Het jaar is alweer bijna ten einde, dus dat betekent: Jaaroverzicht! Vorig jaar eindigde met mijn wens gewoon even rustig aan te kunnen doen. Een beetje achter mijn computer websites bouwen en zo. Dus in plaats daarvan bracht ik samen met Cynthia een planner uit, begon ik aan een heel nieuw boek, en oh ja, er moest ook nog getrouwd worden!
Januari
In januari veranderde ik eerst even in een kattenvrouwtje. François was naar Frankrijk, en ik was deze drie weken helemaal in mijn eentje verantwoordelijk voor Madame en Boulon. Na ongeveer een week besloot Madame dan maar bij mij op schoot te gaan liggen, iets dat ze normaal alleen bij François doet. (Toen François terugkwam, was ik ook meteen weer uit de gratie.)
Ik had me voorgenomen om meer in huis te doen, maar voor de katten zorgen bleek vermoeiender dan ik dacht. Toch is het me gelukt om wat dingen in te lijsten en aan de muur te hangen. Verrassing voor François!
Eind januari kreeg François, veel eerder dan verwacht, zijn status als permanent resident. Hij had deze status aangevraagd toen hij tien jaar in Japan woonde, maar de wachttijd voor PR was in veel gevallen wel anderhalf jaar. Dus toen hij na zeven maanden al goed nieuws kreeg, waren we blij verrast.
Dit zette meteen ook alles in gang voor de rest van het jaar. PR betekende namelijk ook: trouwen! Maar goed, eerst nog even de hele papierwinkel regelen.
Februari
In februari had ik iets meer tijd om dingen te maken. Zo verving ik een papieren lampenkap voor een zelfgemaakt exemplaar van kimonostof, en maakte ik kussens voor op de bank. (Die tweede paars-witte liet nog maanden op zich wachten, maar daar hebben we het even niet over…)
Ook qua werk was ik lekker bezig. Zo werkte ik aan de Prikkelplanner, scoutte ik locaties voor opkomende shoots en filmde ik samen met François een YouTube-video. Het plan was om dat maandelijks te doen, maar tot nu toe hebben we er maar twee gemaakt; het monteren en verzorgen van Engelse en Franse ondertiteling is nogal een tijdrovend klusje.
Verder met home improvement DIY! Ik bestelde meer geruite stof en maakte er gordijnen voor mijn slaapkamer van. (Tweede kussen? Welk tweede kussen?)
Maart
Tussen al het werken en DIY’en door, was ik in februari en maart ook nog ergens anders heel druk mee – namelijk met een heleboel papierwerk. Om als twee buitenlanders in Japan te mogen trouwen, heb je namelijk toestemming nodig van de ambassade. En om dat aan te vragen, heb je weer een pak certificaten uit je thuisland nodig. Gelukkig was de Nederlandse ambassade modern en voortvarend, en kon ik de meeste dingen via e-mail regelen. De Fransen daarentegen…
Maar goed, uiteindelijk hadden we ook de Franse papieren binnen. Hierna moest ons trouwformulier getekend worden door twee getuigen. Dat hoefde niet op de dag zelf, dus enkele dagen voor onze trouwdag spraken we in Yokohama af met Kei (mijn getuige) en Swamika (die van François). Met de handtekeningen in de pocket besloten we nog even de Landmark Tower op te gaan.
En toen was het dus zover: We gingen trouwen! Ik in mijn jurk van Uniqlo (880 yen bij de kringloop), François in z’n werkpak. Dit was namelijk gewoon een formuliertje inleveren op het gemeentehuis. De echte fotoshoot zou pas anderhalve maand later zijn.
Ondertussen stonden de bloesems in onze wijk prachtig in bloei. Maar daar kon ik niet lang van genieten, want enkele dagen na ons trouwen pakte ik het vliegtuig naar Nederland!
De vlucht naar Nederland was heel bijzonder. De medepassagiers waren leuk, mensen kenden mijn boek(!), ik heb gezellig staan kletsen met een stewardess, en we zagen het noorderlicht! Dat is natuurlijk onmogelijk op de foto te zetten door het kleine raampje van de nooddeur in de galley, maar ik heb het wel mooi gezien!
Ik nam mijn intrek in een hotel in Almere, en hoefde de bloesems niet helemaal te missen. Goed, in Almere is dat toch nét even anders.
April
April begon dus in Nederland. Ik was er maar twee weken, maar deed in die periode een heleboel. Twee lezingen, drie shoots, en een panel voor de Prikkelplanner die Cynthia en ik nog aan het ontwikkelen waren… Ik zag Riemer, Ruud, Charlotte, Maan, Aafke, Effy, en zelfs vriendin uit Japan Elyse was in Nederland, dus wij gingen samen naar K3 in Ahoy. Behalve in Almere logeerde ik ook in Utrecht, en bij mijn broertje. Die gaf me trouwens nog een fantastisch (huwelijks)kado: een nieuwe camera! Over mijn Nederland-avontuur schreef ik deze blog, als je alles in meer detail wil nalezen.
Ik vloog deze keer terug op Osaka. Daar ontmoette ik Maan en haar vriend Yves, die ook net naar Japan afgereisd waren. Dat was niet geheel ontoevallig trouwens, want ik had Maan gevraagd om onze trouwfoto’s te schieten. Dat bleek een perfect excuus om naar Japan te komen, en er dan maar meteen een aantal weken aan vast te plakken.
Goed, daarover later meer. Eerst moest ik me nog bezighouden met ellendige bureaucratie. Zo moest ik mezelf verhuizen van NAAM GEBOUW naar Naam Gebouw, en kwam ik er bij het immigratiekantoor achter dat we, ook al waren we getrouwd in Japan én hadden ambassades daar toestemming voor gegeven, ons huwelijk alsnog óók in Nederland of Frankrijk moesten registreren. Ugh.
Verder besloot ik dat het slim was om mijn nieuwe camera beter te leren kennen. Ik had een aantal shoots in het vooruitzicht, maar op dit nieuwe model zaten sommige knopjes toch net weer ergens anders. En dan waren er natuurlijk nog de hypermoderne nieuwe functies… Ik sleepte François mee als eerste proefkonijn, en later ging ik nog op pad met Max. Daarna had ik mijn eerste échte klus met de nieuwe camera: familiefoto’s in Takahatafudo.
27 april was het natuurlijk Koningsdag, dus ik vroeg Maan en Yves of ze zin hadden om mee te gaan naar het Nederlandse café in Kokubunji. Natuurlijk kwamen we daar nog veel meer bekenden tegen.
Onze trouwshoot was in twee delen – ik had namelijk verschillende outfits en locaties bedacht. De eerste dag schoten we in oost Tokio, rond Kameido en de SkyTree. Een week later schoten we de rest, dus daarover meer in mei!
Mei
In mei schoten we het tweede deel van onze trouwshoot, deze keer in het westen van Tokio. We kozen mijn kantoor als uitvalsbasis en schoten in de buurt van de rivier, loopbruggen en natuurlijk op de befaamde tako-glijbaan. Al onze trouwfoto’s bekijk je in deze post.
En toen was het tijd voor onze honeymoon! We besloten in het land te blijven, en met onze geliefde Sunrise Seto (nachttrein) naar het eiland Shikoku te reizen. Aldaar hadden we vier digitale Starbucks-medailles te verzamelen, van de vier prefecturen die Shikoku rijk is. Ook bezochten we het Ashizuri onderwater-observatorium, een bizar appartementencomplex in Kochi en een verlaten kabelbaan in Takamatsu. Terug reisden we per ferry. Het uitgebreide verslag van onze reis lees je hier, in deel 1 en deel 2.
Naast onze telefoons en François’ digitale camera, had ik ook mijn analoge Canon Autoboy meegenomen. Zo nu en dan duwden we ‘m bij een verbaasde voorbijganger in de handen, maar dat leverde wel de fijnste kiekjes op.
Eenmaal terug in Tokio vertrok François voor drie weken op zakenreis. Ik maakte ondertussen foto’s van Sarah.
Juni
Inmiddels was het juni. Het begon flink warm te worden in Japan, ideaal weer voor… Indoor BBQ?
Naast het fotograferen vind ik het locatiescouten ook heerlijk. Als ik zo door Tokio wandel, voelt het weer een beetje als die eerste keren. Dat gevoel raak je soms een beetje kwijt als je ergens woont, omdat het zo normaal wordt allemaal.
Op 19 juni was François jarig, en gingen we naar DisneySea. Natuurlijk ging ook mijn Canon AutoBoy mee. (En mijn AutiPas. Dat werkt in Japan namelijk ook.)
Verder in juni: Werk, werk, en nog meer werk. Websites, foto’s, en de omschakeling van mijn Business Manager-status naar die van Spouse of Permanent Resident.
Alles moest af voordat ik op 1 juli weer naar Nederland zou vliegen. Maar daarover meer in deel 2 van dit jaaroverzicht! (Coming soon!)
Wow, zo ouderwetsch! Een RSS-feed!
Sla deze link op in je RSS-reader en volg mijn blog hoe jij wil; chronologisch, in je mailbox, in je browser... Ja mensen, the past is here!
https://www.toeps.nl/blog/feed/Related posts
Een half jaar getrouwd!
Jeetje, wat vliegt de tijd. François en ik zijn vandaag een half jaar getrouwd! Dat was voor mij ook meteen een goede gelegenheid om eindelijk eens onze trouwfoto’s af te maken. Oké, ze waren ook een maand later gemaakt, maar het begon een beetje gênant te worden.
Een andere pelgrimstocht door Shikoku – Deel 2
Net als in Shimanto, had ik in Takamatsu twee single rooms geboekt – al was dat deze keer niet zo zeer om bij te komen, maar omdat de meeste hotels rondom het stations erg duur waren, en er bij Toyoko Inn enkel nog single rooms beschikbaar waren. Voor rokers, ook nog. Gelukkig bleek bij het inchecken dat dit 1) een spiksplinternieuw hotel was, dat pas twee maanden eerder geopend was, en 2) er nog twee kamers voor niet-rokers vrij waren, die ze voor mij, trouwe kaarthouder van de Toyoko Inn Club Card, wel even konden omboeken.
Inchecken kon nog niet, daarvoor waren we te vroeg. Maar het grootste deel van onze bagage konden we bij de receptie achterlaten, waarna we een pak lichter de stad in konden. Onze eerste stop was een udon-restaurant. Udon is hét gerecht van Takamatsu, vandaar. Ik was vijf jaar eerder ook al in Takamatsu geweest, en toen had ik in precies ditzelfde restaurant udon gegeten.
Een andere pelgrimstocht door Shikoku – Deel 1
Wie de 四国八十八箇所 (Shikoku Hachijūhakkasho), ofwel de Shikoku Pilgrimage loopt, bezoekt 88 tempels ter ere van de Boeddhistische monnik Kūkai, in een tocht van zo’n 1200 kilometer. Oorspronkelijk ging dat te voet, in een wit jasje en met een geweven punthoed op. Tegenwoordig nemen pelgrims ook gewoon de bus en de trein, al zagen we ook af en toe nog een die-hard langs de autoweg wandelen. De (wandel)tocht leidt de pelgrims door de vier prefecturen van Shikoku: Tokushima, Kochi, Ehime en Kagawa.
Wij gingen niet op pelgrimstocht, en bezochten alleen tempel 84: Yashima-ji. Al was dit met een andere reden, waarover later meer. Terwijl de pelgrims bij elke tempel een stempel in hun boekje krijgen, verzamelden wij iets anders: Starbucks-medailles. Ondertussen bezochten we bijzondere, verlaten plekken, en een kasteel dat er niet was.
Naam Gebouw
Wie Deze autist ging naar Japan heeft gelezen, weet dat dit land nogal bureaucratisch kan zijn. Als nieuwkomer moet je eerst de magische driehoek van adres-telefoonnummer-bankrekening zien te doorbreken, waarna je eindelijk met iets anders kunt betalen dan de creditcard die je eigenlijk al had moeten opzeggen, of kadokaarten uit de convenience store. Tegen die tijd kom je er waarschijnlijk ook achter dat je beter een andere schrijfwijze van je naam had kunnen kiezen, want spaties, speciale tekens of doopnamen geven gegarandeerd problemen: ze passen niet in het vakje, of je input komt niet door de verificatie heen. En heb je al geleerd hoe je het cijfer 7 moet schrijven op z’n Japans? Ik wel, nadat mijn formulier voor automatische incasso werd teruggestuurd wegens “onleesbaar”. (Tip: Geen golvend lijntje bovenaan, en ook geen streepje door het midden.)
Na al deze lessen in 官僚主義 dacht ik dat ik het inmiddels wel doorhad. Maar toen ik een paar maanden geleden bij François introk, maakte ik een rookie mistake.
Toeps, kattenvrouwtje
Er zijn van die dingen die ik, als je ze me een paar jaar geleden had verteld, nooit had geloofd. Dat ik naar Japan zou verhuizen, bijvoorbeeld. Maar zelfs dat zou ik minder onwaarschijnlijk hebben gevonden dan het volgende scenario: Dat ik met een Fransman in huis zou wonen, en zorg zou moeten dragen voor twee katten.
Het Grote Toeps Jaaroverzicht 2024, deel 2
Welkom bij deel twee van mijn jaaroverzicht! Het is aan te raden om eerst het eerste deel te lezen, tenzij je een of andere barbaar bent of zo. In dit overzicht gaan we verder waar we gebleven waren, namelijk in Nederland, in juli.
Het Grote Toeps Jaaroverzicht 2024, deel 1
Welkom bij Het Grote Toeps Jaaroverzicht. Het is een jaarlijkse traditie op deze blog – behalve vorig jaar dan, want toen zat ik vooral over m’n leven te klagen in deze post. In maart schreef ik nog wel iets wat op een jaaroverzicht leek, hier. Maar ik eindigde 2023 een beetje zoekend, en ik kan je vast verklappen, dat ging in 2024 niet helemaal over. Maar goed, laten we bij het begin beginnen.
Het Grote Toeps Jaaroverzicht 2025, deel 2
Het jaar is alweer bijna ten einde, daarom zoals elk jaar: mijn jaaroverzicht! In het vorige deel kon je lezen hoe François en ik in het huwelijksbootje stapten, hoe ik een flitsbezoek bracht aan Nederland, hoe ik werkte aan de Prikkelplanner en hoe ik mijn weg baande door bureaucratie en visum-toestanden. Hoe ging dat verder? Je leest het hieronder!
Autastische update
Hoera! De eerste versie van Autastisch leven is af! Dat betekent dat het boek nu bij mijn redacteur ligt, die (zoals ze eerder ook al deed) overal op- en aanmerkingen bij gaat zetten. Hierna heb ik nog ongeveer twee weken om dingen te wijzigen, teksten ter controle naar geïnterviewden te sturen, hier en daar de volgorde te veranderen, stukjes te schrappen of juist uit te breiden.