Omdat François en zijn ex ooit twee katten hebben geadopteerd, kunnen wij niet zo makkelijk weekendjes weg. Althans, velen van jullie zullen zeggen dat een kat prima een dag of twee alleen thuis kan blijven, maar François voelt zich daar niet prettig bij. Dus wij moeten katten-oppas.

Toen we elkaar net kenden was dat makkelijk: François’ ex woonde nog in bij hem in huis, dus hij kon gaan en staan waar hij wilde. Maar toen de ex haar eigen plekje vond, redelijk ver bij ons vandaan, werd het lastig. Een tijd hebben we gezocht naar lokale catsitters, die dan meestal na een tijdje toch weer wegvielen. Soms, zoals bij onze honeymoon, hadden we een incidentele gast, die in ruil voor onderdak voor de twee fluffy baby’s wilde zorgen. Inmiddels hebben we (weer) een redelijk goede band met de ex. Zij komt af en toe in ons huis op de katten passen (het waren immers ook háár fluffy baby’s), wij gaan op pad. Zo ook afgelopen weekend.

Enkele dagen eerder zaten we, onder het genot van een katsu (denk: Japanse schnitzel) op Google Maps te kijken. Waar zullen we eens naartoe gaan? Mijn Google Maps is bezaaid met vlaggetjes van dingen die ik ooit eens heb opgeslagen. Ook checkten we onze Starbucks-app. Waar moesten we nog medailles van?

Nadat het plan eerst heel groot werd (Matsumoto, dan met een limited express-trein van Matsumoto naar Nagoya, dan nog even naar Gifu voor de stempel van daar…) besloten we het simpel te houden. We gingen een weekendje Matsumoto. Kasteel, kringloopwinkels, lekker eten, en we zien wel. Het allerbeste idee was dat ik een dag eerder zou gaan. Ik heb namelijk op vrijdag les in Hachioji, en de Azusa limited express naar Matsumoto rijdt daar precies langs. Dus vanuit mijn les ging ik linea recta door naar het station, en zoef, in twee uur was ik in Matsumoto.

Matsumoto ligt in Nagano prefecture, waarvan ik trouwens al wel de Starbucks-medaille had, maar François nog niet. Drie jaar eerder pakte ik ook al de Azusa, toen nog in het staartje van coronatijd, met reiscoupons en nul toeristen. Maar het is er sowieso niet heel druk. Alleen in het kasteel was het even file voor de trap naar beneden.

Goed, terug naar de vrijdag. Ik kwam aan, maakte een rondje door de Book-off tegenover het station en checkte in bij het hotel. Met een lichtere rugtas ging ik op weg naar de volgende kringloopwinkel, een groot pand met daarin een Hard-off, Hobby-off, Off-house en Garage-off. Daar kocht ik een T-shirt, overalls en nog wat goodies. Ik pakte de trein terug naar het hotel, en at avondeten bij de Gusto (zo’n goedkoop, semi-italiaans restaurant met robot-kat-bediening) die onder het hotel zat. Ik zette een podcast op en dook in bed. De volgende dag om 12:00 zou François aankomen.

Ik ga zo verder met het verhaal, maar oh, wat was het een goed idee om een dag eerder te gaan. Kijk, ik ben niet zo goed in tripjes. Ik moet overal wennen, reis het liefst alleen, ben snel overprikkeld en verander dan soms in een monster. Door een dag eerder te gaan, kan ik dit grotendeels voorkomen. Ik kan op mijn gemakje aankomen, mijn ding doen, uitrusten, en de volgende dag ben ik net zo fris en fruitig als François, die (wat een schat!) die ochtend om 6:30 is opgestaan om vervolgens vanuit Kawasaki drie uur in de trein naar Matsumoto te zitten.

“Wat is het lokale gerecht hier eigenlijk?”, vroeg François. Mr. McDonalds vindt het op reis plots leuk om authentiek te gaan eten. In mijn eentje zou ik zoiets niet doen, maar met z’n tweeën vind ik het super. Dus wij gingen op zoek naar een soba-restaurant.

Hierna wilden we naar het kasteel. Drie jaar geleden was ik er ook al geweest, dus van mij hoefde het niet per se, maar François wilde graag. We hadden net besloten de volgende dag met een huurauto op pad te gaan voor iets dat ík heel graag wilde, dus dit was een prima compromis.

Ik had mijn analoge Canon Autoboy meegenomen, dus zoals altijd vroegen we random voorbijgangers om een foto van ons te maken. Een oudere man was onder de indruk: “Deze camera’s waren vroeger erg prijzig! En houden nog steeds hun waarde!” Vervolgens maakte hij de beste foto’s van het hele rolletje.

Na het kasteel wandelden we terug naar het station, waar we de trein pakten naar de kringloopwinkel waar ik de dag eerder ook al was; François wilde ook even kijken. Toen hij een half uur door de vintage videogames aan het gaan was, besloot ik het rek met goedkope cd’s aan een nadere inspectie te onderwerpen. “Ha, kijk, de Spice Girls! En de Backstreet Boys! Nostalgie!” Maar toen viel mijn oog op iets wel heel bijzonders: de Sinterklaas-cd van VOF de Kunst?! In een opwelling nam ik een reel op, die terwijl ik dit schrijf meer dan 74.000 keer bekeken is. De zanger van VOF de Kunst heeft het filmpje ook gezien en gedeeld. Wat. De?!

Toen we eerder bij het kasteel waren, spotte François een poster: Er zou die avond een projection mapping lichtshow op het kasteel zijn! Dus wij treinden weer terug, wandelden weer terug, en ooooh, lichtjes! Het was mooi, maar hierna deden mijn benen pijn en had ik honger. Het monster in mij begon langzaam te ontwaken… “Ik moet iets eten, nu!”, zei ik tegen François. We liepen langs een izakaya-style restaurant – een soort eetcafé waar je allerlei kleine hapjes kunt bestellen – en besloten daar maar naar binnen te gaan. Het was heerlijk. (Ik heb hier verder geen foto’s van gemaakt, alleen een paar korte filmpjes die je in mijn Instagram highlights kunt terugvinden.)

De volgende dag pakten we de huurauto. Op YouTube had ik ooit deze video van Tokyo Lens gezien, waarin hij een bijzondere kringloopwinkel bezoekt. Deze winkel, gevestigd in een verlaten love hotel, bleek in de buurt te zitten. Vanaf Matsumoto was het zo’n drie kwartier rijden. Ook spotte ik op de kaart zo’n toeristische trekpleister-icoontje: “Narai, post town van de oude Nakasendo”. De Nakasendo is een historische wandelroute van Tokio naar Kyoto, net als de bekendere Tokaido. Maar terwijl de Tokaido onderlangs via de kust gaat, voert de Nakasendo je door de bergen van centraal Japan. Langs de route lagen 69 post towns, stadjes waar reizigers konden eten en slapen. De foto’s zagen er pittoresk uit, dus daar gingen we ook maar meteen naartoe.

We begonnen bij de kringloopwinkel – deze was erg was bijzonder. Naast de gigantische porno-kamer (ik denk dat ze het love hotel met inboedel en al kregen) hebben ze kamers met servies, met kunst, met electronica en met… Ja, wat niet. Wij kochten een stapel laserdiscs, onder andere van Back to the Future en Last Action Hero, de film met Arnold Schwarzenegger die we toevallig nét een week eerder hadden gekeken. (François smeekte me al maanden, haha.)

Hierna was het tijd om door te karren naar Narai. Daar aten we eerst lunch. Tempura soba, in een schattig oud restaurantje waar na drie tafeltjes met klanten het bordje “gesloten” op de deur ging. Anders kon het bejaarde echtpaar dat de toko runde het niet meer aan, denk ik. Na deze heerlijke maaltijd wandelden we op en neer door het oude straatje, dat er zoals verwacht bijzonder idyllisch uitzag. Helaas hadden we felle zon en niet veel tijd, maar oh, wat zou dit mooi zijn in de herfst, of tijdens golden hour. Daar konden we nu niet op wachten, want de huurauto moest worden teruggebracht, en om 17:00 ging onze trein naar huis.

In tegenstelling tot mijn trein heen, op vrijdag, midden op de dag, zat de Azusa van zondagavond bomvol. Voor ons zat een stel met twee kleine, wilde kinderen, naast en achter ons zat iedereen geurende ekiben (voorverpakte lunchboxes voor in de trein) te eten, en de verwarming stond volgens mij ook op 30. Zo kwam ik dus alsnog behoorlijk overprikkeld thuis aan, maar goed, thuis hoefde ook niks meer. Ofwel: een geslaagd tripje.