fb

De week van Toeps #10 – Binary sunset

Terwijl in Nederland de zon onder ging, verruilde ik Zaandam voor het land van de rijzende zon; de komende anderhalve maand zal ik vanuit Japan bloggen! Verder stond de afgelopen week in het teken van twee andere dingen: 1) de high summer-campagne van Ydence, en stress, heel veel stress.

Kasflow

Even kort over Ydence (anders wordt deze blogpost echt gigantisch lang): dat ging goed. We schoten bij Rozen en Radijs, een soort wilde kas met nagemaakte grot en waterval, waar menig bruidspaar z’n foto’s heeft laten maken. Mijn broertje was de altijd fijne assistent, en de foto’s zijn vrijdag al aangeleverd. Oh, was ik altijd maar zo snel hè?

Image 15-03-16 at 02.45

Behind le scenes met model Juliette Mesterom (Ulla Models)

Min of meer

Dan die stress. Jullie hebben in mijn KLM-verhaal al kunnen lezen over die vervelende overstap. Hoewel ik mezelf steeds probeerde te overtuigen dat het wel goed zou komen, bleef mijn hoofd malen en stressen. Ik besloot het de dag van vertrek bij de KLM-balie maar opnieuw te proberen, en kennelijk zat de stress me zo hoog, dat ik in tranen uitbarstte. Oeps. Of dat de doorslaggevende factor was weet ik niet, maar tot mijn enorme opluchting mocht ik nu wél de vlucht van Osaka Itami naar Tokio overslaan. Ik moest nog wel even 23 euro bijbetalen, maar hey. Al was het het tienvoudige geweest!

IMG_9829

IMG_9831

Hey ho, let’s go!

Baby on board

Opgelucht stapte ik het vliegtuig in, al kan het ook zijn dat ik zo rustig was door de ozaxepam die ik die ochtend al had genomen. Enniewees. Voordat ik in de Dreamliner stapte, was ik helemaal zen. In de wachtruimte speelde naast mij een Japans peutertje met haar Winnie the Pooh-beer, en ik dacht: “Awww, wat een poepig kindje!”

Iets minder poepig, alhoewel, misschien doorgaans wel maar onder deze omstandigheden niet, was de pasgeboren baby die op de rij naast me zat. Of nou ja, in zo’n aan de wand te bevestigen bedje lag, bedoel ik dan natuurlijk. Was deze baby niet aan het huilen, dan stond vader of moeder voor mijn neus (want ik had zo’n stoel bij de nooduitgang, met beenruimte) dat kind op en neer te bouncen. – En voordat ik een horde boze ouders over me heen krijg: Ja, nee, ik weet hun omstandigheden niet, en ja, nee, soms moet je nou eenmaal vliegen met je baby… Maar dan wil ik deze mensen toch in het vervolg dringend afraden om een nachtvlucht te nemen.

Streamliner

Enniewees. Ik zag dat de nieuwe Star Wars in het entertainmentsysteem zat, dus besloot die voor een tweede maal te gaan kijken. Later keek mijn buurman The Hunger Games, dus die spiekte ik bij hem mee. Geluid had ik toch niet nodig, en zo kwamen de oordopjes (van die rubberen dingen om geluid tegen te houden, niet te verwarren met in-ear koptelefoontjes) die ik bij de crew bietste toch nog van pas.

IMG_9836

Het was gezellig met de crew. Tijdens het taxiën heb ik de hele tijd met de stewardess op de klapstoel tegenover me zitten kletsen, en ergens boven China heb ik met de hoofdpurser (denk ik…) over Canon versus Nikon gebabbeld. (Team Canon, duh.)

Er was wifi aan boord, en hoewel ik eerst niet wist of dat nou een vloek of een zegen was, had ik toch in het eerste uur al een pas aangeschaft. 120 MB voor slechts 19,95! Uhm. Dus. Toen op een bepaald moment de wifi niet meer werkte, besloot ik bij de crew te informeren hoe dat zat. “Ja, zodra we boven China zitten, houdt de wifi ermee op!” Ah ja. Ook 10.000 meter boven Chinees grondgebied is Facebook uit den boze. Oh en, hoe zo’n ultra-efficiënte, gestroomlijnde Dreamliner aan dat internet komt? “Er staat een gigantische ontvanger op het dak, drie bierkratten groot. Kost enorm veel brandstof, want het tast de gehele aerodynamica aan!”

Droomvlucht

Verdere observaties met betrekking tot de Dreamliner? Die touchscreen is leuk, maar ik vermoed in no-time stuk.

IMG_9840

Duct tape fixt alles

Het toestel maakt best veel lawaai. De raampjes met magische verduisterknop zijn heel fancy. Je moet écht níet dik zijn wil je met de Dreamliner vliegen – Ik zag mensen die enkel zijwaarts op hun stoel pasten, en een paar mensen achterin staken gewoon tien centimeter uit. Pijnlijk…

IMG_9847

Verduisterd raampje, so pretteh!

Ook mijn stoel met extra beenruimte was nog krap, mede dankzij de boom van een kerel die naast me bleek te zitten. Halverwege de vlucht ruilde ik mijn stoel dan ook in voor de vloer voor mij, waar tot voorkort nog afgepeigerde ouders met hun (inmiddels gelukkig slapende) baby stonden te stuiteren.

Ik legde mijn vest op de grond en nam de lotushouding aan (althans, ik deed een poging, zo ver komen mijn benen niet, haha). Ik had verwacht dat er binnen vijf minuten een stewardess zou komen om te zeggen dat dit toch écht niet de bedoeling was, maar ik heb uren zo gezeten. Heerlijk.

IMG_9853

Dreamliner, of toch de StarSpeeder 3000 naar Tatooine?

Oh en, extra pro-tip: Heb jij er ook altijd zo’n hekel aan wanneer je de geur van het eten al ruikt, maar dat karretje op de achterste rij begint en tergend langzaam dichterbij komt? Bestel dan eens een lactosevrije maaltijd. Altijd als eerste je eten, whoop! (Ja, sorry, ik hou van vliegtuigeten. Ik kreeg zelfs boekweit.)

To be continued…

En toen was ik op Kansai. Ik vraag me inmiddels af of ik dit artikel niet in twee delen moet typen, want het wordt een beetje lang. Enne, technisch gezien valt het vanaf hier ook niet meer onder week 10, maar zijn we op de maandag aanbeland. Dusss, cliffhanger: Hóe kwam ik uiteindelijk in mijn huis terecht? Waarom vervloekte ik mijn creditcardmaatschappij? Hoe beviel de Nozomi? Je leest het in de volgende aflevering van Goede Toepsies, Slechte Toepsies.

Alles live meemaken? Instagram (@fashionmilk) en Snapchat (biancatoeps) zijn je vriend.

Een gedachte over “De week van Toeps #10 – Binary sunset”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *