Niet in mijn naam

Dankjewel allemaal, voor de motiverende reacties op mijn vorige blogpost. Of ik moest gaan gisteren? “Ja, go for it!”, zeiden de meesten. Dus ik paste mijn fotoplanning aan en stuurde de gemeente een mailtje. En zo stond B. Toeps gisteren op de insprekerslijst. (Zoals sommigen wel weten is dat niet écht mijn naam, en ik ondertekende mijn mail ook gewoon met “de Jong”. Maar kennelijk keek iemand bij de gemeente alleen naar de mailheader en zo geschiedde: Toeps in the house!)

IMG_2495

Ik was één van de elf, al kwam niet iedereen die zich had opgegeven ook daadwerkelijk opdagen. Ik nam plaats naast de dame van Vluchtelingenwerk die ik eerder in de kerk had ontmoet. En niet alleen daarom was ik blij dat ik ook naar de informatieavond in de kerk was geweest: veruit de meeste sprekers waren ook daar aan het woord, dus hun negatieve betogen en slechte argumenten kende ik al. Scheelde me een hoop irritatie.

Ik was als vijfde aan de beurt. Trillend pakte ik mijn twee briefjes; één met mijn betoog, en één met die treurige oproep die ik laatst in de bus vond, om me vooral tégen het AZC te komen uitspreken. Nogmaals: briefjesmaker, bedankt. Ik wilde in eerste instantie niet komen, maar nu stond ik er toch. Hieronder mijn tekst.

Medemenselijkheid

Beste raadsleden, beste toeschouwers,

Vorige week vond ik dit briefje in mijn bus. Een oproep om me hier tégen het AZC uit te spreken, omdat er nog “een klein beetje hoop” zou zijn. Ik zou aan de persoon die het bij mij in de bus geduwd heeft willen vragen: Heb je gekeken in welk gebouw je naar binnen bent gestapt? Heb je de herdenkplaquette aan de muur gezien?

Ik woon in het oude Polak & Schwarz-gebouw, en ik weet niet of u daarvan de historie kent. In het gebouw was een Joodse fabriek gevestigd. Tijdens de oorlog nam de niet-Joodse Cook Brummer de leiding over, en hij heeft met gevaar voor eigen leven veel Zaanse Joden gered. Hij heeft Duitsers omgekocht met illegaal gestookte drank, hij deelde voedsel uit en hielp met het vervalsen van persoonsbewijzen. Hij is zelfs een keer op hoge poten naar Westerbork gegaan om gevangengenomen personeel terug te halen. Tweeëntwintig werknemers overleefden de oorlog niet, hun namen staan op de herdenkplaquette. Zonder Brummer waren dat er waarschijnlijk heel veel meer geweest.

En nu hoor ik Zaankanters vragen om een vergoeding voor nieuwe gordijnen, omdat “dat volk” anders bij ze naar binnen kan kijken. Nu hoor ik Zaankanters problemen maken over overlast door spelende kinderen, de grootte van het dakterras en of er wel genoeg fietsenstallingen zijn. Zal de komst van het AZC voor overlast zorgen? Wellicht. Maar is dat het punt? Nee. Denk nog eens aan Cook Brummer, en alles wat hij deed voor de oorlogsslachtoffers van zijn tijd. Hij dacht niet in termen van overlast. Hij liet zich leiden door zijn hart voor anderen. Brummer had ook kunnen denken, prima, laat anderen het maar oplossen. Niet mijn pakkie-an, not in my back yard. 

Maar dat deed hij niet. En dat doe ik ook niet. En net als de schrijver van dit briefje heb ik óók nog een beetje hoop. De hoop dat de medemenselijkheid in de afgelopen 70 jaar níet geheel verloren is gegaan.

IMG_2496e

Brace yourself, winter is coming

Hoewel mijn stem trilde, en ik mezelf op een gegeven moment moest dwingen gewoon voor te gaan lezen, omdat ik anders té emotioneel zou worden, ging het goed. Ik kreeg applaus, zelfs van de mensen in de gemeenteraad (die eigenlijk niet worden geacht “goed- of afkeurende geluiden” te maken).

Ik ging weer zitten, en de dame voor mij, die in de Winter van haar Leven, keek om. Zuur. Zij sprak later nog; een onsamenhangend verhaal over hangjeugd in de stad, de politie die nergens te bekennen is, een toneelstukje van de gemeenteraad, de verkeerssituatie op de Stationsstraat en eh, oh ja, het AZC.

Na afloop van het inspreek-gedeelte kwam de aap uit de mouw, en brieste deze dame tegen haar aanwezige medestanders: “80% van het volk op de Gedempte Gracht (onze winkelstraat) is buitenlands! 80% heeft een ander geloof! En niemand is meer netjes gekleed!” Vervolgens noemde ze mij minachtend “dat daar” en siste en “tsssk”-te ze door de hele raadsvergadering heen. Zo classy.

Hand in hand, oog in oog

Na afloop van de hele vergadering, waaruit overigens bleek dat de coalitiepartijen zich unaniem vóór uitspraken, waardoor dat AZC er hoogstwaarschijnlijk gewoon gaat komen, kwam de een na de ander naar me toe. Om me een hand te geven, om me te interviewen voor het Parool (ieks!), om me te bedanken. Raadslid na raadslid kwam me zeggen hoe mooi ze mijn verhaal vonden, hoe mooi ze de parallel met het verleden vonden. De SP wil mijn stuk doorplaatsen op hun website en ik heb nieuwe vrienden gemaakt bij de vrijwilligers. Kortom, ik ben blij dat ik gegaan ben!

20 gedachten over “Niet in mijn naam”

  1. Wat fijn, jouw wederhoor! Heel sterk. Ik vind het wel wat sneu voor die zure vrouw. Sneu dat de teletijdmachine nog niet is uitgevonden. Dan zou ze terug kunnen naar vroeger, toen alles (voor haar) zoveel beter was… ;-)

  2. Wat goed dat je gegaan bent! En wat een prachtige toespraak!
    Heeft het je ook energie gegeven omdat het zo goed verlopen is of toch meer energie gekost?

  3. Wat een mooie toespraak en zo waar. Mooi om de geschiedenis levend te houden. Hoe meer positieve vrijwilligers hoe minder overlast, is mijn gedachte. Bedankt voor je blog.

  4. Super tof van je dat je zo de confrontatie durft aan te gaan. Ik ben het helemaal met je eens in deze kwestie, maar durf zelf nooit op te spreken. Ik ben dan ook niet erg goed in beargumenteren en word altijd onnodig emotioneel ofzo.. dus ik vind het onwijs knap van je.

  5. Hallo Bianca,
    Ik ben heel trots op je! Je toespraak was geweldig!
    Ik heb hem zonder je toestemming geplaatst op de pagina van Vluchtelingen Zaanstad Wat is er nodig ?
    Ik hoop dat je niet boos op me bent want ik vind de vrijwilligers jou verhaal dienen te lezen!!

  6. Jouw toespraak emotioneerde mij. Het bewoorde mijn gedachte. Ik wilde je dat zeggen na de vergadering maar ik zag je niet meer helaas. Dank voor je mooie woorden!

  7. Dat van dat netjes gekleed zijn heeft die mevrouw toch niet goed gevolgd. Zondag zat ik in de kerk, ja gewoon tijdens de viering en keek aan tegen heel korte spijkerbroekjes met rafelige randjes. Blote armen, blote benen, ook bij mensen in de Wind van hun leven. Dat is tegenwoordig heel normaal. Ik vond het een mooie toespraak daar bij de gemeente en ben blij dat er zulke mensen bestaan. Die het opnemen voor vluchtelingen. Zelf geef ik les aan vluchtelingen, midden in de Winter van mijn leven. Dat doe ik gewoon omdat ik het leuk vind. Dat kan toch ook, dat het in de zomer van je leven gewoon je werk was en nu je plezier. Ik ben blij dat ze er zijn. Ik ben trots op Arnhem dat zo hartelijk blijkt te zijn. En weet je, ik heb nog nooit eerder gezien dat er op straat zoveel mensen elkaar groeten en naar me lachen. Ik ben dus reuze blij dat ze er zijn en dat ik zoveel plezier en ellende met ze deel.

  8. wauw wat goed van je!! Ik krijg kippenvel bij het lezen van dit verhaal.
    Hier in Hoogeveen hebben we een AZC en eigenlijk geen problemen, maar dat hoor je natuurlijk niet in de media. Alleen de slechte verhalen.
    Vroeger als kind keek ik naar de tv-serie De Papegaai https://nl.wikipedia.org/wiki/De_Papegaai_(televisieserie)
    Dit ging over een staatsgreep in Nederland en gezin dat moest vluchten naar een ander land. Deze serie heeft zoveel indruk gemaakt dat ik er nog vaak aan denk.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *