Vraag dat maar even aan Henk

Hallo lieve bloglezertjes! Het is de hoogste tijd voor een update. Niet zo lang geleden vertelde ik jullie namelijk dat ik een nieuwe baan had gescoord, en daar ben ik vorige week dan ook begonnen. Voor wie geen zin heeft om op de link te klikken: Ik ben photoshopper in het team van Zondag met Lubach!

Praatje plaatje

Woensdag begon ik. Het was de allereerste dag van het nieuwe seizoen, en één voor één druppelden de teamleden binnen. Ik was veel te vroeg (ik ben zelfs op een gegeven moment maar uit de bus gestapt en al Pokémonnend verder gaan lopen, om niet nóg vroeger aan te komen), en stiknerveus. Zo had ik mijn sollicitatiegesprek gehad met onder andere Pieter, en ik wist nu al totaal niet meer hoe Pieter eruitzag.

Het zou mij natuurlijk niet overkomen dat ik me netjes zou voorstellen aan iemand die ik al eerder had gezien, dus ik googlede Pieter even snel en bekeek de foto op zijn LinkedIn. Op zich heb ik bij Zondag met Lubach natuurlijk wel een voordeel: de helft van de mensen ken ik van tv. Zo zat naast Pieter ook Janine Abbring bij het sollicitatiegesprek.

Janine had me tijdens dat gesprek al verteld dat iedereen erg aardig was, en dat bleek te kloppen. Er worden genoeg grappen gemaakt op de redactie, maar niemand wordt uitgelachen. Als newbie voelde ik me direct erg welkom – ik zat nog niet goed en wel op mijn stoel toen Tex de Wit (jeweetwel, die verslaggever in de show) thee voor me inschonk en begon te vertellen wat we allemaal gingen doen die dag.

Het meeste werk ik met Martine (10e, van de vlogs). Zij is verantwoordelijk voor de gehele look van het programma, en ze maakte voorheen ook álle plaatjes die in beeld verschijnen. Ik heb het niet zelf nageteld, maar ik heb me laten vertellen dat dat er soms wel honderdvijftig zijn. En omdat Martine zich met nog veel meer bezighoudt (denk aan korte animaties, sites of apps behorende bij grappen in de show…) was het fijn dat er een extra plaatjesmaker zou komen – juist, ik.

Vraag dat maar even aan Henk

Het is leuk werk, ik mag veel zelf bepalen. Soms staat er in het script alleen maar “Pietje Puk op een fiets”, en dan is het aan mij om te bepalen wélke foto van Pietje Puk ik kies, en of ik die dan op een driewieler of juist op een racefiets plak. Soms is de omschrijving iets té summier; dan staat er bijvoorbeeld “Amerika algemeen”. Willen ze een landkaart, een vlag, het vrijheidsbeeld of toch de tronie van Trump? “Vraag maar even aan de schrijvers”, zegt Martine dan.

Flashback. Het is tien jaar geleden, toen kleine Toepsje voor het laatst op een kantoor werkte. Of althans, met Fashionmilk hadden we ook een kantoor, maar dat was stiekem gewoon mijn huis, en dan was ik de baas. Maar dus, tien jaar geleden. Of elf, maakt niet uit. Ik wist nog niet wat Asperger was, en hoe dat mij beïnvloedde. Ik was student, had gesolliciteerd op een administratieve bijbaan en werd – hóp – aangenomen. Het werk ging allemaal prima, totdat er een probleem optrad en ik iemand iets moest vragen. Doodeng.

“Ja, vraag maar even aan Henk!”

Kut, wie de fuck was Henk ook al weer! Die heb ik al twee keer gesproken – het zou wel dom zijn als ik nú nog zou vragen wie het is. Wat als ik de verkeerde aanspreek? En wat als Henk er niet is? Als ‘ie niet op z’n plek zit? En als ‘ie er wél zit, zou ik hem dan niet storen?

Mijn hoofd ontplofte en ik besloot het maar gewoon niet te vragen. Het probleem liet ik liggen, en als je bij een grote kabelmaatschappij werkt is er ongetwijfeld een volgende uitzendkracht die het probleemgeval oppikt. Of niet. Weet je ook meteen waarom de Ziggo klantenservice zo kut is.

Knock knock

Afijn, we zijn weer terug in het nu. Of nou ja, het is vorige week woensdag. “Vraag maar even aan de schrijvers”, zegt Martine. Dat betekent dus dat ik een trapje op moet, en dan moet aankloppen bij Tex, een knakker die ik niet ken, én de Farao himself. HELP.

Het duiveltje op mijn schouder begint zich ermee te bemoeien: “Ga het doen Toeps. Je hebt in je sollicitatiebrief gezegd dat je een teamplayer bent. Ja, de grootste grap van het jaar, vind je niet? Een autist, een teamplayer? Hahaha!”

Ik ben heus een teamplayer. Alle shoots die ik doe zijn in teamverband. Samen brainstormen, samen creatief zijn, da’s helemaal mijn ding. Maar toch. Dit is eng. En de oplossing van tien jaar geleden werkt niet meer. Als ik dingen laat liggen, dan liggen ze er de volgende dag gewoon nog. Dit is een verantwoordelijke baan. Die plaatjes moeten elke zondag op tv. Ik spreek mezelf vermanend toe: “Doe het. Nu.”

Natuurlijk bleek er niks aan de hand. Ik klopte aan, vroeg of ik wat mocht vragen, vroeg vervolgens wat de bedoeling was en kreeg daarop een duidelijk antwoord. Het voelde misschien eventjes hetzelfde als tien jaar geleden, maar ik denk dat mijn autisten-skills sindsdien toch wel verbeterd zijn.

Volgende week werk ik weer drie dagen. Martine is op vakantie, dus na twee inwerkdagen zal ik het nu toch echt alleen moeten doen. Tijdens het inpakken van onze laptopjes vroeg ik aan Martine: “Maar als jij er nou niet bent hè, en ik snap iets niet… Aan wie moet ik het dan vragen?” – “Aan Janine”, zei ze. Ha. Die hoef ik in ieder geval niet te googlen.

Een gedachte over “Vraag dat maar even aan Henk”

  1. Gaaf dat je meteen zo goed in het team wordt opgenomen! Dat gebeurt echt niet altijd kan ik je vertellen. Veel succes met je nieuwe baan en vooral veel plezier.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *