“Does it spark joy?”

- Marie Kondo

Het verhaal van de lifehacker

Er zijn verhalen die mensen zichzelf vertellen, of elkaar. Verhalen over wie ze zijn, wat ze doen, en hoe het leven in elkaar zit. Daarom zijn religies nog altijd populair, en daarom houden we van boeken, films of zelfs roddels. We spiegelen onszelf aan die verhalen, en vormen aan de hand ervan ons beeld van goed en kwaad.

Lees hier verder! ☞

Bijna echt

Het was iets na zessen toen ik gisteravond Hoog Catharijne binnenliep, na een middagje werken bij Maan. Ik haalde een steamed-milk-met-één-pompje-chai (“Nee, steamed milk. Ja, dat kan wél.”) bij Starbucks, waarna ik de roltrap naar boven nam richting de ingang van het hotel. Ik bestelde avondeten bij de receptie, maar pas voor 19:30. In mijn kamer las ik, onder het genot van mijn drankje, Bijna Echt uit – het boek dat ik een dag eerder bij mijn uitgever had gebietst, toen ik daar was voor een meeting.

Lees hier verder! ☞

Suumo-worstelen

Laten we het eens over een andere boeg gooien. In plaats van te stressen over corona, wil ik in deze blog vooruit kijken. Dromen. Of nou ja, dromen…? Het is meer plannen, of mijn opties verkennen. Ik wil namelijk ooit een huis in Japan kopen, en niets is zo leuk als het gluren op het Japanse equivalent van Funda: Suumo.

Lees hier verder! ☞

Curveballs

Ik ben al drie dagen onrustig. Snel getriggerd en kwaad, maar ook wakker tot na twaalven omdat dat ene schema-markup-dingetje niet werkt. Al het onbelangrijke weet me helemaal op te slokken, want mijn brein voelt als een stuiterbal. Ik maan mezelf tot kalmte, want met impulsieve acties en boze mails saboteer ik mezelf alleen maar.

Lees hier verder! ☞

Wegen en omwegen

Zo. Mijn huis in Den Haag is opgeleverd, net als mijn kantoor. Ik woon nu echt, full-time in Rotterdam bij Riemer. Wie had dat gedacht.

Lees hier verder! ☞

The negative and the positive

Er zijn een boel dingen die goed gaan. Ik heb werk, ik heb een dak boven mijn hoofd, ik heb spaargeld en ik heb vrienden. Als ik het zo opschrijf, klinkt het alsof mijn leven compleet is, en alsof alles wat hierna komt gezeur in de marge is. Dat is het natuurlijk ook, als je alles terugrelativeert naar “Toeps, there’s people that are dying”. Dat hoef je me dus niet te komen vertellen in de comments.

Lees hier verder! ☞

Raar jaar 2020

Ik heb een aantal goede keuzes gemaakt in 2020. De eerste was eind januari naar Japan vliegen, al vroegen sommige mensen me of ik dat nou wel moest doen, met dat Chinese virus en zo. De tweede was daar blijven tot eind april. De derde was mijn Kickstarter, die ondanks de onfortuinlijke timing toch z’n target haalde.

Lees hier verder! ☞

Vroeg of later

Japan had een Kerstkadootje voor me: de grenzen gaan weer dicht. Tot eind januari, of beter gezegd, tot minstens eind januari, want ik zie ze het ook nog wel verlengen daarna. Residents mogen nog naar binnen, maar mensen die zich nieuw willen vestigen (zoals ik dus) hebben pech.

Lees hier verder! ☞

The story of Fashionmilk – Deel 3

Het doel van Fashionmilk was eigenlijk altijd: groeien. We moeten meer bekendheid krijgen, want met die bekendheid zouden er meer deuren open gaan, zouden we meer geld verdienen en konden we dus meer epische shoots en video’s maken. Stagiaire Yasmine kwam uit België met dat doel. Ik had zelf al enig idee wat we gingen doen, namelijk: een modellenwedstrijd organiseren. Ik zag CosmoGIRL! dat elk jaar met veel succes doen, dus ik dacht, dat kunnen wij ook.

Lees hier verder! ☞

@biancatoeps op Instagram

I’m turning Japanese I really think so

Een tijdje geleden begon ik aan misschien wel het moeilijkste dat ik ooit gedaan heb: het aanvragen van een business manager visum voor Japan. Ik schreef een business plan, maakte prognoses, vulde een boel formulieren in en zocht naar papieren die ik al in geen jaren meer had gezien. Mijn CMD-propedeuse uit 2006, bijvoorbeeld. Ik stuurde alles op naar mijn tussenpersoon, die kwam weer bij me terug met vragen van de Japanse (of beter gezegd Tokiose) overheid en toen kreeg ik twee weken geleden de verlossende mail: “uw aanvraag is goedgekeurd”.

Lees hier verder! ☞

The story of Fashionmilk – Deel 2

Behalve het posten van showfoto’s en editorials, maakten we steeds meer eigen content. De voornoemde bureau-interviews, maar ook stukjes over new faces en deep dives in de carrières van de grote namen. Én Fashionmilkshoots.

Lees hier verder! ☞

The story of Fashionmilk – Deel 1

In 2009 stopte het magazine ElleGirl. Het bijbehorende forum bleef uiteindelijk tot 2018 bestaan, maar in de eerste maanden na het verdwijnen van het papieren blad was ook de ondersteuning van de online tak onzeker. Zo gebeurde het dat het forum weken achtereen stuk was, tot grote frustratie van mij en de andere vaste bezoekers van het Modellentopic, onze digitale hangplek waarin ik als fotograaf, en andere meiden als (wannabe) model onze avonden sleten.

Lees hier verder! ☞

Ik heb nieuwe, geluidswerende gordijnen, en jullie willen natuurlijk allemaal weten: “Werkt dat?!”

Hoera, ik heb nieuwe gordijnen! En niet zomaar gordijnen, maar heerlijke, dikke, geluidswerende gordijnen. Dat leek me namelijk wel fijn, zo met die bouwput voor de deur. Maar ze bleken nog meer voordelen te hebben…

Lees hier verder! ☞

Nooit de comments lezen

Het schijnt het motto van de meeste celebs te zijn: nooit de comments, reacties of recensies lezen. Die wil je niet zien, is het idee. Nu scoort mijn boek over het algemeen vrij goed, dus veruit de meeste recensies die ik tegenkom zijn positief. Toch is er zo nu en dan iemand die schrijft alsof ik persoonlijk op hun tenen de sirtaki heb staan dansen.

Lees hier verder! ☞

Ik weet niks

Toen ik dinsdag op kantoor zat te werken, begon mijn buik plots salto’s te maken. Ik haastte me naar de wc, en vervolgens naar huis. Ik deed mijn Japanse les zoals gepland maar bleef vervolgens twee dagen thuis, bouwputlawaai en al.

Lees hier verder! ☞

Vol huis vol hoofd

“Dit moet stoppen”, zeg ik tegen mezelf als ik weer een Ikeatas vol Vinted-pakketjes heb opgehaald bij de lokale Esso. De afgelopen weken vergoeilijkte ik mijn online shopping, want alles wat ik niet paste, of bestelde omdat de prijs zo laag was, zou in de webshop gaan. Of mee naar Japan. Maar inmiddels puilt mijn voorraadkast dusdanig uit, dat er bijna niks meer bij past. Aan mijn kledingkast hangen twee jassen die op de foto moeten. Donderdag en vrijdag komen twee meiden langs om model te staan, zodat ik eindelijk een beetje ruimte kan terugwinnen. Maar da’s weer twee middagen werk. En dan nog nabewerken, online zetten, en opsturen. Er raakt ongetwijfeld weer het een en ander kwijt in pakkettenland. En het is niet dat dit nu het enige is wat ik doe.

Lees hier verder! ☞