Auteur: Toeps

Waar ik zoal mee bezig ben

Jeetje Toeps, wat een kazige titel. Nog even en we lezen hier de welbekende blogzin “Hallo allemaal, lang niet geblogd!”, waarna menig Waarbenjij.nu alsnog een stille dood stierf. Volgens mij heb ik deze grap al eens gemaakt. Enniewee. Waar ik zoal mee bezig ben. En bezig was. Dingen.

Lees hier verder! ☞

“Does it spark joy?”

- Marie Kondo

Matig functionerend

Ik dacht altijd dat ik, wanneer ik zou doen waar ik gelukkig van werd, klachtenvrij zou zijn. Dat ik geen hoofdpijn meer zou hebben, want hoofdpijn komt van stress, en ja, waarom zou ik stress hebben? Mijn buikpijn zou weggaan als ik goed voor mezelf zou zorgen, en mijn autisme? Daar ging ik mee leren omgaan.

Lees hier verder! ☞

Autism mum

Ik zie ze steeds vaker voorbij komen: artikelen van, met of over autism mums. Moeders van kinderen met autisme. Ze vertellen hoe pittig hun leven is, hoe ze hun verwachtingen hebben moeten bijstellen, hoe het systeem ze in de steek laat en hoe ze steeds maar weer moeten knokken tegen hun eigen teleurstellingen.

Lees hier verder! ☞

Photoshop: Een broekspijp op het asfalt

In Hongkong fotografeerde ik Clara Jade; een heerlijk model, vol energie, dat de hele dag in het rond sprong. Als je even drie seconden niet oplette, zat Clara midden op de weg, of hing ze over de rand van het balkon op de tweeëntwintigste verdieping. Dat zorgt voor toffe foto’s, maar is tegelijkertijd een styling hell. Want tijd om te checken of de omgespelde broekspijp nog wel goed zit? Die heb je niet. Tegen de tijd dat de broek is gefixed, is het moment weg.

Lees hier verder! ☞

Hoi, ik ben Toeps en ik maak websites

Ik deed het al een tijdje. Websites maken. Meer dan tien jaar geleden, toen web-streepje-log nog een ding was, prutste ik uren aan de layout van mijn blog. Ik verzon workarounds om tóch dat ene icoontje voor mijn favoriete blogpost te krijgen, ondanks de beperkingen van het web-log stylingpaneel. Eerder al bouwde ik als tiener mijn eerste Geocities-website. En enkele jaren later, toen ik had besloten toch geen accountant te willen worden, schreef ik me in voor de studie Communicatie en Multimedia Design.

Lees hier verder! ☞

22 juli: persfoto’s, profielfoto’s en portfolioshoots

Het oude, vertrouwde recept is terug: samen met visagiste/haarstyliste Charlotte van Beusekom heb ik weer een shootdag gepland voor iedereen die nieuwe persfoto’s, profielfoto’s, modellenfoto’s of foto’s-voor-aan-de-wand nodig heeft. Net als vorige keer fotograferen we in de studio in Lelystad, deze keer op zondag 22 juli.

Lees hier verder! ☞

Ik las een column van Saskia Noort

Hoera, ik sta in de LINDA. Althans, mijn naam wordt genoemd, en mijn blog wordt geciteerd in een vier pagina’s tellend artikel over skinny shaming. De schrijfster van het artikel legt uit waarom skinny shaming slecht is, en haalt daarbij mijn artikel “Kritiek leveren op de mode-industrie, Do’s and don’ts” aan. Fijn! Goed!

Een beetje jammer dat ik even verderop in het blad een column van Saskia Noort tegenkwam, die dat hele verhaal weer grandioos teniet doet.

Lees hier verder! ☞

Het is maar een lichaam

De laatste dagen is er op twitter veel te doen over body positivity, ofwel #bodyposi. Serena Verbon postte haar ex-zwangere buik in bikini, een radio-dj noemde dat “goor” en kreeg (terecht!) de volle laag, en dan was er een paar dagen later nog een twitteraarster die bekende al die #bodyposi-posts van de laatste tijd een beetje zat te worden. Een verkapte vraag om aandacht, zo noemde ze het.

Lees hier verder! ☞

“Hey Toeps, waarom ga je niet gewoon in Japan wonen?”

In Japan wonen. Ik nam het mezelf voor, in 2008, net nadat ik voor het eerst kennis had gemaakt met Harajuku. Mijn relatie met Arthur was net uit, en in een opwelling kocht ik een ticket om bij Maan te gaan logeren. Maan zat in Tokio. Ik had haar nog maar twee of drie keer gezien, maar goed, yolo avant la lettre en zo.

Lees hier verder! ☞

Dutchies, of eh, Vlamingen in Tokio #5 – Charlotte

De Vlaamse Charlotte (31) is pastry chef en chocolatier en werkte tot voor kort bij een bakkerij in Harajuku. Ze belandde twee jaar geleden in Japan vanwege het werk van haar man.

Lees hier verder! ☞

Dutchies in Tokio, of eh, Odawara #4 – Jalisha

Voor mijn afspraak met Jalisha (25) moet ik de stad uit. Op zo’n anderhalf uur van Tokio ligt Odawara, een plaatsje dat ik voorheen alleen kende als overstapstation richting de nabijgelegen onsen-dorpjes. (Een onsen is een badhuis gevuld met vulkanisch opgewarmd water, en omdat Odawara zo dichtbij Mt. Fuji ligt, zijn er onsen-resorts genoeg in de buurt.)

Lees hier verder! ☞

Dutchies in Tokio #3 – Melissa

Met Melissa (26) sprak ik af voor station Shinjuku, het drukste station van Tokio. “Onder dat grote videoscherm bij ALTA.” Shinjuku is nooit mijn favoriete station geweest, omdat ik er altijd genadeloos verdwaal, dus ik was blij dat ik het videoscherm, en even later ook Melissa, had gevonden.

Lees hier verder! ☞

Dutchies in Tokio #2 – Nadine en Charissa

Tweelingzusjes Charissa en Nadine (beiden 28) zijn, ondanks verschillende studies, toch allebei in Japan terechtgekomen. We spreken af in Hamarikyu Park, omdat het uitzicht daar zó Tokio is: achter de Japanse tuinen doemen de grote, glazen wolkenkrabbers van Shiodome op. Het contrast in Tokio waar de zusjes zo van houden is hier duidelijk zichtbaar.

Lees hier verder! ☞

Dutchies in Tokio #1: Maria

In eerste instantie had ik met Maria (26) afgesproken op Odaiba, een kunstmatig eiland in Tokyo Bay. Maar toen donkere wolken zich samenpakten boven Rainbow Bridge, besloten we te verplaatsen naar een van Maria’s andere lievelingsplekken: Electric Town Akihabara. We maken foto’s terwijl de toeristen in Mario Karts achter ons langs racen, en drinken daarna een kop koffie. Hoewel Maria zegt enkel “Japans voor noodgevallen” te spreken, is haar manier van spreken ontzettend Japans. Haar oh’s en ah’s, haar hmm’s en so-so-so’s… Ze verraden dat Maria toch Japanser is dan ze zelf denkt.

Lees hier verder! ☞

“I’m not here to make friends.”

- elke reality-kandidaat ever