Begrotingstekort

Hoera, iedereen komt naar Japan! Riemer boekte zijn werelddeal-tickets, Maan vertrekt in maart naar Hongkong en reist daarna door naar Tokio, en ook mijn broertje denkt erover een Tokio-tour bij yours truly te boeken. Hoera, schrijf ik net, maar ergens in mijn onderbuik voel ik ook nog wat anders. Ik kan het niet helemaal onder woorden brengen, maar het lijkt op…

Jaloezie

“Maar hoezo, jaloezie? Dat slaat toch helemaal nergens op, Toeps? Je gaat zelf nota bene ook tweeënhalve maand de hort op.”

Klopt. En ik ben juist blij dat iedereen gaat reizen, want dat betekent dat ik iedereen zie, en dat is gezellig! Maar als ik dan hoor dat Maan klusjes wil gaan doen in Hongkong, en dat Charlotte al een klant van haar mee heeft gekregen naar Tokio, steekt dat. Het stekende gevoel wordt gelijk afgestraft door het stemmetje van hierboven. “Gun je het ze niet of zo?” Ja nee, natuurlijk wel! “Nou, wat is dan je probleem?!”

spek

Ik denk dat ik het weet. Met kerst kreeg ik te horen dat één van de grote shoots die ik altijd doe, deze keer niet doorgaat. En dat terwijl ik, in overleg, al ruimte had gemaakt in mijn agenda. Ik had er zelfs in mijn reisplanning rekening mee gehouden, én in mijn reisbudget. Dus toen ik het slechte nieuws hoorde, baalde ik behoorlijk.

Natuurlijk zijn er andere manieren om de kas te spekken. Kleinere shoots, maar dan heel veel. Ik plande direct wat extra shootdagen met Charlotte in, die overigens nog maar langzaam vollopen. Het duurt nog bijna een maand, dus ik moet niet zeuren, maar toch. Ik voel me alsof ik elk dubbeltje bij elkaar schraap door keihard te werken, en elke kleine financiële tegenvaller voelt als een directe aanval op mijn Japan-begroting. Mijn planning staat tot aan 12 februari (én daarna, want er moet ook nog gephotoshopt worden) ramvol, en aan jobs ín Japan kan ik nog niet eens denken. Geen ruimte. Hoofd vol.

Dát is wat me zo dwarszit, denk ik. Dat Maan en Charlotte en alle andere mensen allemaal plannetjes voor de toekomst aan het maken zijn, terwijl ik als een soort duizendpoot probeer de boel bij elkaar te houden. Ik wil ook verder kijken, plannen maken. Maar ik heb er nú de fut niet voor, en wanneer ik deze stapel werk weggewerkt heb, ben ik te laat.

“JEZUS, FIRST WORLD PROBLEMS!”

Je hebt gelijk. Ik heb deze “problemen” omdat ik met mijn verwende ass tweeënhalve maand aan de andere kant van de wereld wil zitten, daar twintig euro per dag zakgeld wil hebben, een kamer van dertien vierkante meter in plaats van zes, en oh ja, ook nog budget om heen en weer naar Hongkong te vliegen, en de Disneyparken te bezoeken. Ik ben een bijzonder verwend nest. Of nou ja, ik had mezelf gewoon even iets te rijk gerekend.

2 reacties op “Begrotingstekort”

  1. Anne schreef:

    Nou ik ken je gevoel helemaal hoor. Super vermoeiend elke keer dat gereken en geplan… Hopelijk komen er snel wat leuke klussen op je pad!

    1. Toeps schreef:

      Ja het stomme is, meestal komen ze ook gewoon wel. Op het laatste moment. Of allemaal tegelijk of zo. Maar dit was ook gewoon bijna een maandsalaris… Echt zo balen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *