Bones

Ik zit op yoga. Elke vrijdagochtend begeef ik me richting een klasje met een stuk of zes, zeven huisvrouwen, die onder leiding van een lieve lerares niet al te zware yoga-oefeningen uitvoeren. Aan het einde is er meditatie. Daarna krijgen we thee en praten we wat na. Of beter gezegd, praten zij wat na.

Ik zeg meestal niet zo veel. De dames keuvelen over wat er de vorige avond op tv is geweest, maar ook over pijntjes, kwaaltjes en de daarbij helpende alternatieve geneeswijzen. Kijk, daar haak ik af. Ik geloof niet in alternatieve geneeswijzen. Ik geloof best dat darmbacteriën verantwoordelijk kunnen zijn voor geestelijke problemen, maar dat vind ik geen pseudo-wetenschap. Dat valt voor mij onder recente wetenschappelijke ontdekkingen. De dames in het yogagroepje vinden het wonderbaarlijk. Om vervolgens in één adem door te praten over homeopatie, je weet wel, dat met die duizend maal verdunde watertjes.

Met kerst was het helemaal feest. Na een parabel over een man die zijn gezin het kerstverhaal voorleest, maar een dakloze buiten laat staan (waarna een van de dames verwonderd uitriep: “Oh, wow, dat is eigenlijk precies hetzelfde!” – no shit, Sherlock!), haalde de lerares een plastic balletje tevoorschijn. “Ik ga nu laten zien hoe krachtig menselijke energie is”, aldus de yogajuf. We moesten in een kring gaan zitten en elkaars hand vasthouden. Vervolgens raakten twee mensen het balletje aan, waarmee de cirkel rond werd gemaakt. Een lampje ging branden. “Wow!”, slaakten de dames. Ik zei niks, maar in mijn hoofd schreeuwde ik het uit. “We verbinden hier gewoon een plus- met een minpool, dit is basisschool-natuurkunde!”

Zulke dingen mag je niet zeggen. Althans, je kan het wel doen, maar het wordt je niet in dank afgenomen. Mensen zullen denken dat je je beter voelt dan zij, mensen zullen zeggen dat je arrogant bent.

Vroeger zei ik zulke dingen wel. Je kan me wat dat betreft vergelijken met Bones, uit de gelijknamige tv-serie. Inmiddels weet ik dat “Bones-gedrag” niet gewaardeerd word, dus houd ik me in. En toch vind ik dat jammer.

Want dan zit ik daar, bij yoga. Stil te zijn. Vorige week had ik voor het eerst een beetje een gesprekje met iemand. Hoewel ze dingen zei waar ik het mee eens was, moest ik bijna mijn tong afbijten om haar niet te corrigeren op andere punten. Om het gesprek leuk te houden, kan ik twee dingen doen: mijn klep houden, of mezelf dommer voordoen. In beide gevallen heb ik dan wel een geslaagd koetjes-en-kalfjesgesprek, maar doe ik mezelf geen plezier. Het is alsof ik me onzichtbaar maak.

Ik vraag me vaak af wat de beste manier is om me te gedragen. Ik ben inmiddels redelijk vergevorderd in het niet-autistisch doen, maar daarmee verander ik in een grijze schim. Wie ik écht ben, dat ziet niemand. Toen ik jonger was, en eerlijker, was ik meer mezelf. Maar ik botste ook vaker met mensen, of beledigde mensen zonder dat ik het doorhad. “Wijsneus” en “beterweter” waren mijn middle name.

Begrijp me niet verkeerd, ik ga graag naar yoga. Ik vind de yogadames ook hartstikke oké, niks mis mee. Aan de ene kant wil ik dit verhaal graag kwijt, aan de andere kant hoop ik niet dat ze het lezen. Ze zouden het verkeerd op kunnen vatten. Kijk, hier ga ik alweer.

7 reacties op “Bones”

  1. Merel schreef:

    Ik geniet zo van jouw blog! Soms als ik de nieuwe blog’s aan het lezen ben, dan kom ik nog een ‘oude’ blog tegen (zoals deze). Deze situatie is op alle vlakken zo herkenbaar. Het is of ik een verhaal lees dat ik zelf heb geschreven, maar dan beter verwoord dan dat ik zelf zou kunnen.

    1. Toeps schreef:

      Leuk om te horen, dankjewel!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *