Rant op 10.000 voet

Ik ben inmiddels geland beste mensen, en ik moet slapen, maar hier vast mijn post vanuit het vliegtuig. Daar gaat je cliffhanger.

Ja, dit is weer zo’n goh-ik-verveel-me-de-tyfus-zonder-wifi blog, vanuit het vliegtuig, getypt in TextEdit. Romy ligt naast me als een engeltje te slapen, dus ik kan tegen niemand anders kwijt dat DE MENSEN IN DIT VLIEGTUIG STINKEN! Te-hee-ring! Ik weet niet waar die smell vandaan komt, maar ik gok dat veel vis en onverteerde wijn leidt tot een stank van het kaliber niet te harden. Holy macaroni zeg.

Romy? Vliegtuig? Jep! Op dit moment ben ik nog twee uur verwijderd van een hopelijk zachte landing in Tokio, en naast mij zit DE NIEUWE DOUTZEN KROES, maar dan zonder Frysk accent. Romy Mathôt, zestien jaar. Onderweg naar Japan om daar voor twee maanden als model aan de slag te gaan. Ik ben haar begeleider, tour guide, noem maar op. Oh en, ik ga haar filmen voor Fashionmilk, net als Esther trouwens, een ander Nederlands model, dat vorige week al naar Tokio is gevlogen.

Ook al zijn de raampjes dicht, echt geslapen heb ik niet. Kennen jullie zo’n wereldkaart waarop licht en donker in de wereld wordt aangegeven? Waarop een soort amplitudevorm ontstaat van donker versus licht? Nou, ons vliegtuig volgde precies dat lijntje. Lekker over Nova Zembla vliegen, waar het nu eigenlijk niet donker wordt. Het is als ik dit schrijf 2:47 AM Nederlandse tijd, zo’n tien voor tien in de ochtend in Japan. GOEIEMORGEN RISE AND SHIIINE! Gelukkig is het zondag, anders hadden de Japanners het arme kind naast me zo het casting-busje ingeduwd. Al heeft zij meer nachtrust gehad dan ik.

Ik heb een fantastische plek op de middenstoel, en elke keer als ik naar het toilet wil moet ik een oud Japannertje van zijn stoel af sumimasennen. En nu weet ik hoe je je nederige excuses aanbiedt (GOMENASAI!), maar toch. Het olifant-in-porseleinkastgevoel is alweer begonnen. We gaan naar Tokio!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *