Dagelijkse veranderingen

Ik zou het best fijn vinden als alles gewoon een weekje hetzelfde zou blijven. Maar het lijkt wel alsof in coronawereld dagelijks de kaarten opnieuw worden geschud, zodat alles wat gisteren een goed idee leek, plots heroverwogen dient te worden.

Zo werd in de afgelopen week mijn vlucht gecancelled, toch weer niet, stopte Japan Post met verzenden, of nou ja, alleen met verzenden van Economy Air, stopte ik dus met mijn webshop, of nee, toch ook niet, werd ik gebeld voor tv maar toch niet, en nu las ik vanmorgen dat het ondenkbare is gebeurd: ik mag drie maanden langer blijven. Iets dat ik vorige maand nog heel graag wilde, maar waar ik nu over twijfel.

Ik heb namelijk op dit moment erg veel moeite met het aanbrengen van structuur. Ik heb geen websiteklussen, dus waar ik vorige maand nog bouwde in de ochtend, en naar buiten ging in de middag, heb ik nu een blanco dag voor me. Sowieso wordt naar buiten gaan afgeraden, vooral in het weekend. Al is het hier niet zo erg als in Nederland, zijn de meeste winkels gewoon open, en vind ik het dus ook juist wel goed om zo nu en dan een kringloopwinkel van wat omzet te voorzien.

Tachtig Polaroids die niemand koopt

Maar ook om een andere reden ben ik daar wat terughoudender in geworden. Want wat moet ik met tachtig Polaroids, die nu niemand koopt? Wat gaan jullie ermee doen, op niet-bestaande festivals fotograferen? Hetzelfde geldt voor de kimono’s, al verkopen die nog wel aardig. Maar goed, wie zegt dat Japan Post blijft werken? Wie zegt dat ik straks jullie pakjes nog op kan sturen, of die grote bootzending naar huis? Sowieso is verzenden op dit moment duur, omdat ik met dure Airmail-plus-tracking moet sturen, en dat in één van de drie wekelijkse KLM-vluchten gepropt moet. Ik hoop dat het een beetje op tijd bezorgd wordt, ook.

Kortom, ik kan vandaag wel de hele dag besteden aan het fotograferen van webshop-kleding, maar de vraag is, heeft het zin? Ja, uiteindelijk wel, natuurlijk. Zelfs al zou ik het nu niet kunnen verkopen. Dan heb ik de foto’s vast, en komt dat over een paar maanden wel. Maar deze manier van denken vergt enig vertrouwen in de toekomst; een langetermijnvisie. Hoe kan ik een langetermijnvisie hebben, als ik nog niet eens weet wat er morgen gebeurt?

Verlenging

Dan mijn visum. Dat zou ik nu met 90 dagen kunnen verlengen, kennelijk. Hoe? Dat is nog steeds de vraag. Ik denk dat er niks anders op zit dan een hele dag in de rij gaan staan bij het Immigration Office in Shinagawa. Maar wil ik dat? Mijn gevoel zegt dat ik naar huis wil, maar mijn brein beseft nog niet helemaal dat het thuis waar ik naar terug wil niet meer bestaat. Ik moet mezelf heel duidelijk vertellen dat eind deze maand naar huis gaan betekent dat ik alleen in mijn kleine kamertje met bouwput voor de deur en stikhete zon op het raam moet zitten, of bij Riemer. Maar de kans dat we elkaar dan na een week helemaal zat zijn is reëel. Riemer moet namelijk gewoon werken, moet zich daarvoor concentreren en dat gaat niet als ik in de andere kamer zit te bellen, zo weet ik uit ervaring. Hoezeer ik hem ook mis, ik ben bang dat ik, eenmaal daar, in no-time terug naar Japan wil… En dat gaat dan dus niet meer.

Maar als ik hier blijf, dan moet ik mezelf even flink schoppen. Dan moet ik structuur aanbrengen, want de laatste paar dagen voelden alsof ik in wacht-modus stond. Wachtend tot ik naar huis zou gaan. Dan moet ik tóch vandaag webshopdingen fotograferen en online zetten, toch die shoot van laatst bewerken, toch een soort kantoorroutine aanbrengen waarin ik weer elke ochtend achter mijn laptop kruip, of het nu in de Starbucks is of thuis.

Het liefst rol ik me op tot een klein bolletje en trek ik de dekens over me heen. Wat als alles voor niks is? Wat als alles een slecht idee is? Het voelt bijna naïef om door te gaan. Als de Titanic-band die bleef spelen op het zinkende schip. Maar wat moet ik anders?

4 reacties op “Dagelijkse veranderingen”

  1. Tabitha schreef:

    Doorgaan met leven en zoveel mogelijk de dingen blijven doen die je altijd doet. Hoe zinloos het nu ook lijkt. Nee, dat is niet makkelijk. Alles staat nu op losse schroeven, ergens moet je wat houvast vinden. Een rotgevoel, dat ik met je deel. Veel sterkte ermee.

  2. Suzanne schreef:

    Ik noem het de ‘suspended state’, dat gevoel dat welke stap je ook neemt verkeerd gaat zijn. Mijn ouders wonen een deel van het jaar in Turkije en hebben besloten om terug te komen, maar die hebben een woonhuis en geen studiootje. Hun overweging was; wat als dit nog maanden gaat duren en wat als 1 van de kinderen of kleinkinderen ziek word?

    Het is dus zo persoonlijk! Kan je overigens niet pendelen tussen Riemers place en jouw studio?

    Sterkte, ik ben zelf ook een beetje messed up van deze Coronawereld.

  3. Erin schreef:

    Ik ben bang dat het verder echt een leef dag voor dag achtige situatie is en niemand echt plannen voor de lange termijn durft te maken. Je bent daar dus niet alleen in. Alleen maakt het sommige dingen, zoals in Japan blijven of terug naar Nederland, wel extra lastig. Ik denk dat dit echt een onderbuikkwestie is. Als het beter voelt om terug naar Nederland te gaan, ga terug en kijk vanaf daar verder.
    Heel veel sterkte met alles in ieder geval!

  4. Mies schreef:

    Hier in NL is inderdaad niet alles hetzelfde. Een fietsritje naar de supermarkt vergt al talloze extra inschattingen en afwegingen, om van de supermarkt zelf nog maar te zwijgen. Er zijn opeens zo veel nieuwe situaties: bijv. hoe ga je om met vrienden en familie die quarantaineadviezen anders interpreteren dan jij?

    Bovenstaande is natuurlijk hoe ik het ervaar, dus misschien valt het mee.

    En mag je soms ff je oprollen etc.etc.?

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.