Waarom er niet per sé korte, oudere modellen met één been in HNTM hoeven

Hoera, er komt weer een nieuw seizoen Holland’s Next Top Model aan! Dat belooft natuurlijk recaps, maar voordat we zover zijn is het eerste tumult al losgebarsten. Op Facebook natuurlijk, waar anders. Probleem? Om je op te geven moet je minimaal 1.74 lang zijn. Belachelijk, nietwaar?

Screen Shot 2016-04-06 at 04.55.18

Definieer “de looks”…

Het is veelgehoorde kritiek. Meiden die hartstikke knap zijn worden buitengesloten, omdat ze niet voldoen aan de lengte- en maten-eisen. Ik vind het altijd een beetje klinken als huilen dat je niet mee mag doen aan The Voice omdat je niet kunt zingen, maar met Statusangst – het boek van de geweldige Alain de Botton dat ik nu aan het lezen ben – in mijn achterhoofd, kwam ik tot een breder perspectief. Een plaatje waar je niet per sé vrolijk van wordt.

Modellen zijn geen beauty queens

Waar het in eerste instantie misgaat, is dat een modellenwedstrijd, of modellenwerk an sich, wordt verward met een beauty contest. Ik geef toe, het heeft veel van elkaar weg. Modellen worden veelvuldig geprezen om hoe knap ze zijn. Maar er is een groot verschil: waar bij een beauty contest lengte en maten niet uit zouden moeten maken, zijn ze bij modellenwerk een relevant onderdeel van het vak.

Daarnaast kan ik het ten zeerste afraden modellenwerk als een bevestiging van je zelfvertrouwen te zien. Ja, modellen horen vaak hoe knap ze zijn, maar horen minstens net zo vaak waarom ze níet goed zijn. Is het niet van tactloze klanten (“Uhm, she is a bit chubby, and her knees are very ugly, please make-up artist, fix that!”), dan is het wel van internettrollen als onderstaande.

Screen Shot 2016-04-06 at 04.54.56

Onthoud: een vrouw zonder rondingen is niet te onderscheiden van een man

Ik hoor van veel modellen dat ze in het begin erg onzeker werden van hun vak. Waar ze voorheen nooit zo stilstonden bij hun uiterlijk, wordt er nu op alle slakken zout gelegd. Ze worden bewuster en bewuster van elke flaw, totdat ze een omslagpunt bereiken: een punt waarop ze zich niet langer druk maken om wat anderen van hun uiterlijk vinden.

Alles is liefde

Kom er maar in, Alain de Botton. In zijn boek Statusangst betoogt Alain dat mensen feitelijk op zoek zijn naar liefde. Iedereen wil geliefd zijn, en één van de duidelijkste manieren om dat in onze maatschappij te bereiken is door middel van status. Een carrière, veel geld… En voor vrouwen is ook schoonheid een belangrijke factor. (Hoewel Alain zich in z’n boek meer bezighoudt met het carrièredeel, denk ik dat we wel kunnen stellen dat dit klopt.)

Knap en populair zijn geeft ons de bevestiging dat we de moeite waard zijn, dat we geliefd zijn. Holland’s Next Top Model is in de ogen van velen een officiële, objectieve bevestiging hiervan. “Zij mag meedoen, dus zij is knap.”

Gevaar van deze denkwijze is dat je alle macht uit handen geeft. “Yeah I’m a star but I’ll fade – If you ain’t stickin your knives in me – You will be eventually”, zingt Robbie Williams in Monsoon. En hij heeft gelijk. Wie zich iets aantrekt van wat anderen vinden, zal dus uiteindelijk gekwetst worden.

Rede

Eén van de oplossingen voor “statusangst”, zoals De Botton die zoektocht naar liefde en bevestiging, de zoektocht naar status, ook wel noemt, is het toepassen van rede. Al benoemd door de oude Grieken en Romeinen, maar in de negentiende eeuw alweer bijna compleet vergeten – toen daagde je je rivaal uit tot een duel met dodelijke afloop, als ‘ie had gezegd dat je hoed lelijk was. Maar goed, rede dus.

De rede plaatst het verstand tussen een opmerking en het daarop volgende effect op je zelfvertrouwen. Waar het voorheen ging van: “Pietje vindt mij stom –> Ik ben dus stom”, hanteert de rede het volgende schema: “Pietje vindt mij stom –> Ben ik het daarmee eens? (Nee!) –> Pietje mag mij stom vinden, maar ik vind mezelf eigenlijk best leuk.”

Moet je horen wie het zegt

Verder daagt De Botton ons uit eens te bedenken wíens mening het eigenlijk is, die we horen. Zoals Schopenhauer ooit zei: “Zou een musicus zich gevleid voelen door een luid applaus als het hem bekend was dat zijn publiek, op één of twee personen na, uit louter doven bestond?”

Als we modellenwedstrijden, modellenwerk en de hele mode-industrie nu eens in dit licht bekijken, komen we tot verhelderende inzichten. Ik denk aan de hordes boze dames, die vinden dat de modewereld ze een rotgevoel aanpraat, en die pas gelukkig denken te worden als er modellen op posters staan die net zo dik, klein, pukkelig of oud als zij zijn. Wat willen zij écht? Ze willen liefde, ze willen dat zo’n reclamecampagne (of tv-show, magazine…) zegt: “Jij mag er zijn!”

Maar van wie willen ze dat horen? Van modemerken, die enkel bestaan om geld aan ze te verdienen? Wil je écht geliefd worden door een merk dat als doel heeft jou zo veel mogelijk geld uit de zakken te kloppen? Waarom denk je dat ze je dat onrealistische beeld voorschotelen in the first place? Juist, it’s all about the money.

Normeren

Aan alle boze dames zou ik willen zeggen: denk na. Trek elke stelling in twijfel, en gebruik daarbij de wetten van de rede: iets moet aantoonbaar juist zijn, en logisch – zie het als een vorm van wiskunde. Wat je wil is geliefd zijn. Is het daarvoor überhaupt nodig om (in de ogen van anderen) knap te zijn? – “Ja, want knappe mensen zijn succesvoller!”, zeggen mensen dan. Succesvoller in wát? Geliefder door wíe? Het zijn belangrijke vragen.

Toen ik een paar dagen geleden op Facebook vroeg of ik Fashionmilk moest hernoemen naar Toeps, opperde één lezer dat het een dom idee was; ik zou volgers verliezen. Maar volgers die liever willen dat ik iemand anders ben, wat heb ik daaraan? Wil ik geliefd worden door mensen die mij niet accepteren zoals ik ben? Als het me om de cijfertjes te doen was, zou ik net zo goed volgers kunnen kópen. Maar ik weet dat een like van mijn moeder duizend keer meer waard is dan duizend likes van mensen die ik niet ken.

Kortom: onderzoek waarnaar je op zoek bent, en wees daarbij eerlijk naar jezelf. Wijs niet zo gemakkelijk met het vingertje naar anderen, want daarmee geef je ook de macht uit handen. Bedenk bij wie je liefde zoekt – misschien is het wel bij jezelf. Eén ding is zeker: een modellenwedstrijd op tv, of beter gezegd de modewereld an sich, is misschien wel de slechtste plek op aarde om die liefde te vinden.

6 reacties op “Waarom er niet per sé korte, oudere modellen met één been in HNTM hoeven”

  1. Janny schreef:

    Beetje een bullshit verhaaltje. Ben vroeger model geweest en heb nog steeds de maten maar kom er nu niet meer tussen omdat ik te oud ben. Het heeft niet zo zeer met geliefdheid te maken dat je model wilt worden. Meestal zijn het ook familieleden die het aanzwengelen of je word zelf ontdekt. Als je geliefd wilt worden kan je beter iets van vrijwilligerswerk ozfo doen. Waarom de meeste mensen toch modellenwerk willen doen is dat ze het beeld hebben dat het een glamour beroep is. Hetzelfde geldt voor zangeres. De gedachte dat je andere bekende tegenkomt, dat je veel geld verdient en dat het alleen maar leuk is. Wat 9 van de 10 x niet is.

    1. Toeps schreef:

      Hoezo “bullshit”? Je zegt zelf dat veel mensen denken dat het een glamourberoep is. Zoveel jonge meiden willen tegenwoordig model worden als een soort bevestiging dat ze mooi en goed zijn.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *