Categorie: Autisme

Ik heb autisme. Dat betekent dat mijn hoofd op een andere manier met prikkels omgaat, waardoor ik soms moeite heb sociale situaties, communicatie en fysieke overprikkeling. Mijn brein filtert minder, waardoor oogcontact, geuren en geluiden soms een beetje too much kunnen zijn. Dan kijk ik weg, of trek ik me terug.

Autisme is vooral een beperking in een wereld die gemaakt is voor niet-autistische mensen. Ik zou mezelf niet willen veranderen, maar soms zou ik willen dat de wereld me iets beter zou begrijpen. Daarom werk ik aan een boek. Autisme heeft trouwens ook zo z’n voordelen: ik ben goed met logica en heb oog voor detail. Verder vind ik mezelf erg grappig.

Bedrock slaat de plank mis: De terugkeer van de koelkastmoeder?

Oh jeetje, wat een tyfus ben ik nu weer tegengekomen op internet. Blog Bedrock, dat artikeltjes over psychologie, zelfzorg en voeding reduceert tot hapklare blokjes clickbait, schreef een stukje dat mijn aandacht trok. Titel: “Een andere kijk op autisme en ADHD (volgens nieuw onderzoek)“.

Als persoon met autisme ben ik natuurlijk altijd geïnteresseerd in nieuwe bevindingen over mijn stoornis. Maar de eerste alinea deed mijn haren al overeind staan.

Lees hier verder! ☞

Het kortste geheime plan ooit

Ik moet toegeven, het was een tikje stalkerig. Ik zag op Insta Stories dat ze in het Kawaii Monster Café zaten – ik zat in de Starbucks ernaast. Liep naar beneden, bestelde een crêpe en bingo. Cyarine en Tokidoki Traveler. Meiden die ik al een tijdje op social media volg, en die nu plots in de buurt waren. Of nou ja, Emma (aka Tokidoki Traveler), woont hier. Cyarine is een Dutchie. “Hoi Laura!”, zei ik. En omdat het vast een beetje creepy is om in Japan plots in je moedertaal te worden aangesproken: “Niet schrikken.”

Lees hier verder! ☞

Volkskrant Magazine over autisme: “Gewoon niet zeiken!”

Vanmorgen vond ik in mijn mailbox een Blendle-linkje naar een artikel dat werd aangekondigd met de zin: “Autisme, ADHD en narcisme, Nederland lijkt er massaal aan te lijden. Maar is dat ook zo? Of gaan we al te vastberaden op zoek naar een diagnose?” Ik voelde de bui al hangen, en ja hoor, wat een draak van een artikel heeft Margot C. Pol opgeleverd. Ik zat overigens ooit bij een Margot Pol op de basisschool, ik vraag me af of dat dezelfde is, na toevoeging van een interessant klinkende C. Maar goed, dat terzijde.

Lees hier verder! ☞

Een pleidooi voor positieve prikkels

Laatst had ik met een mede-autist afgesproken. Ik kende hem via een forum en was onder de indruk van zijn werk. Hij doet dingen met video. Op Facebook waren we aan de praat geraakt, en dat was zó herkenbaar allemaal, dat ik voorstelde eens te meeten. “Ach,” zei hij, “laat ik eens gek doen.” Dingen doen die buiten je comfort zone liggen, zoals met vreemden van internet afspreken, wordt autisten vaak afgeraden.

Lees hier verder! ☞

Rondjes

“Ik moet uit the loop komen. Ik moet uit the loop komen.” Het zinnetje herhaalt zich in mijn hoofd, waaardoor het ironischerwijs zelf een loop wordt. Een uur geleden zat ik thuis op de witte Malm-kast met daarin mijn kleren. Ik had me aangekleed, dus hey, da’s al iets. Maar toen zat ik daar op die Malm-kast, minutenlang, voor me uit te staren. “Ga iets doen Toeps. Ga naar buiten. Dat helpt altijd.”

Lees hier verder! ☞

Filemon is een autist en daar vind ik iets van

Hoera, Filemon is een autist. Dat is de conclusie die volgt uit zijn serie “Het is hier autistisch“, waarvan gisteren het eerste deel is uitgezonden. Natuurlijk wilde ik wel eens zien hoe autisme in de serie werd neergezet, en de op Facebook opduikende beelden van een zogenaamde “savant” maakte me in eerste instantie argwanend. Al eerder schreef ik een post getiteld “We zijn niet allemaal Kees“, waarin ik me beklaagde over het veelvuldig opvoeren van “wonder-autisten” om leuke televisie mee te maken.

Lees hier verder! ☞

Vraag dat maar even aan Henk

Hallo lieve bloglezertjes! Het is de hoogste tijd voor een update. Niet zo lang geleden vertelde ik jullie namelijk dat ik een nieuwe baan had gescoord, en daar ben ik vorige week dan ook begonnen. Voor wie geen zin heeft om op de link te klikken: Ik ben photoshopper in het team van Zondag met Lubach!

Lees hier verder! ☞

Ben ik een nieuwetijdskind?

Een tijdje geleden ontving ik een mailtje, gestuurd via het contactformulier van mijn blog: “Weet je zeker dat je Asperger hebt? Het eerste wat ik aan je leuke, brutale ogen zag was dat je een hypersensitief persoon bent, waarschijnlijk een nieuwetijdskind…”

Lees hier verder! ☞

I’m not here to make friends

Er zijn grofweg twee categorieën te onderscheiden in gaijin (buitenlanders) die langere tijd in Japan verblijven. De party people, en de nerds. Het is niet heel moeilijk te raden tot welke categorie ik behoor.

Lees hier verder! ☞

Over vaccinatie en autisme

Het is weer een hot topic deze week: vaccinaties. Er zou vergif in zitten en je zou er autisme van krijgen. Arjen Lubach wijdde er in zijn programma een stukje aan, en dat leverde op Facebook onder andere deze reactie op:

Lees hier verder! ☞

Vechten, vluchten of bevriezen

Hallo lieve lezers. Ik weet niet wat het is, maar ik voel me een beetje meh. Het is niet erg, ik heb het vaker. Meestal moet ik gewoon een paar dagen in bed liggen mopperen, waarna het spontaan beter gaat. Of ik bleek ergens onbewust heel erg tegenop te zien, waarna het slechte humeur als sneeuw voor de zon verdwijnt. Hoe dan ook: Ik voel me meh.

Lees hier verder! ☞

Help, mijn man is een autist!

Toen ik gisteren “Help, mijn man is klusser” terug zat te kijken (“Wat doe jij in Tokio?!” – Ehm, ja…), zag ik een scenario dat we wel vaker in het programma zien. Een ernstig gevalletje miscommunicatie, tussen een man met autistische trekken* en een vrouw met een lichtelijk labiele persoonlijkheid.

Lees hier verder! ☞

All my life

does it ever get any better
or will i feel this way the rest of my life
i just can’t get it together
now and then i’m losing my mind
Krezip – All my life (want Krezip was zó awesome toen ik vijftien was…)

Vroeger dacht ik altijd dat het nooit meer goed zou komen. Dat ik gedoemd zou zijn tot een slonzenbestaan, dat ik nooit meer energie voor iets zou hebben en dat mijn leven in rappe vaart afstevende op de afgrond. Tegenwoordig weet ik dat het niet zo is: soms heb ik gewoon een meh-dag. Gaat wel weer over.

Vandaag is zo’n dag. Niet zo gek, want ik heb een druk weekend achter de rug. Sowieso zijn het drukke tijden. Er zijn coutureshows, de Amsterdam Fashion Week komt eraan, dan is er nog de Elite Model Look en zondag was ik met Team Fashionmilk op The Model […]

Lees hier verder! ☞

Bones

Ik zit op yoga. Elke vrijdagochtend begeef ik me richting een klasje met een stuk of zes, zeven huisvrouwen, die onder leiding van een lieve lerares niet al te zware yoga-oefeningen uitvoeren. Aan het einde is er meditatie. Daarna krijgen we thee en praten we wat na. Of beter gezegd, praten zij wat na.

Ik zeg meestal niet zo veel. De dames keuvelen over wat er de vorige avond op tv is geweest, maar ook over pijntjes, kwaaltjes en de daarbij helpende alternatieve geneeswijzen. Kijk, daar haak ik af. Ik geloof niet in alternatieve geneeswijzen. Ik geloof best dat darmbacteriën verantwoordelijk kunnen zijn voor geestelijke problemen, maar dat vind ik geen pseudo-wetenschap. Dat valt voor mij onder recente wetenschappelijke ontdekkingen. De dames in het yogagroepje vinden het wonderbaarlijk. Om vervolgens in één adem door te praten over homeopatie, je weet wel, dat met die duizend maal verdunde watertjes.

Lees hier verder! ☞

Volgende halte: paniekaanval

“The next station is… Shinagawa!” De trein stopt, het stationsmuziekje klingelt vrolijk door de trein. Zal ik uitstappen? Nee, het gaat wel. Of… Nee, het gaat wel. Nog maar vijf stationnetjes tot Tokyo. Op Tokyo weet ik de weg. Op Tokyo zijn toiletten. Op elk tussenliggend station ook, volgens de Lonely Planet, maar kan ik die zo snel vinden? Nee, gewoon blijven zitten. Nog maar vier stationnetjes tot Tokyo.

Ik wil niet dat mijn vakantie er zo uitziet. Dat ik niet navigeer van hotspot naar hotspot, maar van toilet naar toilet. Gisteren gingen we lunchen met Kei, in een leuk Italiaans restaurantje. Direct kijk ik om me heen. Waar is hier het toilet? Nee, ik hoef er niet heen. Ik wil alleen maar even weten waar ‘ie is.

Lees hier verder! ☞

Talk that talk

Als autist heb ik soms moeite met communicatie. En dan bedoel ik eens niet het stereotype niet begrijpen wat iemand bedoelt of wanneer iemand verdrietig is, maar gewoon, het praten an sich. Geluid maken. Woorden vinden.

Ik zeg “soms”, omdat het lang niet altijd het geval is. Er zijn dagen dat ik fris en fruitig over straat huppel, de buschauffeur goedemorgen wens, iemand erop wijs dat ‘ie z’n ov-chipkaart heeft laten vallen, alles. Er zijn dagen dat ik geen autisme lijk te hebben. Dan ben ik spontaan en leuk en vrolijk.

Lees hier verder! ☞