“Does it spark joy?”

- Marie Kondo

“Maar Toeps, wat doe je eigenlijk allemaal daar in Japan?”

Gisteren stuurde iemand me deze vraag via Instagram, en ik krijg ‘m vaker. Meestal antwoord ik met “eeeuuhh…”, omdat het niet echt in één woord of zin uit te leggen is. Werk ik hier? Soort van. Maar ik heb geen werkvisum, dus ik mág hier helemaal niet werken. Toch? Hmm. Hou ik dan drie maanden vakantie? Nou ja, ook niet echt. Ben ik dan op sabattical om een boek te schrijven? Als dat zou was, zou deze sabattical behoorlijk gefaald zijn. Er ligt namelijk nog steeds pas één hoofdstuk. Enne, waar woon ik dan? Wacht, ik zal het even punt voor punt uitleggen.

Lees hier verder! ☞

Facebook, Instagram, Twitter… Weg ermee?

Een tijdje geleden heb ik mijn persoonlijke Facebook-profiel verwijderd. Ik was er klaar mee. Niet zo zeer de privacyschendingen (ook erg, maar ik heb net zo min vertrouwen in Apple en Google, en ik zal toch computers moeten blijven gebruiken), maar de algoritmes, de waardeloze content en de tijdverspilling waren doorslaggevende factoren. En ja, stiekem toch ook de druk die sociale media met zich meebrengen.

Lees hier verder! ☞

Airco’s zijn de hel

I know, I know, ik ben twee dagen te laat voor wereldautismedag. Maar guess what: voor mij is elke dag wereldautismedag! (Huhuhu.) Daarom hier een stukje over een van de minder bekende symptomen van autisme: sensorische overgevoeligheid.

Als je over autisme praat, denken veel mensen aan communicatieproblemen. Jij hint op verandering, en autistische Pietje snapt daar niks van. Jij bent verdrietig, en autistische Pietje staat er stoïcijns bij. Ook heb je misschien wel eens gehoord van overprikkeling, maar dan denk je vooral aan drukke feestjes, met hard geluid, veel mensen en knipperende discolichten.

Lees hier verder! ☞

De vergankelijkheid van de Nakagin Capsule Tower

Ik weet niet meer precies waar of wanneer, maar ergens in het proces van het verlangen naar een eigen plekje tot het verhuizen naar mijn geweldige 25m², wees iemand me op de Nakagin Tower. Een toren met capsules, gebouwd in 1972, als toonbeeld van de Japanse Metabolisme-beweging. Mijn droom.

Lees hier verder! ☞

Beveiligd: No monkeys

Er is geen samenvatting, omdat dit een beveiligd bericht is.

Lees hier verder! ☞

De meest niet-enge brug van Japan

Mensen, ik moet iets bekennen. Ik ben in clickbait getrapt. En dan bedoel ik niet dat ik er enkel op heb geklikt en drie seconden van mijn leven heb verspild, nee, ik heb gisteren acht uur in de trein gezeten, vandaag dik een uur, ik heb 20 euro voor een taxi betaald en een uur teruggelopen, voor… Een matige brug.

Lees hier verder! ☞

72 uur in Chongqing

Ik weet nog goed hoe ik erop kwam. Samen met Riemer zat ik YouTube-video’s te kijken via de Apple TV, over monorails vermoed ik, toen de autoplay met een docu op de proppen kwam. Deze docu, zelf geknutseld door een Noorse student in Chongqing.

Lees hier verder! ☞

“I’m not here to make friends.”

- elke reality-kandidaat ever

Yim Tin Tsai

Vrijdag voelde ik me (zoals je hebt kunnen lezen) vrij beroerd, maar zaterdag ging het al iets beter. Maan vroeg wat ik wilde doen, en mijn antwoord was: Iets rustigs. Met natuur.

Maan stuurde me een artikel door over een verlaten eiland waar vroeger zout werd gewonnen: Yim Tin Tsai. De gedachte van verlaten Chinese huisjes won het van de gaarheid en de angst voor een boottocht en een busrit van een half uur. Dus, op naar de Sai Kung Pier!

Lees hier verder! ☞

@biancatoeps op Instagram

Over die ene fotograaf

The New York Times publiceerde laatst een artikel waarin verschillende mannelijke modellen vertellen hoe topfotografen Bruce Weber en Mario Testino seksueel grensoverschrijdend gedrag vertonen. Ik was teleurgesteld, maar niet verbaasd.

Als baas van modellenblog Fashionmilk hoorde ik veel. Niet over bovengenoemde heren; hun slachtoffers waren jongens, onze blog richtte zich vooral op meisjes. Maar andere namen deden de ronde. Ik postte ooit een shoot met Nederlands model uit de Italiaanse Elle, waarna een meisje me appte: “Ik werk nooit meer met die klootzak.” Wij besloten voortaan geen editorials van zijn hand meer te plaatsen. Niet dat dat ook maar íets zou uitmaken, behalve dan misschien dat het meisje in kwestie in ieder geval op onze site niet meer met hem geconfronteerd zou worden.

Lees hier verder! ☞

Een hotel in je woonkamer en circuits in je hoofd

Ik had natuurlijk al eerder in een capsule hotel geslapen. Toen ik in Sendai was, logeerde ik vijf nachten in 9Hours, een modern, fancy capsule-concept. Dus toen ik op Booking.com zag dat Hongkong óók een capsule hotel had, besloot ik daarvoor te kiezen. Dat het hotel op een toplocatie lag, midden in Causeway Bay en bij Charis om de hoek, was een extra doorslaggevende factor.

Goed. Dus ik vlieg vijf uur in een bus met vleugels van HKexpress (geen tv, eten zelf kopen, dat verhaal), pak de airport express, daarna de metro, en ik haast me naar het hotel; ik zou daarna nog met Maan en Yves gaan eten, en ik was al laat.

Lees hier verder! ☞

Over reizen en privilege

Hoera! Het is International Women’s Day! CARE Nederland vroeg me na te denken over empowerment, over dingen die ik als vrouw doe, kán doen en mág doen.

Vandaag vlieg ik naar Hongkong. De afgelopen maand woonde ik in Tokio. Daarvoor kan ik mezelf wel enorm op de borst gaan kloppen, maar ik moet niet vergeten dat ik dit boven alles te danken heb aan mijn privileges. Privileges die niet elke vrouw op deze aardbol heeft.

Lees hier verder! ☞

Nul hulp? Da’s dan duizend euro!

Oh mensen, ik ben boos. Heel boos. Op Bosman GGZ. Ik zal jullie vertellen waarom.

Ergens in april 2017 werd ik teruggevraagd voor die klus bij dat tv-programma. Omdat die klus me het seizoen daarvoor behoorlijk zwaar viel, besloot ik voortvarend te zijn en de hulp in te roepen van Bosman GGZ. Ik was daar al eens onder behandeling geweest, maar in februari 2016 besloot men dat ik zonder ze verder kon, en werd mijn dossier gesloten. Dus toen ik ze in april om hulp vroeg (nét op tijd voor hulp in september, want joe, wachtlijsten), moest ik opnieuw op intake.

Lees hier verder! ☞

“Suzuki washi tashi”

- Eva, ANTM cycle 3

Doko made mo

Ik keek The Voice Kids. Het eerste kind begon te zingen. Wéér dat liedje. Had ik dit ook al niet eens in het Nederlands gehoord, vorige week? Zou het van een Disneyfilm zijn? Moana of zo? Ik googlede, kwam erachter dat de film ook wel Vaiana heet (voorheen dacht ik altijd dat dit twee verschillende films waren, lekker dom haha) en het liedje dat de kinderen zongen “How Far I’ll Go”. Ik moest huilen. Zocht de video op op YouTube. Meer huilen.

In het Japans heet het liedje “どこまでも“, “doko made mo”. “Doko” betekent “waar”, “made” betekent “tot”, in de zin van “deze trein rijdt van A tot B” en “mo” betekent “ook”. “Tot waar dan ook”, dus. Tranen met tuiten, inmiddels. Maar hoezo dan, Toeps? Ben je zo verdrietig? Nee, juist niet. Ik ben blij. Ik ben op reis, ik ben hier. En eindelijk, eindelijk is morgen mijn werk af. […]

Lees hier verder! ☞

Toeps in het kinderwarenhuis

“Are you okay?”, vraagt Kei. We zitten te eten aan een tafeltje op de vierde verdieping van een warenhuis. Deze verdieping is gespecialiseerd in kinder-spul, dus overal om ons heen zitten moeders met krijsende blagen. “I’m allright”, antwoord ik. Shit, denk ik. Is het zo duidelijk dat ik overprikkeld raak?

Lees hier verder! ☞