Op 15 maart 2011, vier dagen na de verwoestende zeebeving en de daaropvolgende ramp met kerncentrale Fukushima Daiichi, worden alle inwoners van Namie (spreek uit: nami-eh) die nog niet gevlucht zijn, gedwongen om hun dorp te verlaten. Het stralingsniveau in het dorp, gelegen op acht kilometer van de centrale, is veel te hoog.

Iets meer dan zes jaar later, op 1 april 2017, mogen de inwoners terugkeren. Het treinstation wordt heropend, een gloednieuw postkantoor is uit de grond gestampt en wegen zijn opnieuw geasfalteerd. Toch zijn tot nu toe maar zo’n 100 van de 20.000 inwoners terug. Huizen zijn onbewoonbaar, mensen hebben elders een nieuw leven opgebouwd, en tja, is het er nu écht veilig?

Lees snel verder!

“Er is een medium-size winkelcentrum bij me in de buurt, daar is ook een Starbucks.” Kei antwoordt me deze ochtend, terwijl ik al onderweg ben naar Shinagawa Station. Mensen kijken. Het is wat ik altijd doe als ik het even niet weet. Met mijn spullen naar een station, en van daaruit maar verder zien. Hoewel het onaardige stemmetje in mijn hoofd zei dat er toch niemand op mij zat te wachten, besloot ik er toch maar een appje aan te wagen. “Hey, heb jij al plannen voor vandaag?”

Lees snel verder!

Sinds ik verhuisd ben naar een rustiger gedeelte van Tokio, leek het me een goed idee een fiets te regelen. Of nou ja, het was eigenlijk omdat mijn buurvrouw Jeske een kek vouwfietsje had aangeschaft. Ze stuurde me het adres door van een recycle-shop in Yoyogi, dus ik pakte de trein, wandelde tien minuten en vond…

Lees snel verder!

Oh jeetje, wat een tyfus ben ik nu weer tegengekomen op internet. Blog Bedrock, dat artikeltjes over psychologie, zelfzorg en voeding reduceert tot hapklare blokjes clickbait, schreef een stukje dat mijn aandacht trok. Titel: “Een andere kijk op autisme en ADHD (volgens nieuw onderzoek)“.

Als persoon met autisme ben ik natuurlijk altijd geïnteresseerd in nieuwe bevindingen over mijn stoornis. Maar de eerste alinea deed mijn haren al overeind staan.

Lees snel verder!