This is why we can’t have nice things

Terugkomen uit Japan is altijd een beetje verdrietig. Ja, die drukte word je op sommige momenten zat, maar na anderhalve maand ondergedompeld te zijn geweest in de fijne Japanse cultuur is Nederland een koude douche. Ineens worden ook dingen duidelijk: So, this is why we can’t have nice things!

It’s not me, it’s you

Veel mensen zullen zeggen dat Nederland verhard is door de komst van “De Buitenlanders”. Die nare, stelende Marokkanen, die luie, uitkering trekkende Antillianen… En anders ligt het wel aan die graaiende bankiers en de zakkenvullers op het pluche. Het ligt in ieder geval niet aan jou.

Verrassing: het ligt wél aan jou. Het ligt aan jou, het ligt aan ons, het ligt aan de manier waarop onze samenleving werkt. Dingen die je amper doorhebt, totdat je een tijdje weg bent geweest.

Treinetiquette

Wanneer in je het schone Tokio bent geweest, valt je bijvoorbeeld ineens op dat het hier ont-zet-tend smerig is op straat. Snoeppapiertje? Frietbakje? Pleur maar neer! “Ja, maar, er stond geen prullenbak!” In Tokio vind je bijna nergens prullenbakken, maar toch gooit niemand z’n troep op straat. Ze halen het gewoon niet in hun hoofd. Sterker nog, ik heb herhaaldelijk iemand een papiertje van de grond zien rapen in de metro. Niet hun papiertje – gewoon een bonnetje of zo, dat iemand per ongeluk heeft laten vallen.

Over metro’s gesproken: Hoe druk ze ook zijn, het is er stil. In Nederland vallen mensen over elkaar heen als de NS grotere stilte-tekens in de coupé’s plaatst, want: “Wat een onzin, ik mag toch wel praten?! Ga GVD eerst eens iets doen aan de volle treinen!” 1) Nee, het is een stiltecoupé, dus daar mag je níet praten, en 2) Volle treinen, bitch puh-lease. Je bent duidelijk nog nooit in Tokio geweest.

Me, Myself and I

Het lijkt de gemiddelde Nederlander voornamelijk om zichzelf te gaan. Als er ergens een tweede kassa opent, is iedereen er als de kippen bij om voor te dringen. Als iemand geld verliest, peinst een groot deel van de bevolking er niet over het terug te geven. “Doen ze bij mij ook niet!” En als iemand z’n kop boven het maaiveld uitsteekt? Chop, eraf!

Ik geloof er heilig in dat het déze dingen zijn die de samenleving verharden. Je weet wel, SAMEN-leving. Het lijkt alsof iedereen vergeten is dat we het sámen moeten doen, en alsof de angst om tekort te komen de boventoon voert.

Die angst, die zie je bij mensen in de ogen. Toen ik gisteren op straat liep, en met een glimlach keek naar mensen die een leuke outfit aanhadden, veranderden hun blikken in een boze “WAT MOT JE?!” Ehm, ja, nou ja, ik wílde misschien gaan zeggen dat je er leuk uitzag, maarre, laat maar dan…?” In Japan heb ik talloze complimentjes gekregen. Mijn Mickey-rugtas? Kawaii! Mijn roze bril? Cute! Hier in Nederland hoor je wellicht een binnensmonds “Huhuhu, moet je dat wijf nou zien, omg, weirdo!”

Het is een houding die er met de paplepel is ingegoten. Regels gelden niet voor mij, en fuck andere mensen. Nu zul je zeggen, hey, zo ben ik helemaal niet! Ik ben een ontzettend leuke, sociale, brave burger! Maar ga eens bij jezelf na: Hoevaak heb je rotzooi op straat gegooid? Hoevaak heb je iemand uitgelachen die anders was? Hoevaak heb je voorgedrongen, stiekem niet betaald bij openbare toiletten, je kleding in een random rek teruggehangen in de winkel…?

Kleine stapjes, groot effect

Nee, mijn bedoeling is niet om hier een of andere nazi te zijn. Ik hoop dat iedereen gaat nadenken over de invloed van zijn of haar actie op anderen. Je weet wel, die 17.115.188 ándere mensen in dit land. Want als jíj je gedraagt, en steeds meer mensen doen met je mee, dan verándert er iets in Nederland. Dan verandert de basis. Als het niet meer normaal is om je troep ergens neer te gooien, dan gaat het vernielen van een bushokje helemáál te ver.

Na een paar weken in Japan zie ik mezelf veranderen in een vriendelijker, zachtaardiger en beleefder mens. En eenmaal terug op Schiphol merk ik dat ik de gewoontes heb meegenomen. Ik ga direct aan de kant staan op de roltrap (per ongeluk eerst links, oeps, haha!), zeg wat vaker alstublieft en dankuwel, glimlach, en wanneer ik met twee gigantische koffers in de trein sta, zoek ik de plaats op waar ik de boel het minst blokkeer. Tevergeefs natuurlijk, want het andere volk stroomt direct na het openen van de deuren naar binnen, en blijft dan pontificaal in het halletje staan. Toch wil ik het vasthouden, ook al ben ik de enige. Misschien weet ik één ander te inspireren. Kleine stapjes kunnen uiteindelijk leiden tot grote gevolgen. Daar geloof ik in.

4 reacties op “This is why we can’t have nice things”

  1. Mariska schreef:

    Ik lees hem nu pas, maar vind dit blog zo herkenbaar. Ik erger me ook altijd groen en geel aan de lompheid van de Nederlandee bij terugkomst uit bijna elk willekeurig vakantieland (ook in de VS zijn ze in sommige streken ubervriendelijk en galant).

    Vooral het OV en een bezoekje aan de supermarkt zijn dan weer zulke harde realitychecks :( .

    1. Toeps schreef:

      Ja, jammer is dat hè… Nou goed, ik ga in februari weer heerlijk een tijdje naar Japan, waar de mensen aan de kant gaan, en hun mond houden wanneer nodig.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *