“Does it spark joy?”

- Marie Kondo

Nooit de comments lezen

Het schijnt het motto van de meeste celebs te zijn: nooit de comments, reacties of recensies lezen. Die wil je niet zien, is het idee. Nu scoort mijn boek over het algemeen vrij goed, dus veruit de meeste recensies die ik tegenkom zijn positief. Toch is er zo nu en dan iemand die schrijft alsof ik persoonlijk op hun tenen de sirtaki heb staan dansen.

Lees hier verder! ☞

Ik weet niks

Toen ik dinsdag op kantoor zat te werken, begon mijn buik plots salto’s te maken. Ik haastte me naar de wc, en vervolgens naar huis. Ik deed mijn Japanse les zoals gepland maar bleef vervolgens twee dagen thuis, bouwputlawaai en al.

Lees hier verder! ☞

Beveiligd: Kom ik weer met m’n wilde ideeën

Er is geen samenvatting, omdat dit een beveiligd bericht is.

Lees hier verder! ☞

Vol huis vol hoofd

“Dit moet stoppen”, zeg ik tegen mezelf als ik weer een Ikeatas vol Vinted-pakketjes heb opgehaald bij de lokale Esso. De afgelopen weken vergoeilijkte ik mijn online shopping, want alles wat ik niet paste, of bestelde omdat de prijs zo laag was, zou in de webshop gaan. Of mee naar Japan. Maar inmiddels puilt mijn voorraadkast dusdanig uit, dat er bijna niks meer bij past. Aan mijn kledingkast hangen twee jassen die op de foto moeten. Donderdag en vrijdag komen twee meiden langs om model te staan, zodat ik eindelijk een beetje ruimte kan terugwinnen. Maar da’s weer twee middagen werk. En dan nog nabewerken, online zetten, en opsturen. Er raakt ongetwijfeld weer het een en ander kwijt in pakkettenland. En het is niet dat dit nu het enige is wat ik doe.

Lees hier verder! ☞

The sound of silence

Hallo vanuit Rotterdam. Ik ben niet verhuisd, maar mijn huis in Den Haag is vrijwel onbewoonbaar. En dan is die gigantische hijskraan voor mijn raam nog niet eens omgevallen. Maar dat geluid. Dat geluid.

Lees hier verder! ☞

Translate your book they said

Het begon met de vertaler. Toen de corrector. Net als bij mijn Nederlandse boek gingen we keer op keer door aanpassingen en correcties. Niet omdat het origineel zo slecht was, maar omdat dat zo gaat met schrijven, en dus ook met vertalen. Ik schreef een paar nieuwe stukken, husselde een hoofdstuk en toen was het tijd voor de proeflezers. Drie mensen lazen het Google-document nog eens minutieus door, en haalden er nog een berg verkeerde aanhalingstekens, komma’s en punten uit. Ook viel hun oog op inconsistenties, zoals de spelling van “co-workers” versus “coworkers”.

Lees hier verder! ☞

Zwart vierkantje

Zoals jullie allemaal ongetwijfeld weten, stierf vorige week in Amerika George Floyd door politiegeweld. De demonstraties die daarop volgden liepen, mede door inmenging van figuren die daar niet thuishoorden, totaal uit de hand. Nadat eerst voornamelijk video’s van de dood van Floyd werden gedeeld, veranderde de mediastroom al snel in een golf van tips, lessen en vervolgens zwarte vierkantjes, uitmondend in oeverloze discussies over hoe te protesteren en hoe vooral niet. Ik zei al die tijd niks.

Lees hier verder! ☞

Rariteitenkabinet

Afgelopen zondag werd de eerste aflevering van het tweede seizoen Tokidoki uitgezonden – die serie van Paulien Cornelisse over Japan. Hitori-bocchi was het woord van de week. Helemaal alleen. Zo kon ze de hele aflevering paralellen trekken met de huidige coronacrisis en social distancing, want, zo vertelt ze ons: dat doen ze in Japan al jaren.

Lees hier verder! ☞

Geland

Het voelt alsof ik er weer ben. Twee weken geleden landde ik ’s morgens rond 3:30 op Schiphol, alwaar Riemer mij stond op te wachten. Niemand testte me op corona, nam mijn temperatuur op of checkte mijn koffers. Welkom in Nederland en de mazzel.

Lees hier verder! ☞

@biancatoeps op Instagram

Dagelijkse veranderingen

Ik zou het best fijn vinden als alles gewoon een weekje hetzelfde zou blijven. Maar het lijkt wel alsof in coronawereld dagelijks de kaarten opnieuw worden geschud, zodat alles wat gisteren een goed idee leek, plots heroverwogen dient te worden.

Lees hier verder! ☞

Toeps in Kobe en Kyoto: (no) pictures

Na mijn bezoekje aan het saaie, maar heerlijke Takamatsu, stond Kyoto op het programma. Nou ja, eerst Okayama, want daar ging mijn trein naartoe. Ik stopte mijn koffer in een kluisje op het station, bezocht een onsuccesvolle Hard-Off/Off-House, ging terug naar het grote station, besloot dat ik totaal overprikkeld was door al het lawaai daar en pakte de Shinkansen naar Kobe.

Lees hier verder! ☞

Corona-update: gaan we terug?

Ik was in Kyoto op de laatste etappe van mijn reis-in-reis, toen mensen me screenshots begonnen te sturen. “Nederland roept iedereen op terug naar huis te komen!” Huh? Wat?

Lees hier verder! ☞

Toeps in Takamatsu: Tour de Hard-Off

Terwijl in Nederland het coronavirus flink huishoudt, alles dicht is en iedereen thuis moet blijven, is het in Japan nét iets minder heftig. Ja, bepaalde dingen zijn dicht, al weken. Maar hoewel iedereen de overheid ervan verdenkt de boel bij elkaar te liegen (want Olympische Spelen), lijkt het toch daadwerkelijk mee te vallen hier.

Lees hier verder! ☞

“I’m not here to make friends.”

- elke reality-kandidaat ever

Coming soon: But You Don’t Look Autistic At All!

Het is nooit het juiste moment. Dat zeggen ze tegen mensen die aan kinderen willen beginnen, maar niet precies weten wanneer. Ik ga aan een ander soort kindje beginnen: mijn boek, in het Engels. Of dit het juiste moment is? Nee, natuurlijk niet. Maar we gaan het toch doen.

Lees hier verder! ☞

Autist ziet ze vliegen 2: huilen met de KLM klantenservice

Ik ben op dit moment in Japan. Ik had twee vluchten geboekt, de eerste van 28 januari tot 3 maart, en de tweede van 8 maart tot 24 april. Ik zou namelijk 7 maart een lezing geven in Nederland, over mijn boek. Maar toen was daar het coronavirus.

Lees hier verder! ☞