Ik heb een aantal goede keuzes gemaakt in 2020. De eerste was eind januari naar Japan vliegen, al vroegen sommige mensen me of ik dat nou wel moest doen, met dat Chinese virus en zo. De tweede was daar blijven tot eind april. De derde was mijn Kickstarter, die ondanks de onfortuinlijke timing toch z’n target haalde. En dan is er natuurlijk nog mijn visumaanvraag, die ik misschien nog veel langer had uitgesteld als corona niet was langsgekomen. Het was altijd een “ooit”, maar het werd een… Nou ja, ook ooit. Maar ooit als in “ergens begin 2021”, niet ooit als in “over een paar jaar misschien eens”. Ja, 2020 was een rotjaar, maar aan mij lag het niet.

Januari 2020 is raar. Althans, eigenlijk was januari helemaal niet raar. Het was een normale maand, waarin ik naar Antwerpen ging om te shoppen, de kringloopwinkel in dook met Maan, nieuwe brillen liet fixen bij Bril & Lens, mijn audioboek insprak en samen met Charlotte de foto’s voor Aafke’s nieuwe dichtbundel maakte. Als ik door mijn foto’s blader, voelt het vreemd. Alsof het jaren geleden is. In ieder geval niet 2020.

Van eind januari tot eind april zat ik in Japan. Charlotte was er de laatste twee maanden ook, en we zijn zelfs samen teruggevlogen, want zij had haar verblijf verlengd. Van “zou je nou wel gaan?” veranderden de opmerkingen langzaam in “ik zou lekker daar blijven!”, want het ging (en gaat) in Japan nog steeds stukken beter met het coronamanagement dan in Nederland.

Ik bouwde sites voor klanten, hield een lezing via Zoom (dat was in maart nog heel modern: de bezoekers op de conferentie zaten namelijk allemaal nog gewoon live in de zaal, alleen ik zat in Japan), bezocht wekelijks de kringloop, kocht een shitload aan kimono’s en Polaroids, en verstuurde die zo goed en zo kwaad als het ging naar Nederland.

Eind april kwam ik thuis, en de tijd daarna voelt als een rare blur die tegelijkertijd heel langzaam, en heel snel is gegaan. Ik zegde mijn kantoor op, kwam erachter dat dat toch niet zo slim was, nam een nieuw kantoor in hetzelfde gebouw en verhuisde onlangs weer naar een nieuwe ruimte want de oude was te koud.

Ik werkte aan mijn Engelse boek, wat voornamelijk inhield dat ik driehonderdmiljard proeven bestelde tot de kleur eindelijk goed was, en werkte aan het kinderboek dat in april 2021 zal uitkomen. Ik zag vriendinnen op afstand, knutselde in huis, knutselde aan websites en werkte aan mijn Japanse businessplan. En toen ineens werd dat goedgekeurd.

Met mijn businessplan goedgekeurd en een visum in de maak, besloot ik mijn appartementje op te zeggen. Ik ging immers naar Japan verhuizen! Daarom zit ik as we speak in een soort half-verhuisde situatie waarin de helft van mijn spullen al bij Riemer staat, en ik een vliegticket (enkele reis!) naar Tokio heb voor 31 januari. Maar op Tweede Kerstdag gooide Japan de grenzen dicht, en nu weet ik dus weer niks.

Dit jaaroverzicht eindigt dus in… een cliffhanger.

_{Wil je de gebeurtenissen van dit jaar nog eens in detail teruglezen? Check dan hieronder de related posts.}