Categorie: Autisme

Ik heb autisme. Dat betekent dat mijn hoofd op een andere manier met prikkels omgaat, waardoor ik soms moeite heb sociale situaties, communicatie en fysieke overprikkeling. Mijn brein filtert minder, waardoor oogcontact, geuren en geluiden soms een beetje too much kunnen zijn. Dan kijk ik weg, of trek ik me terug.

Autisme is vooral een beperking in een wereld die gemaakt is voor niet-autistische mensen. Ik zou mezelf niet willen veranderen, maar soms zou ik willen dat de wereld me iets beter zou begrijpen. Daarom werk ik aan een boek. Autisme heeft trouwens ook zo z’n voordelen: ik ben goed met logica en heb oog voor detail. Verder vind ik mezelf erg grappig.

Matig functionerend

Ik dacht altijd dat ik, wanneer ik zou doen waar ik gelukkig van werd, klachtenvrij zou zijn. Dat ik geen hoofdpijn meer zou hebben, want hoofdpijn komt van stress, en ja, waarom zou ik stress hebben? Mijn buikpijn zou weggaan als ik goed voor mezelf zou zorgen, en mijn autisme? Daar ging ik mee leren omgaan.

Lees hier verder! ☞

Autism mum

Ik zie ze steeds vaker voorbij komen: artikelen van, met of over autism mums. Moeders van kinderen met autisme. Ze vertellen hoe pittig hun leven is, hoe ze hun verwachtingen hebben moeten bijstellen, hoe het systeem ze in de steek laat en hoe ze steeds maar weer moeten knokken tegen hun eigen teleurstellingen.

Lees hier verder! ☞

Happiness business

Vorige maand schreef ik een blogje over plannen en opties. Inmiddels ben ik net zo’n religieus aanhanger van het opties-concept als van de KonMari-methode: stoppen met plannen is geweldig! Eigenlijk werkt het ook gewoon als KonMari. Je doet wat joy sparkt, en wat geen joy sparkt, nou ja, eh, dat doe je dus niet.

Lees hier verder! ☞

Over voelsprieten en horrorbaantjes

Eergisteren ging ik lunchen met Daan, een coole chick die ik daarvoor al een tijdje online sprak. Nog niet zo lang geleden is er bij haar autisme vastgesteld; daarover schreef ze deze blog. Daans diagnose kwam pas nadat ze vastliep op werk, en op dit moment zit ze in een traject om uit te vinden wat ze nu eigenlijk wil en kan.

Lees hier verder! ☞

Plannen versus opties

Als autist heb ik één ding geleerd van mijn coaches: plannen. Of nou ja, ik heb nog wel meer geleerd natuurlijk, maar plannen zou de heilige graal zijn; dé key tot het voorkomen van overprikkeling, dé manier om structuur en orde in mijn leven aan te brengen. Toch lukte het plannen me af en toe maar matig.

Lees hier verder! ☞

Airco’s zijn de hel

I know, I know, ik ben twee dagen te laat voor wereldautismedag. Maar guess what: voor mij is elke dag wereldautismedag! (Huhuhu.) Daarom hier een stukje over een van de minder bekende symptomen van autisme: sensorische overgevoeligheid.

Als je over autisme praat, denken veel mensen aan communicatieproblemen. Jij hint op verandering, en autistische Pietje snapt daar niks van. Jij bent verdrietig, en autistische Pietje staat er stoïcijns bij. Ook heb je misschien wel eens gehoord van overprikkeling, maar dan denk je vooral aan drukke feestjes, met hard geluid, veel mensen en knipperende discolichten.

Lees hier verder! ☞

Een hotel in je woonkamer en circuits in je hoofd

Ik had natuurlijk al eerder in een capsule hotel geslapen. Toen ik in Sendai was, logeerde ik vijf nachten in 9Hours, een modern, fancy capsule-concept. Dus toen ik op Booking.com zag dat Hongkong óók een capsule hotel had, besloot ik daarvoor te kiezen. Dat het hotel op een toplocatie lag, midden in Causeway Bay en bij Charis om de hoek, was een extra doorslaggevende factor.

Goed. Dus ik vlieg vijf uur in een bus met vleugels van HKexpress (geen tv, eten zelf kopen, dat verhaal), pak de airport express, daarna de metro, en ik haast me naar het hotel; ik zou daarna nog met Maan en Yves gaan eten, en ik was al laat.

Lees hier verder! ☞

Nul hulp? Da’s dan duizend euro!

Oh mensen, ik ben boos. Heel boos. Op Bosman GGZ. Ik zal jullie vertellen waarom.

Ergens in april 2017 werd ik teruggevraagd voor die klus bij dat tv-programma. Omdat die klus me het seizoen daarvoor behoorlijk zwaar viel, besloot ik voortvarend te zijn en de hulp in te roepen van Bosman GGZ. Ik was daar al eens onder behandeling geweest, maar in februari 2016 besloot men dat ik zonder ze verder kon, en werd mijn dossier gesloten. Dus toen ik ze in april om hulp vroeg (nét op tijd voor hulp in september, want joe, wachtlijsten), moest ik opnieuw op intake.

Lees hier verder! ☞

Doko made mo

Ik keek The Voice Kids. Het eerste kind begon te zingen. Wéér dat liedje. Had ik dit ook al niet eens in het Nederlands gehoord, vorige week? Zou het van een Disneyfilm zijn? Moana of zo? Ik googlede, kwam erachter dat de film ook wel Vaiana heet (voorheen dacht ik altijd dat dit twee verschillende films waren, lekker dom haha) en het liedje dat de kinderen zongen “How Far I’ll Go”. Ik moest huilen. Zocht de video op op YouTube. Meer huilen.

In het Japans heet het liedje “どこまでも“, “doko made mo”. “Doko” betekent “waar”, “made” betekent “tot”, in de zin van “deze trein rijdt van A tot B” en “mo” betekent “ook”. “Tot waar dan ook”, dus. Tranen met tuiten, inmiddels. Maar hoezo dan, Toeps? Ben je zo verdrietig? Nee, juist niet. Ik ben blij. Ik ben op reis, ik ben hier. En eindelijk, eindelijk is morgen mijn werk af. […]

Lees hier verder! ☞

Toeps in het kinderwarenhuis

“Are you okay?”, vraagt Kei. We zitten te eten aan een tafeltje op de vierde verdieping van een warenhuis. Deze verdieping is gespecialiseerd in kinder-spul, dus overal om ons heen zitten moeders met krijsende blagen. “I’m allright”, antwoord ik. Shit, denk ik. Is het zo duidelijk dat ik overprikkeld raak?

Lees hier verder! ☞

All the single kamers

De trouwe bloglezers weten dat het een tijdje niet zo goed ging. Mijn Amerika-vakantie met Riemer was kut, ik kon niet wachten om terug naar Japan te gaan en eenmaal thuis moest ik in no-time weer tripjes citizenM boeken, om even tot mezelf te komen. We gingen uit elkaar wonen, want “dat zou vast beter gaan”. Of dat echt zo was, wist ik niet. Toch was ik er ook niet zeker genoeg van dat het kut zou worden, al stond ik twee keer op het punt er een punt achter te zetten. Ik wist het gewoon niet. Echt niet.

Laatst voelde ik me eenzaam en spendeerde ik drie dagen bij Riemer in Rotterdam. En voor het eerst kon ik met grote overtuiging zeggen: Ja, volgens mij was dit uit-elkaar-wonen een goed idee. “Eh, ja, daarom deden we het toch?”, zei Riemer verbaasd. Ik probeerde uit te leggen dat het voor mij […]

Lees hier verder! ☞

Autistenvoer

Ik eet zelden fruit. Niet dat ik het niet lekker vind hoor, dat niet, maar het schillen, pellen, klaarmaken ervan. Brrr. Er is bijna geen fruit waar je geen vieze handen van krijgt. Bananen vind ik soms nog wel oké. Maar de rest? Yuk.

Daarbij heb ik een lichte fobie voor rottend fruit. Ik heb Riemer herhaaldelijk een een rotte appel uit de fruitschaal laten halen, want ik ga trillen en bibberen en wil er niet bij in de buurt komen. Mocht het écht niet anders kunnen, en ik moet zelf het probleem oplossen, dan mieter ik het liefst die hele fruitschaal weg. Nee, niet alleen de inhoud, letterlijk de hele mikmak, schaal en al.

Lees hier verder! ☞

Wat is de overeenkomst tussen autisme en een pot crème?

Niet al te lang geleden werd ik benaderd door iemand van Kiehl’s. Het beautymerk organiseerde een event over autisme, en omdat ze mijn blogs hadden gelezen, vroegen ze of ik het leuk zou vinden om te komen. De mail had het over crème, en over Autism Speaks, dus in eerste instantie had ik mijn twijfels. Eerst maar even bellen.

Lees hier verder! ☞

Autistic burnout en executive dysfunction

Oeh, moeilijke woorden! No worries, ik ga zo uitleggen wat ze betekenen. Ik kende ze tot dinsdag ook niet. De woorden althans. De kenmerken kwamen me namelijk maar al te bekend voor…

Dinsdag ging mijn afspraak niet door. Ik zat plots met een lege agenda, dus ik appte Charlotte. Zij had de middag vrij, dus ik besloot bij haar op bezoek te gaan in Almere. Op weg naar huis, in de trein, voelde ik hoe moe ik was. Ik tweette:

Lees hier verder! ☞

Bedrock slaat de plank mis: De terugkeer van de koelkastmoeder?

Oh jeetje, wat een tyfus ben ik nu weer tegengekomen op internet. Blog Bedrock, dat artikeltjes over psychologie, zelfzorg en voeding reduceert tot hapklare blokjes clickbait, schreef een stukje dat mijn aandacht trok. Titel: “Een andere kijk op autisme en ADHD (volgens nieuw onderzoek)“.

Als persoon met autisme ben ik natuurlijk altijd geïnteresseerd in nieuwe bevindingen over mijn stoornis. Maar de eerste alinea deed mijn haren al overeind staan.

Lees hier verder! ☞

Het kortste geheime plan ooit

Ik moet toegeven, het was een tikje stalkerig. Ik zag op Insta Stories dat ze in het Kawaii Monster Café zaten – ik zat in de Starbucks ernaast. Liep naar beneden, bestelde een crêpe en bingo. Cyarine en Tokidoki Traveler. Meiden die ik al een tijdje op social media volg, en die nu plots in de buurt waren. Of nou ja, Emma (aka Tokidoki Traveler), woont hier. Cyarine is een Dutchie. “Hoi Laura!”, zei ik. En omdat het vast een beetje creepy is om in Japan plots in je moedertaal te worden aangesproken: “Niet schrikken.”

Lees hier verder! ☞