“Does it spark joy?”

- Marie Kondo

Koreantaine

Het was de dag voordat Riemer en ik naar Disneyland gingen, dat ik besloot om Korea te proberen. Ik wachtte inmiddels al meer dan een jaar op Japan, en het zag er niet uit alsof er de komende tijd iets zou veranderen. En nog langer bij Riemer in de woonkamer kamperen, of in hotels in Utrecht, leek me niks. Dus het werd Korea.

Lees hier verder! ☞

Ik ging naar Disneyland Parijs met een Autipas (en middenin een pandemie)

Ik wilde al maanden naar Disneyland Parijs, maar steeds stelde ik het uit, “want Japan”. Ik kon niet vooruit plannen, ik durfde het corona-risico niet aan, of Riemer moest werken. Maar nadat we in November niet gingen, “want Japan”, en Japan en Omicron me vervolgens weer keihard naaiden, was ik vastbesloten: we gáán. Met Oud & Nieuw. Ben ik ook meteen van die vuurwerk-ellende af.

Lees hier verder! ☞

Groundhog year, part 2

Na deel 1, waarin ik de eerste helft van 2021 behandelde, is hier deel 2, van juli tot december. Ik woonde voor het grootste deel van de periode in The Lee Towers, wat vooral erg duur was, maar niet heel prettig. Je zult nog wel zien waarom.

Lees hier verder! ☞

Groundhog year, part 1

“Well, it’s groundhog day… Again.” Bill Murray speelt in de film uit 1993 een cynische journalist die groundhog day (een suffe, regionale feestdag) steeds opnieuw moet beleven, totdat hij het goed doet. Gelukkig geloof ik niet in dit soort voorbestemming, al begin ik me al bijna af te vragen of ik mijn moeder eens moet bellen. Want Japan is weer dicht, ik woon weer bij Riemer, en ik ben precies even ver als een jaar geleden.

Lees hier verder! ☞

Allemaal dure huizen

Tijd voor een update. Ik was al bijna vergeten dat er nog zoiets als een blog bestond, maar goed, driehonderd jankverhalen over dichte grenzen is ook niet de meest enerverende content om jullie mee te verblijden. Toch is deze blog dat ook weer. Of nou ja, semi. Want op papier zijn de grenzen open. Althans…

Lees hier verder! ☞

Like dolphins can swim

Vannacht droomde ik dat ik in Japan was. Ik zat in de Starbucks, wist niet wat ik moest doen en besloot toen om maar naar een andere Starbucks te gaan. Buiten was een haventje, of een kanaal, en daar gaven ineens wilde dolfijnen een show. Ik filmde het voor Instagram en zocht nog naar het juiste fragment van David Bowie om eronder te plakken. “Like dolphins can swim”, je weet wel. Ik besloot voor die avond een hotel te pakken, maar besefte tegelijkertijd dat ik, sinds ik vier dagen eerder was aangekomen, nog geen nacht in het Sakura House had geslapen waar mijn bagage lag. Ik was ergens bang voor, of zo.

Lees hier verder! ☞

The Lee Towers

Begin 2017 begon ik als photoshopper bij Zondag met Lubach. Hoewel ze meestal zeggen dat je moet stoppen op de piek, begon ik daar juist. Mijn allereerste week was die van America First, The Netherlands Second. Niet dat ik daar veel mee te maken had gehad; de video was al grotendeels af toen ik voor het eerst mijn werkplek innam. Maar het was fascinerend om mee te maken: de hype, de media-aandacht, de spin-offs die door andere landen, steden en gehuchten werden gemaakt.

Lees hier verder! ☞

Het verhaal van de lifehacker

Er zijn verhalen die mensen zichzelf vertellen, of elkaar. Verhalen over wie ze zijn, wat ze doen, en hoe het leven in elkaar zit. Daarom zijn religies nog altijd populair, en daarom houden we van boeken, films of zelfs roddels. We spiegelen onszelf aan die verhalen, en vormen aan de hand ervan ons beeld van goed en kwaad.

Lees hier verder! ☞

Bijna echt

Het was iets na zessen toen ik gisteravond Hoog Catharijne binnenliep, na een middagje werken bij Maan. Ik haalde een steamed-milk-met-één-pompje-chai (“Nee, steamed milk. Ja, dat kan wél.”) bij Starbucks, waarna ik de roltrap naar boven nam richting de ingang van het hotel. Ik bestelde avondeten bij de receptie, maar pas voor 19:30. In mijn kamer las ik, onder het genot van mijn drankje, Bijna Echt uit – het boek dat ik een dag eerder bij mijn uitgever had gebietst, toen ik daar was voor een meeting.

Lees hier verder! ☞

@biancatoeps op Instagram

Suumo-worstelen

Laten we het eens over een andere boeg gooien. In plaats van te stressen over corona, wil ik in deze blog vooruit kijken. Dromen. Of nou ja, dromen…? Het is meer plannen, of mijn opties verkennen. Ik wil namelijk ooit een huis in Japan kopen, en niets is zo leuk als het gluren op het Japanse equivalent van Funda: Suumo.

Lees hier verder! ☞

Curveballs

Ik ben al drie dagen onrustig. Snel getriggerd en kwaad, maar ook wakker tot na twaalven omdat dat ene schema-markup-dingetje niet werkt. Al het onbelangrijke weet me helemaal op te slokken, want mijn brein voelt als een stuiterbal. Ik maan mezelf tot kalmte, want met impulsieve acties en boze mails saboteer ik mezelf alleen maar.

Lees hier verder! ☞

Wegen en omwegen

Zo. Mijn huis in Den Haag is opgeleverd, net als mijn kantoor. Ik woon nu echt, full-time in Rotterdam bij Riemer. Wie had dat gedacht.

Lees hier verder! ☞

The negative and the positive

Er zijn een boel dingen die goed gaan. Ik heb werk, ik heb een dak boven mijn hoofd, ik heb spaargeld en ik heb vrienden. Als ik het zo opschrijf, klinkt het alsof mijn leven compleet is, en alsof alles wat hierna komt gezeur in de marge is. Dat is het natuurlijk ook, als je alles terugrelativeert naar “Toeps, there’s people that are dying”. Dat hoef je me dus niet te komen vertellen in de comments.

Lees hier verder! ☞

Raar jaar 2020

Ik heb een aantal goede keuzes gemaakt in 2020. De eerste was eind januari naar Japan vliegen, al vroegen sommige mensen me of ik dat nou wel moest doen, met dat Chinese virus en zo. De tweede was daar blijven tot eind april. De derde was mijn Kickstarter, die ondanks de onfortuinlijke timing toch z’n target haalde.

Lees hier verder! ☞

Vroeg of later

Japan had een Kerstkadootje voor me: de grenzen gaan weer dicht. Tot eind januari, of beter gezegd, tot minstens eind januari, want ik zie ze het ook nog wel verlengen daarna. Residents mogen nog naar binnen, maar mensen die zich nieuw willen vestigen (zoals ik dus) hebben pech.

Lees hier verder! ☞

The story of Fashionmilk – Deel 3

Het doel van Fashionmilk was eigenlijk altijd: groeien. We moeten meer bekendheid krijgen, want met die bekendheid zouden er meer deuren open gaan, zouden we meer geld verdienen en konden we dus meer epische shoots en video’s maken. Stagiaire Yasmine kwam uit België met dat doel. Ik had zelf al enig idee wat we gingen doen, namelijk: een modellenwedstrijd organiseren. Ik zag CosmoGIRL! dat elk jaar met veel succes doen, dus ik dacht, dat kunnen wij ook.

Lees hier verder! ☞