Waarom het helemaal niet erg is om een duizendpoot te zijn

“Ik weet niet wat ik later wil worden.” Het staat vastgepind bovenaan de twitter-timeline van Martine de Jong, ook wel bekend als 10e of 10inc. Ik leerde Martine kennen door blog Recensiekoning, maar ze is ook grafisch ontwerpster, onderdeel van team Zondag Met Lubach, bezig met haar tweede roman en vlogger. Haar tweet is kenmerkend voor veel mensen van onze generatie, die soms een tikje neerbuigend “de slash-generatie” wordt genoemd. “Ja, ik ben model slash actrice slash zangeres slash yogajuf!” Waarna de criticus denkt: “Ah, je suckt dus in alles.”

POP culture

Vriendinnetje Aafke schrijft voor kranten en bladen, was lerares, werkt aan een roman, zingt liedjes en schrijft voor anderen. Vriendinnetje Maan fotografeert, maakte een zombiefilm, organiseerde een festival en is af en toe model, vooral voor kappers. En ikzelf ben er ook zo eentje: Ik studeerde accountancy, CMD en fotografie. Ik blog, fotografeer, geef photoshoples, maak soms voor iemand een website en ben handmodel. En toch voelde dat altijd een beetje slecht.

Toen ik tien jaar geleden op CMD zat (is dat alweer zó lang terug?!), maakte ik tijdens mentoruur een Persoonlijk Ontwikkel Plan, ofwel een POP. Verplicht. In zo’n POP moesten wij studentjes aangeven wat we later wilden worden, en hoe we dat gingen bereiken. Ik was net begonnen met fotograferen, had al tijden een blog en had even daarvoor de fotofuck-vrijdag* op GeenStijl gewonnen: Ik had een verkiezingsposter ontworpen voor de NVD, beter bekend als de pedopartij. Naar aanleiding daarvan had ik een berichtje gekregen van iemand van een reclamebureau, dat ik daar altijd terecht zou kunnen voor stage.

* De fotofuck-vrijdag was een photoshopwedstrijd over een actueel nieuwsonderwerp, in dit geval de oprichting van de “pedopartij”. Dit is logischerwijs satirisch bedoeld, ik hoop eigenlijk niet dat het nodig is dát uit te moeten leggen…

d5e474631e7f4caeb7f323b55f46a1ec67800

Oh die 1px borders… Zó 2006!

Afijn, dat Plan. “Ik zou het liefst iets met alle disciplines doen”, zo zei ik tegen mijn mentor, een pittige dame van middelbare leeftijd die zich “trendwatcher” noemde. “Een verhaal schrijven, maar daar dan ook bij fotograferen. Of een campagne verzinnen, en daarbij ook de website maken. Zo kan iemand mij inhuren voor alles wat ‘ie nodig heeft!” Mevrouw de trendwatcher vond het maar niks. “Fotograferen? Nee, daarvoor zijn studenten van de Academie! Je zal toch écht moeten kiezen!”

Got the T-shirt

Zo gezegd, zo gedaan. Ik zegde CMD vaarwel en ging voor de Kunstacademie, St. Joost. Ik werd fotograaf. Ik heb altijd wel een blog gehouden, maar toen ik in 2011 mijn eerste maand Japan deed, was dat niet meer dan een afgeschermde LiveJournal met eens in de maand een post.

Het fotograferen was ik na een paar jaar aardig zat. Ik deed Sloggi als laatste grote campagne en stopte dat geld in Fashionmilk. Deze blog zou het he-le-maal worden. Ik had een simpel, standaard WordPressje met berichten van het kaliber “Marietje liep X, Klaasje liep Y” omgetoverd tot een populair magazine met vele fans en vrijwilligers. Ik denk dat ik niet overdrijf als ik zeg dat 90% van de Nederlandse modellen de site kende, én leuk vond. Kortom, iedereen vond het leuk… Behalve ik.

Ja, zo werkt het gewoon bij mij. Ik doe iets, duik er helemaal in, behaal mijn doelen en dan… Dan is de lol eraf. Been there, done that, got the T-shirt. Zo las ik in het interview met Profielen, het schoolkrantje van de Hogeschool Rotterdam, dat ik ervan droomde om “als fotograaf of als model” in een tijdschrift te staan. Ook wilde ik graag naar Tokyo Disneyland.

multi

Ikbenlekkerbijdehandhoezo?

Beide zaken heb ik inmiddels afgestreept van mijn lijstje. Eén van mijn grootste dromen, shooten in Japan, is ook in vervulling gegaan. Ik maakte series voor CosmoGIRL! en Girlz, schoot een Japanse schoenencampagne… Dus als iemand me nu vraagt: “Ga je weer shooten als je in oktober naar Japan gaat?”, dan is mijn antwoord daarop: “Neh.”

tokyo007

Voor CosmoGIRL! in Tokio

Maar mensen reageren verbaasd op mijn “neh”, en ik dacht dan ook altijd dat dit een verkeerd antwoord was. Alles een béétje doen, en dan weer stoppen? Wat is dat nou voor een luie benadering? Tegelijkertijd snapte ik niet dat ik lui kon zijn, aangezien ik altijd gigantisch druk ben met duizend dingen.

Is het niet beter om gewoon één ding te kiezen? Om daar dan beter en beter in te worden, totdat je de beste bent in je vak? Vriendinnetje Hannah doet dat. Die is styliste, en die gáát er ook echt voor. Het is Vogue, of niks. Inmiddels werkt ze inderdaad voor Vogue, en droomt ze van Parijs. Kijk, dát is focus. Dát is hoe het moet. Toch?

De pluspunten van Multipotentialites

Totdat ik vorige week een TED-talk zag, gepost door vriendinnetje Melissa (net afgestudeerd; fotografe, doorpasmodel, godsdienstwetenschapper). De spreker praat over multipotentialites: mensen zoals ik, die verschillende dingen doen. En dat dat helemaal niet zo slecht is.

Volgens de talk hebben wij multipotentialites een aantal bijzondere kwaliteiten. Zo zijn we gewend om nieuwe dingen te leren, en pikken we die dingen snel op. Ook werken we fijn samen in teams, omdat we overkoepelend kunnen denken. Mocht er echt heel specifieke vakkennis nodig zijn, dan kunnen we in ons uitgebreide netwerk altijd wel iemand vinden om mee samen te werken. Kortom: Wij multipotentialites hebben de toekomst. Toch jammer dat mijn mentor de trendwatcher dat destijds gemist heeft.

Time you enjoy wasting…

Er zijn nog steeds mensen die denken dat mijn accountancy-tijd “verspild” is. Dat het zonde is, dat ik die opleiding niet heb afgemaakt. En toen ik met Fashionmilk stopte, dacht ik zelf ook een beetje zo. Damn, al die moeite. What a waste. Maar je kan het ook anders bekijken: Mijn tijd op Nyenrode heeft ervoor gezorgd dat ik zelf mijn boekhouding en belastingaangifte kan doen, en dat ik serieus klinkende boze brieven kan schrijven naar wanbetalers of assholes die mijn foto’s gebruiken zonder toestemming. Dankzij Fashionmilk heb ik nuttige contacten gelegd, heb ik ontzettend veel geleerd over WordPress en heb ik inzicht gekregen in het medialandschap. En, zoals de quote die veelal onterecht aan John Lennon wordt toegeschreven zegt: “Time you enjoy wasting is not wasted.”

Op dit moment zijn het de volgende punten waar ik van droom, of het nu op de lange of op de korte termijn is:

  • Een documentair fotoproject
  • Voor een paar leuke mensen websites opzetten
  • Werken als digital nomad in het buitenland
  • Een stuk in een krant of magazine… Als journalist!

En als ik deze dingen heb afgestreept, dan is het tijd voor nieuwe avonturen.

3 reacties op “Waarom het helemaal niet erg is om een duizendpoot te zijn”

  1. Franka schreef:

    Goed artikel! Herkenbaar, die TedTalk.

    Ik heb eerst Toerisme gestudeerd + gewerkt in de reiswereld. In de tussentijd geld verdiend met modellen/acteerwerk. Toen een opleiding als visagist & stylist gevolgd + nu heb ik net een fotografie-opleiding achter de rug.
    Dus wat mij betreft, komt alles samen: ervaring voor -en achter de camera (mensen op hun gemak stellen) en blijven reizen met al mijn interesses/beroepen.

    Laten we stoppen met mensen in hokjes onder te delen & iedereen de vrijheid te gunnen om uit te vinden wie ze willen zijn ;-)

  2. Luna schreef:

    Ik vind het zo knap dat je zoveel doet én met iets wat je (goed) kunt stopt. Ik durf dat niet zo goed. Ik heb er nog nooit bij stil gestaan waarom niet, maar ik denk omdat ik me toch vast hou aan het een ding principe terwijl ik heel veel leuk vind en niet echt kan kiezen (ook al last van keuzestress maar toch) misschien moet ik mijn toekomstbeeld ook maar wat aanpassen en gewoon eens gaan zitten en alle opties opschrijven. Tof artikel dit 😉

    1. Toeps schreef:

      Achteraf lijkt het ook makkelijker hoor! Ik heb nog wel bijna een jaar doorgemodderd met Fashionmilk voordat ik écht stopte. Het is ook heel lastig… “Wat nou als dit de grootste fout uit mijn leven is?!” :P

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *