Waarom RTL’s Curvy Supermodel niet het antwoord op alles is

Zoals je misschien gezien hebt, heeft RTL een paar dagen geleden de jury van het nieuwe programma “Curvy Supermodel” bekendgemaakt. Dit programma is een soort Holland’s Next Top Model, maar dan voor vollere meiden. Twee reacties voel je van mijlenver aankomen: 1) “Hehe, eindelijk eens niet van die concentratiekampskeletten!”, en 2) “Huh? Maar… Die meiden zijn helemaal niet dik?!” Oh ja, en natuurlijk die van de alles op zichzelf betrekkende klaaghollander: “Ik ben 1.63 en heb maat 38 en ik ben 40 en daarom mocht ik niet meedoen en het is ONEERLIJK!”

extra large

Anna Nooshin gaat wederom presenteren. Niet dat ze zelf curvy is of zo, al hebben ze haar ter compensatie extra groot op de aankondigingsfoto gezet.

Ook JP (ik weet nog steeds niet hoe je het nou precies schrijft) en de noted fesjun photographer zijn weer van de partij, samen met nieuwkomer en ervaringsdeskundige Daniëlle van Grondelle. Zij staat bekend als Nederlands’ huidige curvy supermodel, scoort in die hoedanigheid interviews en shoots voor Vogue en dat maakt je dan weer een curvy supermodel.

Ik wil u allen graag even wijzen op Betsy Teske, die vorige fashionweek voor Alexander McQueen op de catwalk stond en poseerde voor de Amerikaanse Vogue, en Melissa Koole, die geregeld werkt voor Vera Wang en grote ketens als Mango.

Unicorns and rainbows

Goed, de curvy modellenmarkt. De oh zo fijne curvy modellenmarkt, waar vrouwen eindelijk in hun waarde gelaten worden, waar modellen geen complexen over hun uiterlijk krijgen aangepraat, en waar iedereen elke woensdag met lammetjes door de wei danst, omgeven door vioolspelende engelen en mannen met ontblote torso’s die bloemblaadjes strooien. SPOILER: ZO WERKT HET NIET. Sorry van je droombeeld, maar ik ga even uitleggen hoe het écht zit.

De plusmarkt

Ten eerste, en da’s meteen voor alle Ingrids op Facebook die boos zijn dat zíj niet mee mogen doen: Ook in de curvy modellenwereld zijn er eisen. Zo moeten de modellen nog steeds lang zijn, maar niet té lang. Ook zijn er maten die beter werken dan anderen; maat 42 is top, 46 ook. Met een 38-40 kan je ook wel werken, maar val je voor bepaalde klanten buiten de boot. Modellen met een hele grote maat, zoals Tess Holliday, zijn een uitzondering.

Tess Holliday door Warwick Saint

Punt twee: Ook plusmodellen worden gephotoshopt. Of geloofde je echt dat Tess zulke gladde bovenarmen, zulke schaduwloze vingers, zulk volumineus haar en zulke goedzittende kleding had?

En da’s nog niet alles. Wist je dat curvy modellen soms, net als reguliere modellen, dingen aan hun uiterlijk laten doen? Lipinjecties en borstvergrotingen zijn het populairst, en er wordt zelfs gefluisterd dat een van ’s werelds bekendste plusmodellen vet van haar buik in haar billen heeft laten spuiten. Het zijn vaak de modellenbureaus die (al dan niet expliciet) aansporen tot zulke ingrepen, en ben je als plusmodel ziek geweest en vijf kilo afgevallen? Dan dringt je bureau erop aan dat je die kilo’s als de wiedeweerga weer bijkomt. De klant verwacht je immers met die maten.

Kortom, de curvy modellenwereld is voor de meeste modellen bíjna even pittig als de reguliere modeling bizz. Ik zeg “bijna”, omdat veel curvy meisjes die zijn doorgestroomd vanuit de reguliere bizz, het daar erg moeilijk hebben gehad. Het nastreven van een maat die niet natuurlijk voor je is, is altíjd zwaar. Al kan dat ook gelden voor een curvy model dat moet aankomen. (“Maar niet in je gezicht, want dan krijg je een onderkin!”)

Normale mensen

Nu denk je misschien: Jezus, waarom is die business zo?! Kunnen ze niet gewoon “normale” mensen gebruiken?! Natuurlijk, dat kan. Ben ik voorstander van. (Althans, tot op zekere hoogte. Je wil altijd wel iemand op de foto die een béétje een leuke uitstraling heeft, want van een aardappelzak koopt niemand wat.) Zulke campagnes zijn er ook. Daarvoor vinden ze modellen bij een castingbureau, of op straat.

Alleen… Het programma heet niet “curvy pluk-maar-van-de-straat-model”. Het programma zoekt een súpermodel, net als dat HNTM pretendeert een internationale topper af te leveren. (..) Van een supermodel verwacht je dat ze werkt voor goed aangeschreven merken en tijdschriften, naar New York verhuist en rijk wordt. En om geboekt te worden door zulke prestigieuze klanten, moet ze aan hun eisen voldoen.

“Ja maar hallo, waarom hebben die klanten zulke hoge eisen dan?!”

Omdat het business is. Geldverdienerij. De modellenbizz is niet op aard om jouw ego te strelen. Modemerken die plusmodellen gebruiken, doen dat omdat het verkoopt. Omdat jij je portemonnee trekt, als je denkt: “Wow, zo wil ik er ook uitzien met m’n maat 46!” Dat jij er waarschijnlijk nooit zo goed gaat uitzien als het model in kwestie, met extensions en spelden en xxl kipfilets en drijvers achterin hun broekspijpen en goed licht en photoshop, boeit ze niet. They want your money. Retail is namelijk keiharde business.

Ga ik het kijken? Natuurlijk! Ik ben erg benieuwd welke modellen zij geschikt achten voor deze aparte tak van sport. Ik ben misschien nog wel benieuwder naar de opdrachten, challenges en shoots. Maar het meest benieuwd ben ik naar het realiteitsgehalte van de show. En of Anna dat ene filmpje nou moest aankondigen, of niet.

U hoopt op recaps? Etoooo… Ik ben tegen die tijd in Japan. Dus mijn recap-ability is heel erg afhankelijk van de beschikbaarheid van de show op vooruitkijk-platforms als NLziet. Fingers crossed!

Een reactie op “Waarom RTL’s Curvy Supermodel niet het antwoord op alles is”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *