Welkom bij deel 4 van de langstlopende serie van deze blog: Pill-o-talk. De serie waarin ik met de pil stopte, een koperspiraal nam, die er als de wiedeweerga weer uit liet halen, terug aan de pil ging, en uiteindelijk mijn eileiders liet verwijderen. Eind goed, al goed? Nou, je leest nu deel 4, dus eh. Nee.

Enige foreshadowing is te vinden in deel 3. De dokter had tijdens mijn operatie endometriose gevonden, en weggehaald. Daar was ik nog even soort van boos over, want dat was zonder mijn consent gebeurd. Niet dat endometriose nu zo fijn is om te hebben, maar het weghalen kan op zijn beurt weer voor littekenweefsel, verklevingen en andere schade zorgen.

Maar laat ik beginnen met het goede nieuws: na mijn operatie en het weghalen van de endometriose had ik een stuk minder darmklachten. Ik had al een paar jaar last van mysterieuze krampen, waardoor ik soms moest rennen naar de wc. Hierdoor voelde ik me vaak angstig en wilde ik liever niet te ver van huis gaan – of beter gezegd, ver van een toilet. Lange busritten, vaststaan in de file of andere plaatsen waar geen (comfortabele) toiletten waren gaven me paniek. Natuurlijk vertelde iedereen en z’n moeder mij dat deze klachten psychisch waren, dat het vooral door de stress kwam. Het klopt dat stress het erger maakt, maar het feit dat ik stress had om mijn buik bleek dus gewoon gerechtvaardigd.

Nu het slechte nieuws: vrijwel direct na de operatie kon ik niet lekker plassen. Het voelde… Anders. Alsof er niet een duidelijk einde aan zat. Alsof de laatste druppel steeds bleef hangen. Ik vermoedde dat dit kwam door de katheter die ze bij mijn operatie hadden ingebracht. Dat was vast niet al te subtiel gegaan, dus dat moest waarschijnlijk helen. Maar toen kwam blaasontsteking 1, blaasontsteking 2, blaasontsteking 3… Plots slikte ik meer antibiotica dan ooit tevoren.

Het waren niet alleen blaasontstekingen. Het hele gebied voelde niet oké. Hoe dichterbij mijn menstruatie ik kwam, hoe vervelender het voelde. Alsof het hele gewicht van mijn baarmoeder bovenop mijn blaas en darmen drukte.

Toen vorig jaar oktober Charlotte kwam logeren, was ik zo beroerd dat ik naar het ziekenhuis ben gegaan. Daar werd ik vervolgens weggestuurd, waarna ik een Engelssprekende kliniek vond. De gynaecologe daar had wisselende reviews; sommige mensen vonden haar fijn, omdat je altijd zo snel terecht kan en in vijf weer buiten staat met je medicijnen. Anderen vonden haar vreselijk, omdat je in vijf minuten weer buiten staat met je medicijnen. En ik moet toegeven, erg diep graaft ze niet. Ik had een blaasontsteking, dus ik kreeg antibiotica. Oké, fijn, die had ik nodig, maar wat is het échte probleem?

Ik heb inmiddels een werktheorie, en die luidt als volgt: in de jaren na mijn operatie, toen ik geen hormonen gebruikte en mijn cyclus heerlijk stabiel was, is de endometriose langzaam teruggekomen. Ook is er waarschijnlijk wat schade, littekenweefsel of whatever rond mijn darmen. Dit alles zorgde ervoor dat van binnen de hele boel tegen elkaar aan drukte, zeker naarmate mijn cyclus vorderde, mijn baarmoeder zwaarder werd en zich lager positioneerde. Deze druk zorgde er ook voor dat ik niet goed kon plassen, waardoor ik super vaak naar de wc ging, wat dan weer niet bevorderlijk was voor mijn blaas. Ook begon ik onbewust spanning vast te houden in de area.

Ik ging terug naar de gynaecologe, eigenlijk met het verzoek doorverwezen te worden voor meer complexe scans. Op haar echo’s was alles namelijk niks afwijkends te zien. Maar in plaats van me door te verwijzen, zei ze: “Wil je je menstruatie stoppen? Ik kan je daar een pil voor voorschrijven. Dan kijken we eerst of dat iets voor je doet.”

Je kunt bij endometriose verschillende dingen doen: de cellen eens in de zoveel tijd weghalen via een laproscopische operatie, de baarmoeder verwijderen, of medicijnen gebruiken die de cyclus stoppen. Die eerste twee opties zijn vrij ingrijpend. En wat als ze dingen alleen maar erger maken? De medicijnen zijn een manier om het probleem een beetje behapbaar te houden, tot het ooit echt niet meer gaat en er toch een operatie nodig blijkt. Dus hoewel ik eigenlijk had gezworen nooit meer aan de pil of iets soortgelijks te gaan, stemde ik toe. Ik kreeg een recept voor Dienogest.

De eerste maanden waren afzien. Ik bloedde steeds een heel klein beetje. Dat was normaal, en zou over gaan, zei de dokter. Daar had ze gelukkig gelijk in. Na een paar maanden stopte het, en begon ik de effecten van de medicatie te merken. De pijn is nu een heel stuk minder! (Tegelijkertijd met het starten van mijn medicatie ben ik trouwens ook meer vezels gaan eten, en gestopt met het eten en drinken van dingen die mijn blaas irriteren, zoals groene thee en chocolade.)

Ik vind het nog steeds niet fantastisch dat ik weer hormonen slik. Ik vond mijn natuurlijke cyclus best fijn, qua sex drive, emoties en alles – oké, oké, behalve die paar dagen tijdens mijn ovulatie dat ik 1) kapot ging van de pijn, en 2) elke maand weer huilde dat niemand écht om me gaf, of wist wat er in me omging. Verder vind ik het vrij irritant dat ik mijn medicijnen twee keer per dag moet innemen, en daarvoor dus wekkertjes moet zetten. En dat ik regelmatig naar de dokter moet, puur om mijn herhaalrecept op te halen. Als ik daar ben, willen ze altijd dat ik mijn bloeddruk meet en een hele vragenlijst invul. En vorige week wilden ze zelfs bloedprikken, een uitstrijkje maken en me inplannen voor een mammogram. Deze pil heeft net zoals andere pillen een iets verhoogd kanker-risico, vandaar.

Enniewee. Hoe dit verhaal verder gaat? Geen idee. Voorlopig blijf ik mijn medicijnen gebruiken, zodat ik een eventuele volgende operatie zo lang mogelijk kan uitstellen. Vrouw zijn, hoera.