Een ode aan maat 36

Oh-oh. Nederland in rep en roer, want Libelle geeft toe modellen dikker te shoppen. Nu was dat voor mij als fotograaf niet echt verrassend nieuws, want zo’n beetje elk blad of merk shopt wel eens een model dikker. Maar Facebook gaat er los op, want: “Waarom gebruiken ze niet gewoon normale modellen?!” Ik zal een poging doen het uit te leggen.

Samples

Hoofdredactrice Franska Stuy zegt het al in het interview. De samples van de kledingcollecties zijn altijd alleen maar verkrijgbaar in maat 36. Voor wie niet weet wat samples zijn: dat zijn voorbeeldkledingstukken, die stylistes kunnen lenen een half jaar voordat de daadwerkelijke collectie in de winkel hangt. Clothes that don’t even exist yet. Want tegen de tijd dat de fotoshoot is gehouden, de tekst is geschreven en het blad gedrukt is, zijn we zo een half jaar verder.

Natuurlijk zouden ze samples ook in grotere maten kunnen maken. Ik juich size diversity toe, en ik vind het top als een blad ook curvy modellen gebruikt. Maar ook in de curvy modellenwereld zijn er sample sizes. De reden daarvan is praktisch.

Hebben jullie wel eens een styliste aan het werk gezien? Voor een shoot sjouwt ze rékken met kleding mee. Stel je voor hoeveel lastiger haar baan zou zijn, als al die kleding ook nog in verschillende maten zou komen. “Dit topje is leuk bij dit shortje, maar wacht… Dit topje is 36 en het shortje is 40!” Net zo lastig wordt het, als ze modellen van verschillend formaat moet kleden. Daarom is er een reguliere sample size 36, een sample size 42 voor curvy modellen en een sample size 46 voor plus-size.

“Maar waarom is die sample size dan 36, en niet 38?” Tja. Kennelijk vinden de kledingfabrikanten hun maatje 36 het mooist vallen. Dat kan. Zo werkte ik laatst voor een schoenenmerk, en zij fotograferen hun hele collectie in schoenmaat 37. Vinden ze mooi. Vervolgens was het aan ons om daar bijpassende modellen bij te zoeken.

Graten

Oké, de samples komen dus in maat 36, daar moet Libelle het mee doen. Franska is daar niet blij mee, want “daar kunnen alleen maar levende kleerhangers in.” Ook zegt ze:

“Ik wil geen ‘graten’ in het blad, alleen vrouwen waar mijn lezeressen zich thuis bij voelen. Als modellen te mager zijn, laat ik er dus wat ‘spek’ bij shoppen. Bij de armen, benen, of sleutelbeenderen. Ik maak ze niet dik, maar gezond. Het gebeurt elke week wel.”

Au. Jammer. Modellen met maat 36 worden hier in een paar zinnen uitgemaakt voor levende kleerhangers, graten en ongezond. Waar slaat dat eigenlijk op? Laten we eens uitgaan van een gemiddeld Libelle-model van 1.75 met een heupmaat 94 (ofwel, maat 36). Zo’n model weegt ongeveer 60 kilo, wat neerkomt op een BMI van 19,6. “Je gewicht past goed bij je lengte. Houden zo!”, aldus de website van het Voedingscentrum.

Photoshop

“Maar, jij shopt zelf ook wel eens modellen dikker?” Klopt. Ik shop modellen dikker, dunner, verwijder blauwe plekken of incidentele pukkels. Daarnaast verwijder ik troepjes van de vloer, verander ik soms de kleur van een kledingstuk of geef ik de foto een warmer tintje. Waarom? Omdat het esthetisch is. Omdat ik gewoon een “mooi plaatje” wil maken. En soms valt in dat mooie plaatje een sleutelbeen of vetrolletje dusdanig op, dat de aandacht wordt afgeleid van waar het werkelijk om gaat: de kleren.

Het gaat niet over jou

Dat is misschien nog wel het belangrijkste punt. Het gaat niet over jou. Dat een blad een model in maat 36 gebruikt, wil niet zeggen dat er staat: “Kijk! Zo moet jij er ook uitzien! Dit is het ideale figuur en niks anders is goed!” Dat is helemaal niet de boodschap die het blad poogt uit te dragen. Het blad wil zeggen: “Kijk, dit is een bloemetjesrok, dat wordt helemaal hip deze zomer! En kijk eens, hoe leuk dat combineert met een jeanstop? Hoedje erbij, helemaal leuk!”

Ik heb zelf ook niet maat 36, ik kom eerder in de buurt van een maat 40/42. Betekent dat dat ik alleen nog maar modellen in die maat wil zien? Nee, natuurlijk niet. Ik vergelijk mezelf niet met de meiden in de bladen. Als je in het woordenboek “model” opzoekt, dan staat daar “vereenvoudigde weergave van de werkelijkheid”. Rekenmodel, schaalmodel, fotomodel. Een fotomodel laat kleding zien, en komt daarmee niet per sé overeen met mijn werkelijkheid. Ik kan zelf die vertaalslag maken: “Deze broek zou mij ook leuk staan!”

Daarom bij deze, een ode aan de modellen met maat 36. Die gezond zijn. Die mooi zijn. Die gewoon hun werk doen door leuk te poseren in kleding die wij dan een half jaar later kunnen kopen. Die de laatste tijd van alle kanten bakken kritiek over zich heen krijgen, want body shaming is kennelijk helemaal oké als het slachtoffer toevallig slank is. Die modellen verdienen een shoutout: Girls, you’re beautiful!

6 reacties op “Een ode aan maat 36”

  1. Amber schreef:

    Ben 162 lang aleen ik wil graag maat 36 heben hoe veel kilo moet. Ik dan wegen ps ben een kind

    1. Toeps schreef:

      Als je een kind bent, moet je je niet te veel met zaken als gewicht bezighouden. Je kan beter gewoon gezond eten en lekker sporten, en het gewicht wat je dan weegt, past bij jou. Als je persé een bepaald gewicht wil hebben dat niet natuurlijk is, dan moet je altijd tegen jezelf vechten. En tegen jezelf vechten is zinloos: je verliest altijd. Dus steek liever je energie in dingen waar je gelukkig van wordt. Liefs!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *