Nul hulp? Da’s dan duizend euro!

Oh mensen, ik ben boos. Heel boos. Op Bosman GGZ. Ik zal jullie vertellen waarom.

Ergens in april 2017 werd ik teruggevraagd voor die klus bij dat tv-programma. Omdat die klus me het seizoen daarvoor behoorlijk zwaar viel, besloot ik voortvarend te zijn en de hulp in te roepen van Bosman GGZ. Ik was daar al eens onder behandeling geweest, maar in februari 2016 besloot men dat ik zonder ze verder kon, en werd mijn dossier gesloten. Dus toen ik ze in april om hulp vroeg (nét op tijd voor hulp in september, want joe, wachtlijsten), moest ik opnieuw op intake.

“Hoezo opnieuw op intake, jullie kennen me toch al?!” Ik kreeg zelfs nog de hartelijke groeten van Zoë, mijn vorige psycholoog. Maar zij zou weggaan, en buiten dat, regels zijn regels, en na een jaar moet je weer een nieuwe intake, en een nieuwe diagnose. Hmm, nou, vooruit dan maar.

Ik bleek nog steeds autisme te hebben. Well, doh. Dus na het intakegesprek kreeg ik een adviesgesprek, waarin precies werd geadviseerd waar ik om vroeg. Wekelijkse gesprekken gedurende de werkperiode, in september en oktober, met nieuwe hulpverlener Mireille. Prrrrima. Fijn dat we alle tijdverspillende formaliteiten nu achter de rug hebben, let’s get started!

Da’s pech, hulp weg

Ha. Dacht je. Mail: “Ja hoi Mireille gaat weg, enne, we kunnen je wel bij ene Ron plaatsen maar die heeft pas plek vanaf half oktober. Wat denk je ervan?”

Wat ik ervan denk? Eh, kut? Ik ga niet voor één gesprek naar Mireille, om dan vervolgens alles nogmaals aan Ron te moeten uitleggen, die ik niet ken, en die pas vanaf half oktober tijd heeft! Half oktober, dan is het seizoen alweer bijna afgelopen! Thanks for nothing, mensen. Laat maar zitten.

Uurtje factuurtje

Fast forward, vier maanden later. Een factuur van mijn zorgverzekeraar, Promovendum. Bosman GGZ heeft iets meer dan duizend euro in rekening gebracht voor “diagnostiek”. Of ik even het restant van mijn eigen risico wil overmaken.

Eh, how ‘bout no? Ik belde Promovendum, zei ze dat ik de declaratie belachelijk vond en zij gingen op onderzoek uit. Vanmorgen kreeg ik een mail: “Nou, we hebben Bosman GGZ even gebeld, en ja, zij hebben die uren toch echt gemaakt. Mailwisselingen, intern overleg…” 150 directe minuten en 400 indirecte minuten, voor twee gesprekjes en nul hulp.

Weet je, het kan me niet schelen hoeveel uren ze beweren te hebben gemaakt op mijn kosten. Want het echte probleem zit dieper. Stel je even voor dat ik als fotograaf twee meetings heb met een klant, wat modellen heb zitten googlen, vervolgens tot de ontdekking kom dat ik de komende maanden helemaal geen tijd heb om te shooten, en daarna doodleuk een rekening stuur. Dát is wat Bosman GGZ doet. En dat mag niet.

Dwaling

Had ik geweten dat zij helemaal geen hulpverlener beschikbaar hadden voor de door mij gevraagde hulp, dan had ik dat stomme intake- en diagnosetraject helemaal niet opnieuw doorlopen. Wat mij betreft was dat sowieso niet nodig, maar het leek een verplichte hobbel op de route naar hulp. Nu blijkt dat die hulp er helemaal niet was, kan ik me beroepen op dwaling. BW Boek 6, artikel 228, lid 1c. Psychologische hulp is namelijk een overeenkomst.

En als we het dan toch hebben over marktwerking in de zorg, dan zal ik me opstellen als een kritische klant ook. Het is toch niet zo dat, omdat er een verzekering tussen zit, zo’n zorgtoko maar alles kan en mag declareren, omdat zij nu eenmaal de dokter zijn, en wij niet?

In de uren die ik besteed heb aan intakegesprekken, in de maanden die ik heb staan niksen op hun wachtlijst, had ik andere dingen kunnen doen. Andere hulp kunnen zoeken, bijvoorbeeld. Uiteindelijk stond ik met lege handen, zonder hulp. Omdat het op dat moment te laat was om nog ergens anders te beginnen. Omdat ik te moe was om het hele verhaal nogmaals aan iemand anders uit te leggen. Omdat zíj het hebben verprutst. En daar willen ze dan ook nog duizend euro voor hebben. Echt, never.

13 reacties op “Nul hulp? Da’s dan duizend euro!”

  1. martin schreef:

    same same everywhere

  2. Anne schreef:

    Bosman zijn boeven! Maar wat er hier is gebeurd is dat je de minimale minuten volgens het DBC tarief moet betalen. Ik kan je hier eventueel trouwens bij helpen, mail me maar als je dat wilt! (je kan mn mailadres zien denk ik toch?)

  3. Lianne schreef:

    Ik schoot in de lach van “ik bleek nog steeds autisme te hebben” (SHOCKED)

    Maar zo, zo kut dat het zo gaat in de GGZ.

    Enneh, ik blijf 400 minuten (voor 1 persoon met hoe druk ze het toch hebben en hoe weinig tijd overal voor is) nog steeds zeer te betwijfelen.

    1. Toeps schreef:

      Dat is ongetwijfeld inclusief het gezeik met de huisarts omdat hun verwijsbrief niet voldeed aan de eisen. (Er ontbrak een stempeltje of zo…) Elk mailtje tikt aan, I guess.

  4. Marjon schreef:

    oh wachtlijsten…..”don’t het me started”

    probeer die maar aan een kind uit te leggen dat zelf graag hulp wil.
    en dat je weer een nieuwe behandelaar krijgt is ook gewoon goed. soms heb je geluk en krijg je daarna een betere, maar is jammer dat het zoveel gebeurt.

    Wat betreft het in rekening brengen van die kosten. ik zie ze gelukkig niet, maar duur zal het zijn. maar dit voelt wel heel onrechtvaardig.

  5. San schreef:

    Oh helaas heel herkenbaar. Rekening van een intake van 1600 euro bij Pro Persona. Toen ik de zorgverzekeraar belde dat het om 2 gesprekken ging en nul komma nul behandeling, zeiden ze dat ik daar dan maar zelf achteraan moest gaan. Echt de wereld op zijn kop.

  6. chantal schreef:

    Je bent helaas niet de enige die dit soort dingen meemaakt. Schande dat dit gewoon gebeurt. Ga je je ook echt beroepen op dwaling? Als de overeenkomst vernietigd wordt hoef je die 1000 euro niet te betalen (of terugkrijgen als je al betaald had). Je kunt hulp van een rechtswinkel krijgen over hoe je dit moet aanpakken, als je dat nog niet zou hebben gedaan (rechtenstudent hiero, toevallig net dwaling behandelt)

  7. Jacqueline schreef:

    Belachelijk zeg. Gebeurt ook teveel in de zorg.

  8. Jolande schreef:

    Triest hoor.. ik hoor dit verhalen zo vaak in mijn praktijk. Veel declarabele uren, weinig hulp of handvatten. Geen wonder dat zorgverzekeringen en het eigen risico zo duur zijn. Iemand moet het uiteindelijk wel gaan betalen om al die intakers en diagnosters aan het werk te houden.

  9. Marcel schreef:

    Herkenbaar… Ik had exact hetzelfde bij GGZ Delfland. En na een eindeloze discussie was het verweer dat de huisarts me eigenlijk niet had moeten doorsturen. Die had blijkbaar in 10 minuten moeten bepalen dat ik geen kandidaat (meer) was voor GGZ. Een conclusie waar GGZ zelf uitgebreid de tijd voor nam. En de zorgverzekeraar had weinig zin om er iets tegen te doen. Succes met je verweer, ik ben benieuwd wat je bereikt.

  10. Henriette Esselink schreef:

    Ik begreep van Altrecht ggz, waar we destijds iets vergelijkbaars aan de hand hadden (2 gesprekken ter intake, 1 psychiater, 1 psychologe) dat er gewoon 1 code voor staat. Daarna kun je een jaar gebruik van ze maken. Voor het jaar om is dus snel beslissen of je langer door wilt gaan, anders weer hele eigen bijdrage kwijt.

  11. Zizou schreef:

    Het gevleugelde spreekwoord gaat Ethische consumptie bestaat niet in een kapitalistische wereld. Ethische productie daarom ook niet. De GGZ zou geen winstoogmerk mogen hebben.

  12. Ine schreef:

    Oiiiiii herkenbaar. Heb zelf ook diagnose gekregen bij Bosman, vervolgens psychoeducatie ingebonjourd – niet voor mijn eigen problematiek, maar “omdat het goed zou zijn voor de jonge autistische meiden in die groep om een ouder rolmodel te hebben” – I kid you not. Hemel en aarde bewogen om toch individuele therapie te krijgen, 1 gesprek gehad, vervolgens “sorry, zwangerschapsverlof, geen vervanger, vind je het erg om weer op de wachtlijst te gaan?” Ja doei Bosman!

    Wat een gedoe. Leuk geschreven blog en ik hoop dat je in de toekomst betere hulp vindt!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *