Categorie: Persoonlijk

Van hilarische anekdotes tot posts waar de klaagmuur van zou zeggen: “Nou nou, gaat het een beetje mevrouw Toeps?” Onder de categorie “persoonlijk” vind je blogs zoals blogs bedoeld waren, ooit, in 2004.

The sound of silence

Hallo vanuit Rotterdam. Ik ben niet verhuisd, maar mijn huis in Den Haag is vrijwel onbewoonbaar. En dan is die gigantische hijskraan voor mijn raam nog niet eens omgevallen. Maar dat geluid. Dat geluid.

Lees hier verder! ☞

Translate your book they said

Het begon met de vertaler. Toen de corrector. Net als bij mijn Nederlandse boek gingen we keer op keer door aanpassingen en correcties. Niet omdat het origineel zo slecht was, maar omdat dat zo gaat met schrijven, en dus ook met vertalen. Ik schreef een paar nieuwe stukken, husselde een hoofdstuk en toen was het tijd voor de proeflezers. Drie mensen lazen het Google-document nog eens minutieus door, en haalden er nog een berg verkeerde aanhalingstekens, komma’s en punten uit. Ook viel hun oog op inconsistenties, zoals de spelling van “co-workers” versus “coworkers”.

Lees hier verder! ☞

Zwart vierkantje

Zoals jullie allemaal ongetwijfeld weten, stierf vorige week in Amerika George Floyd door politiegeweld. De demonstraties die daarop volgden liepen, mede door inmenging van figuren die daar niet thuishoorden, totaal uit de hand. Nadat eerst voornamelijk video’s van de dood van Floyd werden gedeeld, veranderde de mediastroom al snel in een golf van tips, lessen en vervolgens zwarte vierkantjes, uitmondend in oeverloze discussies over hoe te protesteren en hoe vooral niet. Ik zei al die tijd niks.

Lees hier verder! ☞

Geland

Het voelt alsof ik er weer ben. Twee weken geleden landde ik ’s morgens rond 3:30 op Schiphol, alwaar Riemer mij stond op te wachten. Niemand testte me op corona, nam mijn temperatuur op of checkte mijn koffers. Welkom in Nederland en de mazzel.

Lees hier verder! ☞

Dagelijkse veranderingen

Ik zou het best fijn vinden als alles gewoon een weekje hetzelfde zou blijven. Maar het lijkt wel alsof in coronawereld dagelijks de kaarten opnieuw worden geschud, zodat alles wat gisteren een goed idee leek, plots heroverwogen dient te worden.

Lees hier verder! ☞

Corona-update: gaan we terug?

Ik was in Kyoto op de laatste etappe van mijn reis-in-reis, toen mensen me screenshots begonnen te sturen. “Nederland roept iedereen op terug naar huis te komen!” Huh? Wat?

Lees hier verder! ☞

Boekjaar 2019

Het jaar is bijna voorbij, dus laten we de balans opmaken. Zoals het een goede jaarrekening betaamt, beginnen we met de aansluiting op 2018. Oké Toeps, dat waren wel weer genoeg Nyenrode-grappen.

Lees hier verder! ☞

Hoofdleegschudpost

Ik bouwde websites die nog op content wachten. Ik testte, fotografeerde en verkocht Polaroidcamera’s. Ik deed een shoot met Alex voor mijn webshopje. Ik liet tasjes drukken als gevolg van een uit de hand gelopen grap. Ik sprak twee keer voor een zaal mensen. Ik signeerde. Ik schoot portretten voor een toffe dame en ik mailde met mijn uitgever over boek twee. Ik kwam erachter dat ik moet concurreren met Paulien C. Mijn bovenburen stampen en elke ochtend om 7:00 beginnen de graafmachines, drilmachines en bouwvakkers met hun lawaai. Mijn hoofd is vol.

Lees hier verder! ☞

Shitstorm

Weten jullie nog dat Wie Is De Mol in Japan was (dat seizoen met Arjen Lubach en Kim Is Mol en zo?) en dat ze toen zo’n spel deden in de storm drains van Tokio? Nou, ik hoop dat die werken. Morgen verwachten ze namelijk golven van 13 meter en 750 millimeter regen.

Ja, tyfoon Hagibis komt eraan. En Riemer. Ongeveer tegelijkertijd. Riemer landt, als alles doorgaat, zaterdag om 8:40. De tyfoon bereikt die avond Tokio, maar het zal deze vrijdagavond al beginnen met heftige regen en wind. Ik F5 mijn vingers blauw op de sites en twitter-pagina’s van Keisei (de treinmaatschappij van de Skyliner) en JR (van de Narita Express). We willen namelijk niet dat Riemer strandt op het vliegveld, of op een ander vliegveld, elders in Japan.

Lees hier verder! ☞

Ah shit, here we go again

“Nooit meer!”, riep ik, terwijl ik me kwaad maakte over regelafstanden, last-minute correcties en enkele danwel dubbele aanhalingstekens in mijn eerste boek, Maar je ziet er helemaal niet autistisch uit. Mijn eerste boek, dat zeiden mensen. Mijn enige boek, dacht ik dan. Maar een paar maanden na de lancering begon het toch weer te kriebelen…

Lees hier verder! ☞

Over vriendschappen en relaties

Soms word ik wakker en merk ik meteen dat m’n hoofd niet lekker zit. Dan duik ik in een greppel van depressie en paniek en het gevoel dat ik bij de minste tegenslag in tranen kan uitbarsten. Vanmorgen ontwaakte ik bij Riemer als een greppelzombie van de bovenste plank. “Heb je slecht geslapen?”, vroeg Riemer. “Naar gedroomd?” Ik herinnerde me niks van mijn nacht of mijn dromen. Maar mijn hoofd zat verkeerd. Zoveel was duidelijk.

Lees hier verder! ☞

Super boring life update blogpost

Mijn boek krijgt een vierde druk! Oké, da’s niet per sé super boring. Da’s vet. Dat betekent namelijk dat er weer 3000 boeken bijgedrukt gaan worden, die, als het goed is, ook dit jaar nog wel de winkel uit zullen vliegen. Oh, ik kijk nu al uit naar de factuur die ik volgend jaar kan uitschrijven.

Lees hier verder! ☞

Japan again

Het begint meestal zo’n drie, vier weken nadat ik terug in Nederland ben. De eerste paar weken gaat alles prima: “Nee, het is goed om weer thuis te zijn, het begon me ook wel te vervelen in Japan en zo…” Maar dan heb ik iedereen weer gezien, heb ik de kadootjes uitgedeeld en de shirts (of nou ja, de helft ervan) in de shop gezet, en dan komen ze terug with a vengeance: de Japan-kriebels.

Lees hier verder! ☞

En zo kwam alles toch nog goe

Het was alsof niks volgens plan ging de afgelopen week. Het dak van mijn kantoorgebouw lekte, precies op de plek waar ik altijd fotografeer. Shoots werden afgezegd en verschoven wegens allerlei nare persoonlijke omstandigheden. (Begrijpelijk, ben ook niet boos op die mensen of zo, maar het is wel weer even een, eh, uitdaging, laten we maar zeggen.) Photoshoples-boekingen werden geannuleerd, en oh ja, zaterdag kreeg ik een mailtje van een statushouder die in het Soza-gebouw woont, en een Photoshoples zou mogen bijwonen: “Waar zijn jullie? Ik ben er!” De les is pas aankomend weekend.

Lees hier verder! ☞

Sociaal kapitaal

Ik ben nu drie weken terug uit Japan. Da’s gek. Toen ik drie weken ín Japan was, voelde het alsof ik nog maar net geland was. Drie weken terug voelt alsof ik nooit weg ben geweest. In Japan maakte ik me zorgen: ik had het rustig, er stond nog helemaal niks in de planning voor wanneer ik terug zou zijn en mijn spaarrekening had nog maar een paar duizend euro. Toeps van twee jaar terug zou me hard uitgelachen hebben: spaargeld?! Toe maar! En de Toeps van vandaag lacht ook, want geen werk? Ha! Hier, bákken!

Lees hier verder! ☞

De soundtrack van Tokio, 2019

Mijn meeste Japan-tripjes hebben een soundtrack. Vorig jaar lente luisterde ik veel naar Moana’s “How Far I’ll Go”, dankzij de afleveringen van The Voice Kids die ik toen keek. 2016 heeft AKB48’s “Sakura No Hanabiratachi” vanwege de documentaire die ik zag over de voornoemde meidengroep. (After Rain heet die, trouwens.) Mijn voorjaar van 2017 stond in het teken van Coldplay, omdat ik het concert bezocht in de Tokyo Dome. De “Something Just Like This Tokyo Remix” bracht me regelmatig terug naar die avond.

Lees hier verder! ☞