Een tijdje geleden vroeg mijn Japanse vriendin Kei of ik haar ergens mee wilde helpen: haar tienjarige dochter Emma had op school een themadag over andere landen, en nu leek het ze leuk om een echte buitenlander mee te nemen. Mij dus. Ik was Kei nog mijn eeuwige dankbaarheid verschuldigd voor al haar hulp toen ik naar Japan verhuisde (zonder Kei had ik geen elektriciteit, stromend water of eten gehad in mijn quarantaine), dus natuurlijk, gaan we doen.

Iets meer dan een week geleden ontmoetten Kei en ik elkaar bij Starbucks voor een brainstorm-sessie. De juf had gevraagd of we een Nederlands spel konden laten zien. Ik opperde koekhappen, maar dat werd al snel afgeschoten: dingen met eten waren verboden. Daarna dacht ik aan sjoelen, maar goed, waar trek je in Japan even snel een sjoelbak vandaan? Ik begon rond te vragen. Nederlands café The Lighthouse had er geen, maar vond het zo’n goed idee dat ze er een gaan laten maken. Blijkbaar bevinden zich in Japan zo’n drie sjoelbakken: een in Nagasaki, een in Hirado en nog een op de ambassade (althans, dat zei een vriendin). Maar dat was allemaal toch net iets te veel gedoe, dus Kei en ik kwamen uit op Ezeltje Prik. Verder draaiden we een presentatie in elkaar over de het platte landje met de langste mensen ter wereld, verzamelden we plaatjes van mijn favoriete eten en stelden we een lijst samen van Japanse woorden met een Nederlandse oorsprong. Dat zijn er trouwens best veel, en dat is weer terug te voeren naar Hirado en Nagasaki; daar woonden vanaf 1609 de eerste Nederlandse handelaars.

Vanmorgen stond ik om 10:00 op het station, waarna ik met Kei naar de school wandelde. Kei was de afgelopen dagen druk bezig geweest om een ezel op een vel papier te schilderen en een aantal staarten met dubbelzijdig tape voor te bereiden; wegens gebrek aan prikbord werd het meer Ezeltje plak. We werden welkom geheten met onderstaand bord, en vervolgens door Emma en een vriendinnetje opgehaald en naar de klas meegenomen.

De klas had nog pauze toen wij binnenkwamen, en omdat er buiten de school verbouwd wordt, speelden alle kinderen binnen. In de klas waren een paar jongens met tollen in de weer. Later hoorde ik dat traditionele spelletjes onderdeel waren van de themadag – daarom wilden ze ook dat ik er een zou demonstreren. Emma en haar vriendinnetjes renden wild in het rond, helemaal excited voor wat er zou komen. Even verderop lagen een paar andere kids op de grond in de gang – wat die aan het doen waren, geen idee.

Misschien had ik een ietwat te rooskleurig beeld van school in Japan: je weet wel, het idee dat alle kinderen keurig de klas poetsen, eten voor elkaar serveren en dat die hele cultuur van respect en orde er al van jongs af aan ingestampt wordt. Het is ook niet dat de kinderen onbeleefd waren of zo. Ze waren gewoon… Luid! Zoals waarschijnlijk elke klas met tienjarigen, overal ter wereld. Ook tijdens de les waren de kids lekker actief. En hoewel sommigen netjes achter hun stoel gingen staan bij het stellen van een vraag, riepen anderen ‘m gewoon door het lokaal.

Goed, mijn presentatie. Ik stelde mezelf voor en schreef mijn naam in katakana op het schoolbord. De kinderen waren daarvan al onder de indruk, maar het beste moest nog komen: Ik gaf de presentatie vrijwel geheel in het Japans. Af en toe werd ik bijgestaan door Kei, die dan bijvoorbeeld uitlegde wat de Nederlandse uitdrukking “Je bent toch niet van suiker?!” betekent.

Ik liet foto’s zien van Amsterdam (“Omdat wij in Nederland geen aardbevingen hebben, zie je veel mooie, oude gebouwen.”), vertelde over mijn favoriete eten (roti – een mooie inhaker om te vertellen dat we in Nederland veel culturen hebben), de vlag, molens en fietsen in de regen. Emma had haar Nijntje-knuffel meegenomen, dus daar vertelde ik ook over. We gingen door de lijst van Japanse woorden met een Nederlandse oorsprong, zoals fōku (vork), supoito (spuit) en mijn lievelings: morumotto (marmot – maar eigenlijk is het een cavia).

De kinderen mochten vragen stellen, waarna ik ze kon vertellen over de legende van Hansje Brinker en zijn vinger in de dijk (waarop een kind heel enthousiast “van Dijk!” door de klas riep – nog steeds geen idee waar dat vandaan kwam). Ook vroegen ze of je in Nederland wel smartphones in de klas mag, en welke Nederlandse videogames ik vroeger speelde. Ik voelde me echt even bejaard toen ik moest uitleggen dat er in mijn tijd nog geen smartphones waren, maar dat men op een gegeven moment wél zo gek werd van Tamagotchi’s dat die verboden werden. Toen ik, denkend dat dit herkenbaar zou zijn, zei dat ik vroeger op de Super Famicom (de Japanse naam voor de Super Nintendo) speelde, keek de hele klas me glazig aan. “Wat is een Famicom, mevrouw?” Oh shit. Het bejaardenhuis belt. “Een eh… Soort Nintendo Switch!” Gelukkig, dat begrepen ze wel.

Hierna was het tijd voor het meest hysterische onderdeel van de dag: Ezeltje Prik. Voor de educatieve twist hadden Kei en ik bedacht dat de kinderen de aanwijzingen in het Nederlands moesten roepen. Op het bord tekende ik vier pijlen en schreef ik “links”, “rechts”, “omhoog” en “omlaag”. Het eerste kind zette een slaapmasker met anime-ogen op (blinddoeken zijn zó 1988), draaide een paar keer in het rond en ging van start. De klas begon zó hard (en door elkaar) aanwijzingen te gillen, dat ik het knap vind dat die staart nog ergens op de kont van die ezel is beland. Een paar andere kinderen volgden, en natuurlijk was het volop hilariteit toen een staart op een totaal verkeerde plek belandde.

Na afloop kwam er nog een meisje naar me toe. In het Japans vroeg ze me hoe lang ik precies was. “184 centimeter”, antwoordde ik. “Wow!”, zei het meisje. Al met al denk ik dat het een succesvolle les was. Rond het middaguur wandelde ik samen met Kei terug naar het station. Ik pakte de trein naar een Starbucks een paar haltes verderop, dezelfde als waar we eerder zaten om dit evenement te plannen. Nu zat ik er alleen, om even bij te komen. Ik zou nooit fulltime juf kunnen zijn, veel te intens. Maar het was wél heel leuk!