualine, de tunnel onder Tokyo Bay met kunstmatig eiland Umihotaru in het midden, naar Kisarazu aan de overkant. Daar bezochten we een viertal kringloopwinkels, terwijl de 80’s en 90’s hits van de door mij samengestelde playlist uit de speakers knalden.

Ik had hier een vlog van willen maken. Of reels. Met een geweldige clickbait titel en een hook zoals in de eerste alinea van dit verhaal. Maar ik ben geen vlogger, of hippe influencer.

Ik ben een schrijver.