Terwijl in Nederland het coronavirus flink huishoudt, alles dicht is en iedereen thuis moet blijven, is het in Japan nét iets minder heftig. Ja, bepaalde dingen zijn dicht, al weken. Maar hoewel iedereen de overheid ervan verdenkt de boel bij elkaar te liegen (want Olympische Spelen), lijkt het toch daadwerkelijk mee te vallen hier. Anders hadden we namelijk inmiddels bosjes doden gehad, en die veeg je toch niet zo makkelijk onder het tapijt. Ik denk dat de standaard Japanse gebruiken, zoals mondkapjes, buigen in plaats van handen schudden, en het feit dat dit land extreem schoon is, en de bevolking erg vitaal, daarin wel een rol spelen.
Maar met de rommelmarkt afgelast, Disney dicht, Charlotte aan het werk en Nederland op z’n gat, besloot ik maar eens iets voor mezelf te gaan doen. Op reis. Ik hoorde namelijk van iedereen dat het overal zo rustig was, Kyoto aan kop, omdat de Chinezen niet mogen, en de Europeanen niet wíllen komen. Nou, helemaal prima, dan ga ik daar wel eigenhandig de Japanse toerisme-industrie spekken.
"Wat komt u doen in Kagawa?"
Ik zat nog geen uurtje uit te brakken in de Starbucks van het station van Takamatsu, toen er een knul van amper twintig op me af kwam met een iPad en een kaart. “Hallo, ik ben van het toerismebureau, mag ik u wat vragen stellen?” Eh, ok. “Wat komt u doen in Kagawa?”
Kagawa? Ik was toch in Shikoku? Dat zag ik overal staan: “Ontdek prachtig Shikoku, yada yada ya.” Maar dat lag aan mij, want Shikoku is het hele eiland, Kagawa het bovenste stuk. Een prefectuur, dus een soort van provincie. Wat ik er kwam doen? Ik had werkelijk geen idee. Ik wilde graag met de nachttrein, de Sunrise Seto. En Takamatsu was het eindpunt.
Terug naar het interview. “Ben je al naar het park geweest?”, vroeg de knul. Ik wist dat er een beroemd park in Takamatsu was, maar nee, ik was net aangekomen, dus daar was ik nog niet geweest. Kennelijk raakte mijn verhaal over de nachttrein nogal lost in translation. De jongen keek ook al heel geschokt toen ik aangaf geen enkel plan te hebben, dus voor zijn gemoedsrust zei ik maar dat ik die middag naar het park zou gaan.
Ik moest sowieso iets gaan doen, want mijn goedkope, crappy hotel was gesloten tussen 12:00 en 16:00. Mega irritant, en ik zou daar dan ook zeker niet nog eens voor kiezen, maar goed. Op avontuur dan maar.
Polaroids en achterafstraatjes
Ik ben niet je standaardtoerist. Ik geef niet veel om tempels, kastelen en parken. Ik had van tevoren wél drie Hard-Offs opgeslagen in Google Maps. Nummer een was bijna tegenover het park. Ze hadden er een Polaroid met regenboog, nog helemaal in de verpakking.
Daarna voelde ik me verplicht om het park te bezoeken, maar toen ik eenmaal binnen stond, en bijna omviel van de honger, dacht ik: fuck dit. Ik liep naar het treinstation (whoa, sugoi!) en besloot vanaf nu alleen nog maar dingen te gaan doen die ík leuk vind. Ik stippelde de route uit naar Hard-Off numero twee.
Omdat de Hard-Off winkels vaak op zo’n 15 tot 20 minuten van het dichtstbijzijnde station liggen, zie je stiekem heel veel van een stad, op deze manier. Dus na een shopping spree bij dit filiaal (ze hadden onder andere een prachtige leren cameratas van Canon, met ribfluweel aan de binnenkant) en een lunch en oplaadsessie bij de Makudonarudo (de McDonalds, dus) besloot ik terug te wandelen. Was maar drie kwartier of zo.
Ik liep door steegjes met kleine houten huisjes, vaak verlaten, of in slechte staat. Mensen hingen hun was op aan de hekken bij het spoor, zwerfkatten slopen de leegstaande huizen in. Diefstal en vandalisme lijken hier niet te bestaan.
De volgende dag bezocht ik de laatste Hard-Off. Om hier te komen liep ik via de shopping arcades: overdekte winkelstraten, waarvan Takamatsu beweert dat ze er het meest hebben van heel Japan.
Takamatsu heeft er dan misschien het meest, maar vrijwel élke andere Japanse stad heeft er minstens eentje. Zo’n treurige promenade, die meestal een contrasterend blije naam krijgt. Sun Mall, Sun Road, Sun Plaza. Via deze overdekte straten liep ik zo’n twintig minuten naar een winkelcentrum, dat ook als treinstation diende. Rolbanden brachten me naar mijn perron.
Ik vond het maar gek. Takamatsu was zo stil, zo uitgestorven, dat ik dacht: “Waarom hebben ze hier zo enorm veel faciliteiten?” De stad heeft drie spoorlijnen, van twee maatschappijen. Maar alles oogde verder enorm triestig, verweerd en verlaten. In Nederland bestelde ik een paar maanden geleden het boek Treurtrips, en ik was op één grote treurtrip, maar dan in Japan.
“Hóe had dit stadje ooit budget om al deze dingen aan te leggen?”, vroeg ik Riemer. Wikipedia bood inzicht. Voordat de Great Seto Bridge werd aangelegd, was de haven van Takamatsu dé port of entry voor het hele eiland Shikoku. In de Tweede Wereldoorlog werd het door de Amerikanen als belangrijk knooppunt gezien, en daarom totaal platgebombardeerd. Bij de wederopbouw moeten ze gedacht hebben: “Overdekte winkelpromenades, it’s the future!”
Ik vond het heerlijk in Takamatsu. Hoewel ik mezelf beloofde nooit meer zo’n goedkoop hotel te nemen, voelde ik me behoorlijk ontspannen. Op de voorlaatste dag at ik de lokale specialiteit, udon, en de volgende ochtend pakte ik de Marine Liner, terug over de Great Seto Bridge naar Okayama. To be continued…
Oh ja enne: hieronder vind je de link naar mijn Kickstarter. Alle donaties zijn heel heel erg welkom!
Related posts
Tweedehands Tokio: Harajuku en Shimo-Kitazawa
Wie voor het eerst in Tokio komt, de eerste de beste hippe vintagewinkel in Harajuku binnenstapt en het prijskaartje van een smoezelige Adidas-sweater omdraait, schrikt zich een halve hartaanval. Wát?! 35 euro voor dit ding uit de Zak van Max?! Maar het zou zonde zijn om thrifting in Tokio direct helemaal af te schrijven. Want wie weet waar ‘ie moet wezen, en waar níet, kan wel degelijk spotgoedkope pareltjes op de kop tikken. Ik vertel je alles.
Tweedehands Tokio: Koenji en de rommelmarkt van Oi Keibajo
In mijn vorige post over tweedehands shoppen in Tokio schreef ik over Harajuku en Shimo-Kitazawa. Deze keer bezoeken we Koenji en het best bewaarde geheim van Tokio: de rommelmarkt van Oi Keibajo-mae!
I’m turning Japanese I really think so
Een tijdje geleden begon ik aan misschien wel het moeilijkste dat ik ooit gedaan heb: het aanvragen van een business manager visum voor Japan. Ik schreef een business plan, maakte prognoses, vulde een boel formulieren in en zocht naar papieren die ik al in geen jaren meer had gezien. Mijn CMD-propedeuse uit 2006, bijvoorbeeld. Ik stuurde alles op naar mijn tussenpersoon, die kwam weer bij me terug met vragen van de Japanse (of beter gezegd Tokiose) overheid en toen kreeg ik twee weken geleden de verlossende mail: “uw aanvraag is goedgekeurd”.
Raar jaar 2020
Ik heb een aantal goede keuzes gemaakt in 2020. De eerste was eind januari naar Japan vliegen, al vroegen sommige mensen me of ik dat nou wel moest doen, met dat Chinese virus en zo. De tweede was daar blijven tot eind april. De derde was mijn Kickstarter, die ondanks de onfortuinlijke timing toch z’n target haalde.
Dingen aan/in/over Japan die me stiekem totaal niet boeien
“Dus jij houdt van Japan? Heb je dit al gezien?” Het komt regelmatig voor dat iemand me een video of artikel doorstuurt, want ik hou van Japan dus ik ben vast geïnteresseerd. Hoewel ik begrijp dat dat ongetwijfeld lief bedoeld is, en deze blogpost niet als doel heeft die mensen naar beneden te halen, sloeg interviewster Julie Wevers laatst de spijker op de kop. “…en tempels”, begon ze, waarna ze zichzelf snel corrigeerde: “Misschien hou je wel helemaal niet van tempels!” Ik moest lachen en beaamde dat. Ik vond het heerlijk dat iemand me begreep, en dat inspireerde me tot het maken van onderstaand lijstje: dingen aan/in/over Japan die me stiekem totaal niet boeien.
Hoe je écht kaartjes voor de Sunrise Seto of Sunrise Izumo kunt bemachtigen
“Ik zou zó graag eens met die nachttrein mee willen”, zei François, toen we nerdy reisplannen aan het maken waren. “Oh, daar heb ik al eens mee gereisd”, zei ik. “Maar dat was in coronatijd, dus dat was iets makkelijker.”
Sosjaal
Vorige maand fotografeerde ik Cynthia. Onder de oude garde misschien wel bekend als Miss Lipgloss, maar tegenwoordig bloggend onder de naam Cynthia.nl, want we zijn allemaal geen 15 meer, en dat goedje waar vooral je haar in bleef hangen mag lekker in de 00’s blijven. Cynthia dus. Een verrassende ontwikkeling voor sommigen, want eh, jullie vonden elkaar toch helemaal niet aardig?
Een andere pelgrimstocht door Shikoku – Deel 1
Wie de 四国八十八箇所 (Shikoku Hachijūhakkasho), ofwel de Shikoku Pilgrimage loopt, bezoekt 88 tempels ter ere van de Boeddhistische monnik Kūkai, in een tocht van zo’n 1200 kilometer. Oorspronkelijk ging dat te voet, in een wit jasje en met een geweven punthoed op. Tegenwoordig nemen pelgrims ook gewoon de bus en de trein, al zagen we ook af en toe nog een die-hard langs de autoweg wandelen. De (wandel)tocht leidt de pelgrims door de vier prefecturen van Shikoku: Tokushima, Kochi, Ehime en Kagawa.
Wij gingen niet op pelgrimstocht, en bezochten alleen tempel 84: Yashima-ji. Al was dit met een andere reden, waarover later meer. Terwijl de pelgrims bij elke tempel een stempel in hun boekje krijgen, verzamelden wij iets anders: Starbucks-medailles. Ondertussen bezochten we bijzondere, verlaten plekken, en een kasteel dat er niet was.
Een andere pelgrimstocht door Shikoku – Deel 2
Net als in Shimanto, had ik in Takamatsu twee single rooms geboekt – al was dat deze keer niet zo zeer om bij te komen, maar omdat de meeste hotels rondom het stations erg duur waren, en er bij Toyoko Inn enkel nog single rooms beschikbaar waren. Voor rokers, ook nog. Gelukkig bleek bij het inchecken dat dit 1) een spiksplinternieuw hotel was, dat pas twee maanden eerder geopend was, en 2) er nog twee kamers voor niet-rokers vrij waren, die ze voor mij, trouwe kaarthouder van de Toyoko Inn Club Card, wel even konden omboeken.
Inchecken kon nog niet, daarvoor waren we te vroeg. Maar het grootste deel van onze bagage konden we bij de receptie achterlaten, waarna we een pak lichter de stad in konden. Onze eerste stop was een udon-restaurant. Udon is hét gerecht van Takamatsu, vandaar. Ik was vijf jaar eerder ook al in Takamatsu geweest, en toen had ik in precies ditzelfde restaurant udon gegeten.
Japan 101 – Waar verblijf je?
Regelmatig krijg ik van mensen de vraag of ik Japan-tips heb. Voor mensen met autisme, maar ook gewoon, in het algemeen. Daarom heb ik deze serie blogs gemaakt, zodat je goed beslagen op reis kan gaan. In dit deel vertel ik je alles over steden en wijken, en soorten accommodaties.
De urbex real life foto’s zijn prachtig.