Huilen met de pet op

Gisteren bezocht ik de finale van de Elite Model Look. Net voordat ik de deur uitging, griste ik mijn EuroDisney-pet van de bank. Ho, wat, EuroDisney? Ja, normaal krijg ik nu allergische stuiptrekkingen, want joe, Disneyland Parijs! Maar dit is écht een EuroDisney-pet. Opening Crew 1992.

Nee, ik was zelf natuurlijk geen lid van de Opening Crew. Toen het park opende in 1992 was ik zeven. Ik vond de pet op Etsy, betaalde er een godsvermogen voor en was door het dolle heen toen ‘ie, spiksplinternieuw met het prijskaartje (80 Franc) er nog aan, door de postbode werd afgeleverd. Een collector’s item!

_MG_0221

Ik droeg de pet tijdens ons Disney-uitje twee weken geleden, waar Riemer een aantal foto’s van me maakte. En ik droeg ‘m dus gisteren. Ik keek de show, ontmoette na afloop Charlotte, die make-up deed, en we werden door een collegaatje van haar afgezet op Amsterdam Centraal. Daar doken we de Starbucks in, om pas om kwart voor twaalf onze treintjes naar huis te pakken.

Kleine hartverzakking

In de trein kwam ik tot een schokkende ontdekking: MIJN PET IS WEG! Ik appte Charlotte om te vragen of zij wist wanneer ik ‘m voor het laatst ophad. “Je had ‘m op toen je de backstage uit liep”, wist ze zich te herinneren. Dat klopt, toen had ik mijn trui aangetokken, en om dat te doen moest de pet even van mijn hoofd. Charlotte appte snel haar collega, die haar auto ging checken. Helaas, geen pet. Dan is er eigenlijk nog maar één optie… Starbucks.

Mijn trein reed inmiddels Zaandam binnen, het was rond middernacht. Ik zocht naarstig naar informatie. De Starbucks zou open zijn tot 1:00, de eerstvolgende trein terug naar Amsterdam ging om 0:05, maar de trein terug naar Zaandam… Reed wegens werkzaamheden niet. In plaats daarvan was er een NS-bus, die er 33 minuten over deed om naar Zaandam te komen. Oh, en ik haat bussen hè.

Als oud vuil

Toch besloot ik om terug te gaan. Om 0:18 kwam ik op CS aan, waar tot mijn grote verbazing de Starbucks al gesloten was?! Er brandde nog wel licht, dus ik probeerde te kloppen. Dat had weinig effect, maar gelukkig kwam er even later een medewerker langslopen. Ik legde het verhaal uit, waarop hij naar binnen ging om een collega te vragen. “Nee, niks gevonden, we hebben net gedweild, sorry.” Mijn hart brak, maar tegelijkertijd snapte ik er niks van: die pet lag nog geen uur geleden daar op het bankje…?

Terwijl ik nog voor de deur stond te balen, zag ik ze in de winkel ineens met iets zwaaien. Mijn pet! Mijn pet! “Ja hij zat in al in de vuilniszak!” Ik kreeg mijn pet terug, nat en vies en stinkend naar koffie.

_MG_0411

WAT DE FAK STARBUCKS. Je vindt een pet. Een mooie, nieuwe pet. Een pet met daarop “Opening Crew EuroDisney 1992”. Een pet die nog geen úúr geleden is vergeten. EN DIE GOOI JE DAN WEG?! Serieus?! Wat is er gebeurd met de afdeling gevonden voorwerpen van de NS? Met gewoon even achter leggen, omdat iemand ‘m misschien nog wel komt ophalen? Wat is er gebeurd met klantvriendelijkheid?!

Nou goed. Met vieze pet op mijn hoofd (ik moest en zou ‘m op mijn hoofd hebben, hij mocht niet wéér kwijtraken!) ging ik richting nachtbus, zodat ik uiteindelijk na enen thuis was. Mét pet. Stel je voor, dat ik de volgende dag pas was gaan zoeken… Dan had mijn fantastische EuroDisney-pet gewoon op de vuilnisbelt gelegen!

4 gedachten over “Huilen met de pet op”

  1. Wat kan je zo’n stomme ervaring leuk brengen haha. Maar wel echt vreemd dat ze dat zomaar weggooien, oké ik had ook niet geweten dat het een collectors item is maar ik werk zelf in een winkel en als ik iets vind leg ik het bij de kassa. Na een week of zo wordt het weggooit, of als het écht heel mooi is (een dure ketting, horloge zoiets) dan leggen we het achter voor het geval de desbetreffende persoon ooit nog terug komt. Als het een handschoen of paraplu was, hebben ze na een week gewoon pech.

  2. Waarom ga je nog naar de Starbucks?
    Het is troep wat ze verkopen.
    Het is een rotbedrijf voor z’n werknemers.
    Het buit al z’n leveranciers uit.
    En zoals je hebt gemerkt is de klanten ervaring/service ook minimaal…

    1. Ik vind het een fijn bedrijf, en ik vind het ook lekker wat ze verkopen. Daarnaast krijg ik het idee dat ze juist wél aandacht besteden aan duurzaamheid en hun personeel. Vanwaar die Starbucks-haat?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *