Gelukkig nieuwjaar allemaal, en welkom in 2026. Jeetje, wat gaat de tijd snel. 2016, het jaar dat in mijn hoofd nog steeds een van de beste jaren of all time is, ligt alweer tien jaar achter ons. Eergisteren maakte ik een paar insta-stories met foto’s uit dat jaar, omdat ik eerder door het fotoalbum op mijn telefoon bladerde. “Wat was ik cool in 2016”, schreef ik met een vleugje melancholie.

Ik ging twee keer naar Japan. Zes weken in het voorjaar, en een maandje in het najaar. Vanuit Japan bezocht ik Hongkong en Shanghai, voor mijn Disney-bingo. In Tokio zag ik Charlotte, Riemer, Jeske, Tjarda, Charis en Britt. In Hongkong zag ik Maan, en toen nog een keer Charis. Riemer en ik gingen naar Huis ten Bosch en Gunkanjima, en zagen de hertjes in Nara.

Ik fotografeerde een campagne voor SuitSuit onder de kersenbloesems, en toen ik in Nederland was, werkte ik samen met Maan aan shoots voor Blink Shoes, en met mijn broertje aan shoots voor Ydence. Ook deed ik een aantal projecten met een maatschappelijk thema, zoals deze shoot voor de ISK.

Mijn boek bestond nog niet. Dat is altijd vreemd om te beseffen. In 2016 was ik een fotograaf met een blog. Ik was pas net met Fashionmilk gestopt – ik herinner me hoe ik, met Charlotte naast me in de kamer van het share house, de Fashionmilk-banner verving voor eentje met Toeps Blog erop. Doodeng vond ik dat.

Natuurlijk was 2016 niet alleen maar feest. Als je terugkijkt, zie je altijd alleen de hoogtepunten. In deze blog schreef ik hoeveel moeite ik had met de overgang van Japan naar Nederland, en dat ik thuis worstelde met eenzaamheid en paniek.

Nadat ik eergisteren die throwbacks had gepost, met bovenstaande kanttekening, reageerde iemand: “Unmasking en de bijbehorende skill regression zijn soms echt heel kut, maar je vergeet makkelijk de dagelijkse meltdowns omdat je jezelf continu overvroeg.” Oh ja. Natuurlijk. Het is stom dat ik, autisme-expert Toeps, dit nog niet zo duidelijk zag.

Ik heb nu beduidend minder hoofdpijn dan toen. Wellicht omdat ik me niet meer als een kip zonder kop in elk project smijt. Omdat ik tegenwoordig naar de 10 euro-kapper ga, waar je ook in 10 minuten weer buiten staat, in plaats van een hele dag in de spoelbak te liggen voor roze/blauw haar en een dag hoofdpijn. “Toch vind ik de vraag welke van de twee beter is nog lastig te beantwoorden”, schrijft de reageerder. Ik ook. En het is ook niet dat ik nu niks doe. Hell, ik ben een heel boek in eigen beheer aan het uitgeven. Alsof dat geen avontuur is.

In deze blog, die ik in december 2016 schreef, had ik het over een klein kamertje zoals ik in Japan had. En over hoe het leven in Nederland te veel prikkels met zich meebracht. We zijn nu tien jaar verder. Eerst verhuisde ik naar mijn kleine kamertje in Den Haag, daarna naar een micro-appartementje in Japan. Toeps van tien jaar geleden zou apetrots zijn.

Gisteren belde ik met Charlotte. Ik klaagde over mijn leven. Dat het, zonder dat ik het goed en wel doorhad, een kant op is gegaan die ik helemaal niet wilde. Ik had altijd de wens in een klein kamertje te wonen, vrijwel geen vaste lasten te hebben en veel te reizen. Ik vertelde haar hoe ik mijn oude foto’s had zitten bekijken, en dat het me opviel dat ik zoveel deed. In mijn eentje naar Japan. In mijn eentje naar Hongkong. In mijn eentje naar Shanghai. Natuurlijk, Charlotte kwam langs, Riemer kwam langs, ik deelde een hotelkamer met Maan in Hongkong en logeerde bij Charis. Maar de plannen, die maakte ik. “Alleen dingen ondernemen is jouw kracht”, zei Charlotte.

Maar wat is er dan in hemelsnaam gebeurd? Waarom zit ik nu vrijwel elke ochtend te wachten tot François wakker wordt? Waarom pas ik mijn hele leven aan aan zijn ritme – een ritme dat ik eigenlijk niet kan bijhouden? Waarom woon ik met hem in een groot, duur huis met twee katten? What happened?!

Natuurlijk, ik heb mijn mini-appartement slash kantoor nog, en daar slaap ik soms. En ja, ik heb hier zelf voor gekozen. Of nou ja; dit was visum- en geldtechnisch de beste optie. Maar het is te veel. Precies zoals het in 2016 te veel was. Maar in 2016 was Japan mijn uitvlucht, en nu is het mijn thuis. Heb ik mezelf nu heel dom geplayed, en mijn uitvlucht afgepakt?

Ik wilde mezelf nooit financieel vastzetten, maar op de een of andere manier – Japanse BV, boekhouders, lawyers, groot huis – voelt het hier aan alle kanten beklemmend. (Ik heb hier al een aantal verbeteringen in aangebracht, zo heb ik mijn bijdrage aan de huur hier verlaagd, want ík heb nooit voor zo’n duur huis gekozen. Ook ben ik bijna klaar met het opheffen van de BV, die ik dankzij mijn spouse-visum niet meer nodig heb.) François is in Frankrijk nu, en ik heb eindelijk even ruimte om op adem te komen. Het is niet dat ik voor altijd alleen wil zijn, dan zou ik me eenzaam voelen. Maar ik moet gewoon zo af en toe weg, om mijn eigen leven te leiden. Deze keer alleen niet naar Japan, maar naar Nederland.

Begin maart vlieg ik. Ik blijf dan bijna twee maanden. Ik heb mijn kamer geboekt, ik heb al lezingen en afspraken ingepland, en ga binnenkort nog een datum prikken voor shoots. Het is gek, maar op de een of andere manier voelt het als een reis terug naar mezelf.