Ik werd opgelicht door een zoet kledingwinkeltje in Japan

This post is also available in English

Japan is het veiligste land ter wereld. In de Starbucks kun je je laptop op tafel laten staan als je even naar de wc gaat, wie z’n iPhone in de metro laat liggen krijgt ‘m vrijwel zeker nog diezelfde dag terug en ’s avonds loop ik rustig in m’n uppie naar huis. Toch ben ik gisteren opgelicht. Door een mierzoet meisje in een roze jurkje, kawaii speldjes in haar haar en een hoog kirrend piepstemmetje dat haar tien doet lijken, terwijl ze waarschijnlijk vijfentwintig is.

Kiki not so kawaii

Misschien weet je nog wel dat ik de vorige keer schreef over winkeltje Kiki Kawaii in Koenji. Kiki en haar zusterwinkels Kiki 2, Skipper Neko en Kiarry’s grossieren in schattig, retro, Disney en kleur.

Vintage te koop

Zoals sommigen van jullie wel weten, heb ik een lading vintage meegenomen om in Tokio in te leveren. Meestal doe ik dat bij New York Joe Exchange. Zo’n winkel keurt je items, en betaalt dan 30% van de winkelprijs voor items die ze willen verkopen, en tien yen per kilo voor al het andere. (Die items ben je dan dus kwijt.) Bij New York Joe bestaat ook nog de mogelijkheid je kleding in te ruilen voor shoptegoed, dan krijg je 60%.

Nu zag ik op Instagram dat Kiki ook kleding inneemt, en omdat ik nog wat items had die meer in hún straatje, dan in die van New York Joe passen, besloot ik dat gisteren eens te proberen. Zie hieronder trouwens de uitleg van Kiki op Instagram, en de vertaling.

Voor wie een betere vertaling dan Google wil, kort gezegd: We kopen items, bepalen de winkelprijs en jij krijgt dan 30% daarvan. Voor items waarvoor we geen winkelprijs kunnen vaststellen (ofwel, items die ze niet in de winkel gaan hangen), betalen we 10 cent per kilo. En dan nog wat yadayada over informatie en kadobonnen. Goed, dit systeem is mij bekend, zo werkt het bij New York Joe ook. En hoewel het soms balen is als ze een item niet nemen, en heel soms misschien twijfelachtig, heb ik bij Joe meestal een goede score. Gemiddeld nemen ze zo’n 2/3 van mijn items.

Een teleurstellend resultaat

Ik bracht gisteren veertien items naar Kiki. Ik had een lijstje in mijn telefoon gemaakt, omdat ik graag precies wil weten welke kledingstukken ze kopen, en welke niet. Van de veertien items kochten ze er uiteindelijk… Vijf.

Wat een tegenvaller. Nu was ik natuurlijk niet eerder bij Kiki geweest, dus ik dacht, bummer, maar dat weten we dan ook weer. Toch knaagde het. De bon was summier, wat mijn analyse bemoeilijkte. Eerst dacht ik dat het eerste en laatste item “OD” iets met Disney betekende, want ik bracht een Disney World-shirt en een Animal Kingdom-trui die ze haast wel móesten nemen. Later bleek dat er geen “OD” stond, maar “OP”. One-piece, ofwel jurk. Enniewee. Ik bestudeerde de krabbels in kawaii-handschrift en voegde de prijzen toe aan mijn lijstje. En toen opende ik vanmorgen Instagram.

“Hey, dat zijn mijn jurken!”

“Eh? Linker one-piece, ¥3500? Rechter one-piece ¥3200?! Maar op mijn bon staat…?”

Ik pakte mijn bon erbij. De bon die ik overigens niet mee mocht nemen (gek, bij New York Joe mag dat altijd?), maar waar ik nog wel even snel een foto van had gemaakt.

Receipts!

De bon was duidelijk: zij hadden me 30% van ¥3000 gegeven voor mijn jurken (¥3000 is ongeveer €25,-), terwijl deze in de winkel hingen voor meer! Mijn vertrouwen, wat al wankel was na mijn bedroevend slechte score, was weg. Ik besloot terug te gaan naar Koenji, om eens in de winkeltjes rond te neuzen. Ik spotte mijn jurken, maar niet veel later had ik écht beet. Bij Skipper Neko vond ik mijn Disney-shirt. Het shirt dat ze niet wilden. Er hing een prijskaartje aan: ¥3000.

Tijd om verhaal te gaan halen. “Hihi, jij was hier gisteren ook!”, kirde het toen nog leuke winkelmeisje. “Yes, I think you made a mistake.”

Not good

Ik liet haar mijn foto van het Disney-shirt zien, en de Insta-post van de jurken. Ze sprak geen Engels, en ik niet zo fantastisch Japans, dus ze begon driftig in Google Translate te typen. “When the item not good, we pay 10 yen per kilo”, las ik. En: “The price can vary.” Ik gooide haar eigen Insta-post door Google Translate en las haar haar eigen regels voor. “Quality not good”, murmelde ze. “Good enough to put it in the store for ¥3000!”, mopperde ik.

Ik staarde haar aan met de meest not-amused blik die ik kon vinden. Mijn boodschap was duidelijk: jij gaat dit oplossen. “Momentje, please wait here!”, verzocht ze, terwijl ze naar achteren liep om te bellen.

“There was a mistake”, zei ze. Mooi, dacht ik, nu gaan ze me de rest van het geld geven. Mijn metrokaartje naar Koenji was duurder, maar het ging me inmiddels puur om het principe. Helaas: ze besloot me te bestoken met nog meer leugens.

“Instagram price is wrong. This is real price.” Ze wees naar de prijs van de twee jurken op het bonnetje alsof ik fucking Gekke Henkie was. Ik pakte mijn telefoon erbij, en showde haar de foto’s die ik een kwartiertje eerder nam.

Ook niet ¥3000

“We will make the shop price lower!”, beloofde ze. “I don’t believe you”, Google Translate-te ik terug. “This feels like a scam.”

Na nog wat gebel kreeg ik het Disney-shirt terug. It’s something, maar ik geloof nooit dat dit het enige item is dat ze toch stiekem gaan verkopen. Ik spotte ook al een van mijn jasjes, met een prijskaartje van ¥2500. Omdat de bon zo summier was, kan ik niet met zekerheid zeggen of dat een van de twee “outer”-items op de bon was. Hoe dan ook, op de bon stond geen enkel bedrag van ¥2500, dus ook hier klopt iets niet.

Ik weet eigenlijk vrijwel zeker dat ik binnenkort nog een paar van mijn andere items op hun Instagram voorbij zal zien komen. Maar goed, wat doe ik eraan? Nooit meer daar mijn spullen brengen, dat sowieso. En iedereen waarschuwen met deze blog:

Kiki Kawaii zijn scammers!

4 reacties op “Ik werd opgelicht door een zoet kledingwinkeltje in Japan”

  1. Jamie schreef:

    Gadverdamme, wat naar. Bah, echt achterlijk ook dat ze het zo doen, want je hebt overduidelijk bewijs.
    Maar blij dat je er nu achter bent gekomen en anderen kan waarschuwen!

  2. Anne schreef:

    Oh jakkes wat irritant en oneerlijk. Zou dat echt heel moeilijk los kunnen laten.

    1. Toeps schreef:

      Ja ik ben echt kwaad. Maar wat kan ik doen? Volgende keer iets inleveren met jeukpoeder? 😂

      1. Nienke Posthuma schreef:

        Wat kun je er aan doen… Dat is een vraag die je niet aan een ASS’er moet stellen ;-)

        Ik zeg: 1) jouw blog (ik zag dat’ie ook in het Engels beschikbaar is) zo veel mogelijk verspreiden en delen. Slechte reclame helpt ze vast niet. 2) Vulpenvullingen in de zomen naaien, bij de eerste keer wassen zijn die waarschijnlijk kapot – kleding verpest. En 3) jouw ervaring op een briefje schrijven en dat briefje in de kleding verstoppen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *