Categorie: Persoonlijk

Van hilarische anekdotes tot posts waar de klaagmuur van zou zeggen: “Nou nou, gaat het een beetje mevrouw Toeps?” Onder de categorie “persoonlijk” vind je blogs zoals blogs bedoeld waren, ooit, in 2004.

Toeps in Tokio #11 – Level up

Het is een tijdje geleden dat ik voor het laatst een blog postte. Toen was ik hier een week, nu vlieg ik over een week terug naar huis. De dagen zijn voorbij gevlogen. Ik bouwde een webshop, bewerkte een boel foto’s voor de shapewear-klant waarvoor ik voordat ik vertrok de campagne schoot, bewerkte nog meer foto’s, schreef een artikel voor Grazia (w00t!) en werkte aan mijn boek.

Lees hier verder! ☞

Toeps in Tokio #10 – Terug van amper weggeweest

Ik ben bijna een week in Tokio, en het voelt alsof ik niet weggeweest ben. Oké, het gebouw waar voorheen de Forever21 zat is plots gestript, de WEGO met vintage tegenover Tokyu Plaza is weg en Starbucks heeft het Halloween-menu in plaats van Sakura- of zomerdonuts. Maar over het algemeen kan ik precies verder waar ik gebleven was.

Lees hier verder! ☞

Ik mag in mijn handjes klappen

Over een week vlieg ik weer naar Tokio. Heel gek, vooral omdat het nog maar zo kort geleden is dat ik er was. Ik kwam terug in mei, het is nu oktober: er zitten maar vijf maandjes tussen.

Lees hier verder! ☞

Het einde van de recaps

Het was augustus, 38 graden celsius en Nederland lag op z’n gat. Ik verveelde me zo dat ik een heel nep-modellenbureau bouwde in WordPress, gewoon om te oefenen, en om het thema eventueel later, al dan niet in aangepaste versie, door te verkopen. Ik maakte me zorgen. De ingeplande fotoshoots liepen nog niet echt storm, en hoewel iedereen me verzekerde dat dat na de zomervakantie wel weer goed zou komen, wist ik het nog zo net niet.

Lees hier verder! ☞

Probably dead

Probably dead. Zo stond vandaag in mijn agenda. Gisteren had ik een shoot, dus vandaag zou ik wel dood zijn. Hoofdpijn, schouderpijn, een hoofd met watten en doodmoe. Nu kan ik niet zeggen dat ik zo fris als een hoentje ben, maar dood ben ik ook zeker niet. Ik zit zelfs op kantoor, rustig wat klusjes te doen. De recap is al af.

Lees hier verder! ☞

Tokidoki

Het is even wennen, het kantoorleven. Ik zou er drie dagen per week zitten, maar volgens mij ben ik er tot nu toe elke dag behalve in het weekend geweest. Oh, en behalve die ene keer dat ik een afspraak had in De Bilt.

Dus ik kletste wat bij de NVA (niet te verwarren met de Belgische N-VA, toch heel wat anders), gooide de advertentie voor de nieuwe serie shoots eruit, deed wat skype-calls en oeps: het was ineens weer druk. Ik heb op dit moment zelfs de mail van maandag nog niet beantwoord. Maar goed, een dagje later mag ook wel eens.

Lees hier verder! ☞

Zero

Nou, dat was zonde van heel veel eigen bijdrage. En ook best wel dom van mij, dat ik daar niet van tevoren over heb nagedacht. Mijn eigen risico is achthonderdzoveel, want “ik heb toch nooit iets”. Zes buizen bloed, maar niet per sé voor de onderzoeken die ik wilde laten doen. We weten nu voornamelijk dat ik géén bloedarmoede heb, en géén vitamine D-tekort. Daar vroeg ik helemaal niet om, maar goed. De dokter was nogal een type, waardoor ik plots niet meer assertief kon zijn.

Lees hier verder! ☞

Weekdier

Hola! Nieuwe week, nieuw stukje. Een beetje zoals de oude weekoverzichten, maar stiekem begin ik bij de zondagavond vóór afgelopen maandag. Zomergasten. Ik wilde eigenlijk helemaal niet gaan kijken, maar toen begonnen de berichtjes binnen te komen. “Toeps! Je blog over autism mums wordt genoemd!”

Lees hier verder! ☞

Waar ik zoal mee bezig ben

Jeetje Toeps, wat een kazige titel. Nog even en we lezen hier de welbekende blogzin “Hallo allemaal, lang niet geblogd!”, waarna menig Waarbenjij.nu alsnog een stille dood stierf. Volgens mij heb ik deze grap al eens gemaakt. Enniewee. Waar ik zoal mee bezig ben. En bezig was. Dingen.

Lees hier verder! ☞

“Hey Toeps, waarom ga je niet gewoon in Japan wonen?”

In Japan wonen. Ik nam het mezelf voor, in 2008, net nadat ik voor het eerst kennis had gemaakt met Harajuku. Mijn relatie met Arthur was net uit, en in een opwelling kocht ik een ticket om bij Maan te gaan logeren. Maan zat in Tokio. Ik had haar nog maar twee of drie keer gezien, maar goed, yolo avant la lettre en zo.

Lees hier verder! ☞

Happiness business

Vorige maand schreef ik een blogje over plannen en opties. Inmiddels ben ik net zo’n religieus aanhanger van het opties-concept als van de KonMari-methode: stoppen met plannen is geweldig! Eigenlijk werkt het ook gewoon als KonMari. Je doet wat joy sparkt, en wat geen joy sparkt, nou ja, eh, dat doe je dus niet.

Lees hier verder! ☞

Om weer terug te zijn

“Hoe is het om weer terug te zijn?” Vrienden en vriendinnen vragen het me, meestal met een soort medelijden in hun stem dat meer zou passen bij iemand die weer is begonnen met werken na een burn-out of sterfgeval. Ik snap het wel; vanuit Japan zag ik enorm op tegen terug naar huis gaan, en hing ik op social media de dramaqueen uit. Maar hoe het is, om weer terug te zijn? Eigenlijk best prima.

Lees hier verder! ☞

Plannen versus opties

Als autist heb ik één ding geleerd van mijn coaches: plannen. Of nou ja, ik heb nog wel meer geleerd natuurlijk, maar plannen zou de heilige graal zijn; dé key tot het voorkomen van overprikkeling, dé manier om structuur en orde in mijn leven aan te brengen. Toch lukte het plannen me af en toe maar matig.

Lees hier verder! ☞

“Maar Toeps, wat doe je eigenlijk allemaal daar in Japan?”

Gisteren stuurde iemand me deze vraag via Instagram, en ik krijg ‘m vaker. Meestal antwoord ik met “eeeuuhh…”, omdat het niet echt in één woord of zin uit te leggen is. Werk ik hier? Soort van. Maar ik heb geen werkvisum, dus ik mág hier helemaal niet werken. Toch? Hmm. Hou ik dan drie maanden vakantie? Nou ja, ook niet echt. Ben ik dan op sabbatical om een boek te schrijven? Als dat zo was, zou deze sabbatical behoorlijk gefaald zijn. Er ligt namelijk nog steeds pas één hoofdstuk. Enne, waar woon ik dan? Wacht, ik zal het even punt voor punt uitleggen.

Lees hier verder! ☞

Facebook, Instagram, Twitter… Weg ermee?

Een tijdje geleden heb ik mijn persoonlijke Facebook-profiel verwijderd. Ik was er klaar mee. Niet zo zeer de privacyschendingen (ook erg, maar ik heb net zo min vertrouwen in Apple en Google, en ik zal toch computers moeten blijven gebruiken), maar de algoritmes, de waardeloze content en de tijdverspilling waren doorslaggevende factoren. En ja, stiekem toch ook de druk die sociale media met zich meebrengen.

Lees hier verder! ☞

Doko made mo

Ik keek The Voice Kids. Het eerste kind begon te zingen. Wéér dat liedje. Had ik dit ook al niet eens in het Nederlands gehoord, vorige week? Zou het van een Disneyfilm zijn? Moana of zo? Ik googlede, kwam erachter dat de film ook wel Vaiana heet (voorheen dacht ik altijd dat dit twee verschillende films waren, lekker dom haha) en het liedje dat de kinderen zongen “How Far I’ll Go”. Ik moest huilen. Zocht de video op op YouTube. Meer huilen.

In het Japans heet het liedje “どこまでも“, “doko made mo”. “Doko” betekent “waar”, “made” betekent “tot”, in de zin van “deze trein rijdt van A tot B” en “mo” betekent “ook”. “Tot waar dan ook”, dus. Tranen met tuiten, inmiddels. Maar hoezo dan, Toeps? Ben je zo verdrietig? Nee, juist niet. Ik ben blij. Ik ben op reis, ik ben hier. En eindelijk, eindelijk is morgen mijn werk af. […]

Lees hier verder! ☞