De toekomst van Toeps

Toen ik vorig jaar hier in Tokio zat, werkte ik aan mijn boek. Inmiddels is het boek af, gelanceerd en succesvol. Het gaat beter dan ik ooit had durven dromen, en ik denk dat het twijfelstemmetje dat zich afvroeg “wie er nu ooit een boek over autisme zou willen lezen” voorgoed z’n mond mag houden.

Vorige week leverde ik de nieuwe site van Blossom Books op, en tussendoor fotografeerde ik nog: voor mijn webshop en voor drie mensen die portretten van zichzelf wilden. Ik doe veel, en dat wringt, ergens. Al een tijdje heb ik het gevoel dat ik mezelf moet her-evalueren. Dat ik nieuwe doelen moet formuleren, mijn focus moet verleggen en bepaalde dingen af moet stoten. Al is dat tegelijkertijd natuurlijk ook weer eng.

Pijnpunt

Fotografie is mijn grootste probleem. Niet dat ik nu mijn camera aan de wilgen zal hangen, mijn website zal opheffen en nooit meer een foto zal maken, maar het is al een tijdje mijn minst favoriete bezigheid. Niet in de laatste plaats omdat het me fysiek te zwaar wordt. Of nou ja, wordt… Misschien was dat het altijd al, maar voel ik het nu meer. Weegt het niet meer tegen het resultaat op. Zoiets.

Vorige week dinsdag schoot ik met Nanne, waarna ik me woensdag aardig verrot voelde. Da’s normaal, zei ik vroeger altijd. Ik block de dag na een shoot nog altijd in mijn agenda met het bijschrift “probably dead”. Zaterdag fotografeerde ik drie mensen in Ruuds studio in Lelystad, waarna ik zondag geplaagd werd door heftige hoofdpijn. Inmiddels is daar ook rugpijn bijgekomen. Ik zit nu al bijna een week in Japan en ik kan nog niet normaal bukken.

Steeds meer groeit het besef: dat ís niet normaal. Zeker niet als ik het vergelijk met websites bouwen, waar ik rustig een hele dag mee bezig kan zijn, meetings incluus, zonder die pijn. Is de pijn psychosomatisch? Vast, deels. Op shootdagen verbrand ik adrenaline als raketbrandstof en overbelast ik mijn hele systeem. Ik vergeet te eten en te drinken en ik snak naar adem terwijl ik praat. Nogal wiedes dat ik de volgende dag ziek ben. Maar ook het gesleep met apparatuur valt me steeds zwaarder. Begrijp me niet verkeerd, je mag me nog steeds vragen voor een fotografieklus. Maar misschien moet ik iets kritischer worden in mijn keuzes.

Prioriteiten

Goed, laten we niet alleen maar roepen wat we níet meer willen. Laten we kijken naar wat ik wél wil. Meteen denk ik aan de Profielen, het magazine van de Hogeschool Rotterdam. Toen ik Communicatie en Multimedia Design studeerde, werd ik ervoor geïnterviewd. “Ooit…”, zo begonnen ze. Ooit wilde ik naar Tokyo Disneyland. En als fotografe én model in een blad gestaan hebben. In 2016 schreef ik er al eens over, hier op de blog. Ik keek terug en besefte dat ik die doelen van tien jaar eerder allemaal had bereikt. Nu kijk ik terug op díe blog, van nog maar drie jaar geleden. Ik stelde nieuwe doelen:

Een documentair fotoproject
Voor een paar leuke mensen websites opzetten
Werken als digital nomad in het buitenland
Een stuk in een krant of magazine… Als journalist!

Nou hier zit ik dan, in Tokio, als digital nomad, met stukken over Japan gepubliceerd in CosmoGirl! en Grazia, waar ik, inderdaad, zelf de foto’s bij maakte. Ik fotografeerde vluchtelingenkinderen voor de ISK en legde Pepijns transitie vast. Ik bouwde websites voor een heleboel leuke mensen, waarvan ik de meeste ken via mijn andere disciplines. Behalve deze doelen stampte ik nog even een webshop uit de grond (leuke hobby, en dat houden we zo) en schreef ik een boek!

Dat boek was eigenlijk ook altijd al een doel. Of nou ja, niet echt een doel-doel, meer een optie. Een “ooit”. Een “alleen als ik ervoor gevraagd word, want ik haat met mezelf leuren”. Ik werd gevraagd, maar moest uiteindelijk toch heel eventjes leuren, omdat de eerste uitgever en ik het niet eens konden worden over de toon en stijl van het boek. Misschien moet ik het geen leuren noemen, maar zelfverzekerd staan voor mijn ideeën. Ik ben zo gelukkig met mijn keuze voor Blossom Books, want ik weet zeker dat het bij een andere uitgever nooit dít boek had kunnen worden.

Terug naar de vraag. Wat wil ik? Wat wil ik nu? Ik ga even een rijtje meuk opschrijven, ongehinderd door enige realiteitszin. Of nou ja, misschien ben ik niet zo onrealistisch als het lijkt. Mijn vorige lijstjes zijn immers ook uitgekomen.

1: But you don’t look autistic at all

Met stip op één, iets wat ik écht écht wil, en wat ook gewoon gaat gebeuren, desnoods met heel veel leuren: mijn boek uitbrengen in het Engels. Meerdere mensen hebben erom gevraagd, en inderdaad, waarom niet? Oké, ik citeer en interview vooral Nederlanders in de huidige versie van het boek, maar ik kan natuurlijk best wat extra werk in een internationale versie steken. Meer nadruk op ABA, een aantal internationale bullshit-artikelen debunken en hop, we’re ready to go! In april is het gewoon weer autismeweek, dusse. Kan gewoon. Ik ga binnenkort nog wel even met Blossom Books kijken welke stappen we kunnen ondernemen. Het boek (of delen ervan) laten vertalen lijkt me stap een.

2: een betere werk/geldverhouding

Slapend rijk worden is natuurlijk het beste, maar dat lukt me voorlopig nog niet. Al moet ik zeggen dat het idee dat ik volgend jaar een enorme bak boekgeld uitgekeerd ga krijgen, wél iets is waar ik lekkerder door slaap.

Bijna hetzelfde als slapend rijk worden, is passief inkomen. Inkomen dat binnenstroomt terwijl je daar nu niks meer voor hoeft te doen. Mijn boek zorgt daar straks voor, en een Engelse versie zou dat natuurlijk nog beter maken. Ik moet trouwens gniffelen als mensen het hebben over “mijn eerste boek”. In de afrondende fase van dat “eerste” boek riep ik steevast dat ik dit nooit. meer. ging. doen. “Waarover zou dat boek überhaupt moeten gaan?”, vroeg ik aan Myrthe, mijn uitgever. “Nou, een logische stap zou zijn dat je een kind krijgt, waarna je over die ervaringen zou kunnen vertellen.” Een kind baren om een boek over te schrijven lijkt me niet echt een topdeal, dus dat gaat ‘m niet worden. Ondertussen borrelt wel een ander ideetje op. Niet over autisme, maar over Japan. Geen idee of er iemand in geïnteresseerd is. Ik zet ‘m op de plank. Ooit.

Maar goed, die werk/geldverhouding dus. Passief inkomen is helemaal hét volgens de goeroes, maar vlak daaronder staat een opschaalbare business. Het idee? Je hebt maar een beperkte hoeveelheid tijd, dus de maximale capaciteit van je bedrijf wordt bepaald door hoe schaalbaar (of uitbesteedbaar) het is wat je doet. Fotografie, zoals ik hierboven al aanstipte, is lastig schaalbaar. Ik kan maar een beperkt aantal shoots per week doen, anders val ik fysiek uit elkaar. Ook dingen als nabewerking kosten tijd, al zijn er natuurlijk fotografen die zulk werk uitbesteden, zodat zij meer kunnen doen. Toch is dat niet de oplossing voor mij: ik heb de edit graag zelf in de hand.

Mijn developer-werk is al beter schaalbaar. Elke keer als ik een nieuw stukje code schrijf, kan dat worden hergebruikt. Steeds als ik iets nieuws leer, is die kennis in het vervolg direct inzetbaar. Zou ik nu nóg een blossombooks.nl maken, dan is die site twee keer zo snel klaar. Er zijn pipo’s die elke klant hetzelfde (portfolio)theme verkopen, met enkel een ander logootje, kleurtje en fontje. Zo ver wil ik niet gaan: mijn kracht is juist het bouwen van custom oplossingen, en mijn plezier haal ik uit het creatief bedenken van die oplossingen. Er is geen standaard theme voor een uitgever die ook onderwijspakketten wil aanbieden. En dat is goed, want dat maakt mijn werk uniek.

Ik was nooit iemand die dacht over geld verdienen, en méér geld verdienen. Maar het is ook niet het geld waar het om gaat. Geld stelt me in staat vaker in Japan te zijn. Stelt me in staat hier een huisje te huren zónder tot diep in de nacht FaceTimende Indiërs, Denen en Fransen. Stelt me in staat meer dingen te doen waar ik gelukkig van word.

“Dus Toeps, hoe gaan we dat doen?” Websites. Meer websites. En dan misschien ook eindelijk eens een beetje leuren. Een beetje promoten. Als ik zover ben gekomen zonder noemenswaardige promo, met enkel via-via, enkel mond-tot-mondreclame, wat zal er dan gebeuren als ik bewust ga laten zien wat ik doe? Ik wil een aantal dingen doen nu ik hier zit: een screen-recorded video maken, waarin ik laat zien hoe fijn de door mij gebouwde sites aan de achterkant werken. Mijn social media nog even goed revampen, want mijn twitter-header is bijvoorbeeld nu enkel fotografie – daar zouden in plaats van vier fotootjes, vier bedrijfstakken moeten komen zoals op toeps.nl.

3. maarjezieterhelemaalnietautistischuit.nl

En dan is er nog dat domein. Ik legde het een jaar geleden al vast, vergat het compleet en werd er vorige week pas weer aan herinnerd door het verlengingsmailtje dat ik ontving. Ik ga er een site à la Concept M van maken, met info, recensies en… Dingen. Oh enne, ik wil nog steeds een keertje te gast zijn bij Jinek. Notice me, senpai.

popcultuur

Een groot filosoof (oh nee, het was Jordan Peterson) zei eens dat het goed is om een bepaalde schrijfoefening te doen. Je werkt daarin twee scenario’s uit: het ene scenario is je leven zoals je wil dat het gaat lopen, waarin je de juiste keuzes maakt, verantwoordelijkheid neemt en betekenis vindt. Het andere scenario is je leven wanneer je géén actie onderneemt, je slechte eigenschappen de overhand laat nemen of gewoon je kop in het zand steekt.

Op CMD vond ik een POP (Persoonlijk Ontwikkelingsplan) schrijven het stomste wat er was. Het voelde alsof je het fout kon doen, alsof je moest raden hoe de toekomst eruit zou gaan zien. Deze oefening lijkt erop, maar voelt toch anders. Het toekomstbeeld gaat niet kloppen, verzekert Peterson. Je stelt het gaandeweg bij, als je tot nieuwe inzichten komt. Maar je moet íets hebben om je op te richten, anders beland je in scenario 2.

Ik wil scenario 2 hier niet helemaal voor jullie uitschrijven, want dat is deels privé, maar één ding weet ik wel: als ik over vijf jaar met een rughernia en chronische migraine portretjes sta te schieten, heb ik iets niet goed gedaan. Dus laten we gaan voor scenario 1.

2 reacties op “De toekomst van Toeps”

  1. Anne schreef:

    Spannend, ben benieuwd wat we over 5 jaar kunnen lezen. Enne, een kind baren voor een boek, muahaha. Doe maar niet nee ;)

  2. Fransje schreef:

    Wauw, wat goed om te lezen!
    Als je voor die website meedenkers of meeschrijvers zoekt, hou ik me aanbevolen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *