Categorie: Persoonlijk

Van hilarische anekdotes tot posts waar de klaagmuur van zou zeggen: “Nou nou, gaat het een beetje mevrouw Toeps?” Onder de categorie “persoonlijk” vind je blogs zoals blogs bedoeld waren, ooit, in 2004.

Waar ik zoal mee bezig ben

Jeetje Toeps, wat een kazige titel. Nog even en we lezen hier de welbekende blogzin “Hallo allemaal, lang niet geblogd!”, waarna menig Waarbenjij.nu alsnog een stille dood stierf. Volgens mij heb ik deze grap al eens gemaakt. Enniewee. Waar ik zoal mee bezig ben. En bezig was. Dingen.

Lees hier verder! ☞

“Hey Toeps, waarom ga je niet gewoon in Japan wonen?”

In Japan wonen. Ik nam het mezelf voor, in 2008, net nadat ik voor het eerst kennis had gemaakt met Harajuku. Mijn relatie met Arthur was net uit, en in een opwelling kocht ik een ticket om bij Maan te gaan logeren. Maan zat in Tokio. Ik had haar nog maar twee of drie keer gezien, maar goed, yolo avant la lettre en zo.

Lees hier verder! ☞

Happiness business

Vorige maand schreef ik een blogje over plannen en opties. Inmiddels ben ik net zo’n religieus aanhanger van het opties-concept als van de KonMari-methode: stoppen met plannen is geweldig! Eigenlijk werkt het ook gewoon als KonMari. Je doet wat joy sparkt, en wat geen joy sparkt, nou ja, eh, dat doe je dus niet.

Lees hier verder! ☞

Om weer terug te zijn

“Hoe is het om weer terug te zijn?” Vrienden en vriendinnen vragen het me, meestal met een soort medelijden in hun stem dat meer zou passen bij iemand die weer is begonnen met werken na een burn-out of sterfgeval. Ik snap het wel; vanuit Japan zag ik enorm op tegen terug naar huis gaan, en hing ik op social media de dramaqueen uit. Maar hoe het is, om weer terug te zijn? Eigenlijk best prima.

Lees hier verder! ☞

Plannen versus opties

Als autist heb ik één ding geleerd van mijn coaches: plannen. Of nou ja, ik heb nog wel meer geleerd natuurlijk, maar plannen zou de heilige graal zijn; dé key tot het voorkomen van overprikkeling, dé manier om structuur en orde in mijn leven aan te brengen. Toch lukte het plannen me af en toe maar matig.

Lees hier verder! ☞

“Maar Toeps, wat doe je eigenlijk allemaal daar in Japan?”

Gisteren stuurde iemand me deze vraag via Instagram, en ik krijg ‘m vaker. Meestal antwoord ik met “eeeuuhh…”, omdat het niet echt in één woord of zin uit te leggen is. Werk ik hier? Soort van. Maar ik heb geen werkvisum, dus ik mág hier helemaal niet werken. Toch? Hmm. Hou ik dan drie maanden vakantie? Nou ja, ook niet echt. Ben ik dan op sabbatical om een boek te schrijven? Als dat zo was, zou deze sabbatical behoorlijk gefaald zijn. Er ligt namelijk nog steeds pas één hoofdstuk. Enne, waar woon ik dan? Wacht, ik zal het even punt voor punt uitleggen.

Lees hier verder! ☞

Facebook, Instagram, Twitter… Weg ermee?

Een tijdje geleden heb ik mijn persoonlijke Facebook-profiel verwijderd. Ik was er klaar mee. Niet zo zeer de privacyschendingen (ook erg, maar ik heb net zo min vertrouwen in Apple en Google, en ik zal toch computers moeten blijven gebruiken), maar de algoritmes, de waardeloze content en de tijdverspilling waren doorslaggevende factoren. En ja, stiekem toch ook de druk die sociale media met zich meebrengen.

Lees hier verder! ☞

Nul hulp? Da’s dan duizend euro!

Oh mensen, ik ben boos. Heel boos. Op Bosman GGZ. Ik zal jullie vertellen waarom.

Ergens in april 2017 werd ik teruggevraagd voor die klus bij dat tv-programma. Omdat die klus me het seizoen daarvoor behoorlijk zwaar viel, besloot ik voortvarend te zijn en de hulp in te roepen van Bosman GGZ. Ik was daar al eens onder behandeling geweest, maar in februari 2016 besloot men dat ik zonder ze verder kon, en werd mijn dossier gesloten. Dus toen ik ze in april om hulp vroeg (nét op tijd voor hulp in september, want joe, wachtlijsten), moest ik opnieuw op intake.

Lees hier verder! ☞

Doko made mo

Ik keek The Voice Kids. Het eerste kind begon te zingen. Wéér dat liedje. Had ik dit ook al niet eens in het Nederlands gehoord, vorige week? Zou het van een Disneyfilm zijn? Moana of zo? Ik googlede, kwam erachter dat de film ook wel Vaiana heet (voorheen dacht ik altijd dat dit twee verschillende films waren, lekker dom haha) en het liedje dat de kinderen zongen “How Far I’ll Go”. Ik moest huilen. Zocht de video op op YouTube. Meer huilen.

In het Japans heet het liedje “どこまでも“, “doko made mo”. “Doko” betekent “waar”, “made” betekent “tot”, in de zin van “deze trein rijdt van A tot B” en “mo” betekent “ook”. “Tot waar dan ook”, dus. Tranen met tuiten, inmiddels. Maar hoezo dan, Toeps? Ben je zo verdrietig? Nee, juist niet. Ik ben blij. Ik ben op reis, ik ben hier. En eindelijk, eindelijk is morgen mijn werk af. […]

Lees hier verder! ☞

Toeps in het kinderwarenhuis

“Are you okay?”, vraagt Kei. We zitten te eten aan een tafeltje op de vierde verdieping van een warenhuis. Deze verdieping is gespecialiseerd in kinder-spul, dus overal om ons heen zitten moeders met krijsende blagen. “I’m allright”, antwoord ik. Shit, denk ik. Is het zo duidelijk dat ik overprikkeld raak?

Lees hier verder! ☞

Do less of what makes you meh

“Do more of what makes you happy“, schreef ik de vorige keer. Guess what: Dat is niet de oplossing. Ja, deels. Maar wie alleen maar méér doet, in een zoektocht naar happiness, is al snel overwerkt. Het grote geheim is niet méér doen, maar juist minder.

Lees hier verder! ☞

Do more of what makes you happy

Je kent die tegeltjeswijsheid vast wel. Of nou ja, tegeltjes… Het staat tegenwoordig op posters, Instagram-profielen en het halve assortiment van de Xenos. Het lijkt een duidelijk advies, maar het roept direct lastige vragen op. What makes me happy?

Ik heb er de afgelopen week veel over nagedacht. Ik was in Japan, dus ik zou heel happy moeten zijn. Toch?

Lees hier verder! ☞

Big in Japan, ofwel: een tweet in 663 woorden

Twitter. Vanaf 2009 deel ik er m’n observaties, klachten en leukigheden. Dat weet ik omdat ik net mijn eerste tweet heb teruggezocht, en zowaar, direct aan het klagen. De username @toeps was al bezet, dus dat vind ik nog steeds wel een terechte klacht.

Lees hier verder! ☞

Dingen die gebeuren

Ik weet niet precies waar dit verhaal begint, maar ik weet wel hoe laat het eindigt. Over 18 uur, 59 minuten en 45 seconden vlieg ik naar Japan. Morgenmiddag, 14:30 vertrekt het vliegtuig, inclusief mijn gare lichaam en twee gigantische roze koffers.

De afgelopen weken waren madness. Twee zondagen geleden fotografeerde ik víer mensen op één dag (niet aan te raden, beetje veel), vorige week zondag konden we rustiger aan doen met twee. Gisteren stond ik nog bij make-upschool Mieke Petiet, met gelegenheidsassistent Aafke. Ik had gehoopt alle foto’s van die eerste zondag inmiddels af te hebben. Het liep anders.

Lees hier verder! ☞

Not so secret project

Een tijdje geleden zat ik bij Aafke op de bank. Ik had haar peuter Rudi op schoot genomen en liet haar kattenfilmpjes op Instagram zien. (Jep, daar is Tante Toeps met de slechte invloed. Later die dag maakten we selfies met de dog-filter. Bad.) “Weet je wat grappig is?”, zei Aafke. “Ik kreeg pas een mail van mijn redacteur. Of ik ene Toeps kende.”

Lees hier verder! ☞

Hup daar is Toepsie met de waterpomptang

Ik woon heerlijk in mijn huisje in Den Haag, maar toen het buiten wat kouder begon te worden, ontdekte ik een probleem: mijn verwarming deed het niet. Althans, die in de woonkamer. De radiator in de badkamer deed het prima, al had ik die nooit nodig; in mijn badkamer is het, door omliggend leidingwerk, eerder te warm dan te koud.

Lees hier verder! ☞