Vechten, vluchten of bevriezen

Hallo lieve lezers. Ik weet niet wat het is, maar ik voel me een beetje meh. Het is niet erg, ik heb het vaker. Meestal moet ik gewoon een paar dagen in bed liggen mopperen, waarna het spontaan beter gaat. Of ik bleek ergens onbewust heel erg tegenop te zien, waarna het slechte humeur als sneeuw voor de zon verdwijnt. Hoe dan ook: Ik voel me meh.

Spannende afspraken

Nu was het ook wel erg druk vorige week. Die inspraakavond over het AZC kostte me een hoop mentale energie: de domheid en de hoeveelheid drogredenen van sommige mensen zorgden voor bijna-kortsluiting in mijn hoofd, omdat mijn hersentjes zich proberen af te vragen hoe iemand zó naar kan zijn. Maar goed, ik schreef er een blogje over en toen was alles uit mijn systeem… Voor even.

Donderdag ging ik lunchen met mijn vader, die ik daarvoor al veel te lang niet had gezien. Ik was ontzettend zenuwachtig, maar het bleek hartstikke gezellig en fijn. Toch was ik die middag te hersendood om me nog nuttig te maken.

Een (te) strakke planning

En natuurlijk moest er ook gewoon gewerkt worden. Ik had voor mezelf een strakke planning gemaakt wat betreft de Mieke Petiet-beelden, maar door woensdag en donderdag lig ik nu twee dagen achter. En daar kan ik ont-zet-tend slecht tegen. Nu zou je natuurlijk kunnen denken: “Chick, relax, dan schuif je de boel toch gewoon twee dagen op?” Klopt, maar ergens in mijn hoofd blijft het toch doorzeuren: “Je had eigenlijk al verder moeten zijn!” Het stomme is dat Mieke Petiet niet eens een harde deadline heeft gesteld. Ik heb zelf een indicatie gegeven, en van een dagje meer of minder gaat niemand dood. Ik wéét het verstandelijk wel…

Survival mode

Dan fashionweek. Na de vorige helemaal overgeslagen te hebben, besloot ik deze keer toch maar op een paar uitnodigingen in te gaan. Ik koos voor de leukste shows: Dennis Diem en de finale van de Elite Model Look. Dennis Diem was gisteravond, Annemiek vergezelde me.

Het viel me op hoe anders alles was. Nee, niet fashionweek, dat was nog precies hetzelfde als voorheen: opgedirkte dames met een gezicht van de plastisch chirurg, mode-homo’s in glitterpak en een heleboel bloggers die niemand kent, al dan niet vergezeld van hun “eigen fotograaf”. Fashionweek was nog hetzelfde, maar ík was anders. Cynisch. Licht zwartgallig misschien. Kan ook komen doordat ik moe was. Moe ben. Maar ineens drong het nog sterker tot me door dan ooit tevoren: dit slaat helemaal nergens op.

En misschien word ik ook wel gewoon oud, maar waarom lijken de modellen van tegenwoordig twaalf? Nou goed, we keken de show, en ik kan heus de schoonheid van de ontwerpen waarderen. Maar waarom lijkt het alsof 90% van de bezoekers daarvoor helemaal niet komt? Nou goed. Ik ben zo hypocriet als de pest, want na afloop stond ik ook nog even gezellig te “netwerken” met bekenden.

A new hope

En dan dat briefje. Een of andere hatelijke idioot heeft bij iedereen een briefje in de bus gegooid, dat dat vréselijke AZC misschien tóch nog voorkomen kan worden. Ik zag het en werd kwaad. Je gaat een pand in waarbij naast de deur een plaquette hangt ter nagedachtenis aan 22 oorlogsslachtoffers, om je intolerante boodschap te verkondigen? Wow, just wow.

FullSizeRender

En dus dacht ik: prima. Als jij wil dat de hele buurt komt spreken, dan zal ik dat doen ook. Ik tikte een pleidooi en… En niks. Ik heb me nog niet aangemeld. Want ik ben moe, fucking moe, heb het ontzettend druk en ik weet hoeveel energie het mij, de autist, kost om straks voor een hele gemeenteraad te staan. Het kost me twee werkdagen, gok ik. Maar dan denk ik weer, wat is twee werkdagen nou, vergeleken met een reis vanuit Syrië naar Nederland? Ga het doen, het is je burgerplicht! Ja, nee, die beslissing zal heus niet alleen van mij afhangen. Maar ik wil niet dat daar straks alleen maar tegenstanders staan te blaffen, om vervolgens te huilen dat “het volk” niet wordt gehoord.

Wat denken jullie?

Wat is de beste optie? Voor mezelf kiezen en de rust pakken, erop vertrouwende dat de gemeenteraad sowieso de juiste beslissing zal nemen? Of doen wat juist is, mijn planning halveren en wél daar gaan staan? Maak ik het mezelf niet te moeilijk? Of maak ik het mezelf misschien juist te makkelijk? Anyone?

5 gedachten over “Vechten, vluchten of bevriezen”

  1. Ga alsjeblieft er naar toe! Je weet het zo goed te verwoorden in je blogs.
    Het is belangrijk dat er er ook mensen naar die vergadering gaan die voor het AZC zijn.
    Misschien geeft het je juist positieve energie als blijkt dat je inbreng niet voor niets is?

    1. Ja, ik ben het helemaal met Lot eens!
      Het is een cliché, maar ze zeggen vaak dat je beter spijt kunt hebben van wat je gedaan hebt, dan van wat je niet gedaan hebt.

  2. Ik zou gaan als ik jou was! Alleen al het feit dat je iets doet maakt je een mooier mens! En het werk kan zoals je zelf al zegt best wel heel even blijven liggen.
    P.s. Ik ben opgegroeid in de oude volksbuurt waar jij nu woont. Gaaf dat ze van de fabriek nu woningen hebben gemaakt. Mooie jeugdherinneringen…

  3. Ik zal er naar toe gaan, niet alleen voor jezelf zodat je er niet mee zit als je het niet hebt gedaan, maar ook voor degene die dankbaar zullen zijn dat je het hebt gedaan.
    Voor de één zal het zijn ogen dan openen om te zien wat iemand anders meemaakt en wat een onzin het eigenlijk is dat je er alleen zit voor de egoïstiche ik, mezelf, mijn eigen.
    En voor de ander is het hoop dat iemand, een vreemde die hij of zij alleen maar kan dromen, voor hem of haar opkomt zonder eigen belangen.
    Het maakt niets uit of dat de boodschap wel of niet door de grote jongens wordt meegenomen die alleen maar hun eigen zakken vullen onder het mom van humaniteit, maar het gaat er om dat er iemand is die jouw boodschap wel op de goede manier meekrijgt en dat zal meenemen net zoals jij.

    En echt waar die planning red jij wel! Zorg voor rust om je heen en in je geest. Dat is dan alvast een grote stap in de goede richting en dat krijg je niet als je hierom blijft malen;)
    Luister naar je hart, want positieve gedachten zijn krachten en zolang je dat volgt en hard genoeg denkt, komt het goed zoals jij wilt!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *