Wegen en omwegen

Zo. Mijn huis in Den Haag is opgeleverd, net als mijn kantoor. Ik woon nu echt, full-time in Rotterdam bij Riemer. Wie had dat gedacht.

Vrijdag moest ik mijn huis opleveren. Daar kwam ik donderdagavond achter trouwens, toen de mail voor self-checkout binnenkwam. Heel stom, maar ik dacht de hele tijd dat dat zondag zou zijn – de eenendertigste. Maar zondag is natuurlijk weekend, dus het bleek de negenentwintigste. Stress!

Gelukkig sprak ik één minuut nadat ik deze schokkende constatering deed mijn broertje, die zo flexibel was om te helpen. Samen haalden we mijn huis leeg, en vanmorgen kwam iemand zelfs de laatste kast bij hem ophalen. (Want ja, die persoon zou zondag komen, en eh…) Ik kan inmiddels al twee dagen niet lopen van de rugpijn, maar da’s bijzaak.

Kast in kwestie, en roze muur

Ik had de verhuurder gebeld om te vragen wat het zou kosten om de roze muur door hén te laten witten, en dat viel alles mee: 60 euro per uur. Ik besloot dat ik daarvoor niet zelf moeilijk ging doen met reserveren, een avondklok en levensgevaarlijke capriolen op een keukentrapje.

Toen ik even vuilnis ging wegbrengen en boven terugkwam, had mijn huis een laatste verrassing voor me: de gordijnen waren met roede en al, met pluggen en al uit het plafond gelazerd! Ik stelde de verhuurder op de hoogte en zag al mijn borg al verdampen, maar volgens het formulier dat (wegens covid) ná mijn vertrek is opgemaakt, zijn de kosten van het schilderwerk en deze roede bij elkaar in totaal 80 euro. Ik bedankte mezelf nogmaals uitvoerig voor mijn niet-schilderwerk.

Ehhh...?

Met alles (behalve het geluidsscherm dat ik moest achterlaten, omdat het niet in de auto paste) op de achterbank reden we naar Rotterdam. Mijn broertje propte me in de lift, en nu ben ik hier.

Maar Japan dan

De CoE is inmiddels binnen, maar ik kan er niks mee tot Japan opengaat. Wanneer dat is, weet niemand. De noodtoestand, die 7/2 af zou lopen, wordt hoogstwaarschijnlijk met drie of vier weken verlengd. En daarna? Dat ligt aan de cijfers.

Ondertussen wordt in Nederland gepraat over het heropenen van de scholen. Omdat ik totaal in de stress schoot van het idee dat wij straks Londen 2.0 zijn, ik daardoor tot nader order helemáál Japan niet meer in zou mogen, én ondertussen Riemer de tent uit overprikkelde en vice versa, zocht mijn hoofd naar oplossingen.

1. Korea

Zuid-Korea is milder dan Japan, qua toelating. Met een goede reden kom je er in principe nog in (met twee weken verplichte quarantaine), en vanuit Korea zou ik dan door kunnen reizen naar Japan. Ik zou mijn CoE ook naar de Japanse ambassade in Korea kunnen meenemen, en op die manier mijn visum kunnen bemachtigen. Althans, daar lijkt het op.

Dit plan heeft natuurlijk een boel haken en ogen. Allereerst snapt geen ambtenaar of airline wat je nou precies aan het doen bent, met allerlei verwarrende situaties tot gevolg. (Ik volg lotgenoten in een Facebookgroep, en mensen in vergelijkbare situaties worden onterecht geweigerd bij het boarden en zo – “oh ja sorry oeps foutje!”)

Verder heeft dit plan een flink aantal onzekerheden. Het gaat er namelijk van uit dat 1) Korea corona beter onder controle heeft en houdt dan Nederland, 2) Japan opent voordat ik Korea uit moet, en 3) ik inderdaad Korea in zou mogen, met to-be-determined goede reden. En stel die reden is een taalcursus of zo, wat moet ik dan doen als Japan plots eerder open gaat dan gedacht? Annyeonghi gyeseyo en de mazzel?

2. Thailand

Zie Korea, al is de “goede reden” voor Thailand ook gewoon “Hoi, ik ben toerist en heb een banksaldo”. Thailand gaat op het moment iets minder dan Korea, corona-technisch gezien, maar nog altijd stukken beter dan Nederland.

3. Rotterdam

Ja, dat kan natuurlijk ook nog. Heeft zo zo’n voordelen: het kost vrijwel niks, in tegenstelling tot quarantainehotels en appartementen in Thailand dan wel Korea. Ik ken de omgeving. En misschien fokt Hugo de Jonge het net-niet-zo-erg op dat we op een zwarte lijst terechtkomen, en mag ik Japan gewoon in als hun noodtoestand is afgelopen.

Ik liep gisteren een rondje met Riemer om wat dingen te bespreken; irritaties over het wasrek, en meer van zulks. “In het ergste geval zit ik hier tot het najaar, en je kunt niet tot die tijd je adem inhouden en hopen dat het snel voorbij is”, waarschuwde ik. Het gesprek luchtte op, dus ik zit hier nu iets comfortabeler dan gistermorgen, waardoor ook mijn research naar omwegen in intensiteit afneemt.

Wat me ook geruststelt is dat Thailand voor zover ik weet nog steeds mensen binnenlaat uit de UK, mits quarantaine en een boel tests. Dus mocht Japan iedereen die de afgelopen veertien dagen in Nederland is geweest bannen, dan is er een omweg. Veertien dagen all-inclusive Thais quarantainehotel. Gevolgd door veertien dagen Japanse thuisquarantaine. Ik zou het doen. Ik denk dat mijn websiteklanten blij met me zullen zijn.

En misschien valt het allemaal heel erg mee, en zie ik de kersenbloesem nog in Tokio. Who knows. Voorlopig zit ik hier, met het voornemen elke week in ieder geval één (corona-proof) ding te gaan doen (een flitser ophalen bij Maan, bijvoorbeeld), elke dag een stukje te wandelen (tenzij het regent) en met Riemer samen te zorgen dat we allebei happy blijven. To be continued.

Een reactie op “Wegen en omwegen”

  1. Amina schreef:

    Mega spannende tijden Toepsie! Ik hoop dat je snel hoort wat je kunt doen. Ik zou het zo naar voor je vinden als in lockdown vast zit in het buitenland, in je eentje…Japan ok, maar in die andere landen bedoel ik. Aan de andere kant bent je volgens mij echt klaar hier…dus ga je ding doen meis! Lieeeefs!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *