De hoogtepunten van 2017 – deel 2

Wat voorafging, in Goede Tijden, Slechte Tijden: Na een niet zo geweldige vakantie in Amerika en een heerlijke periode in Japan, was het tijd om weer terug naar Nederland te gaan. Ik wilde ergens anders gaan wonen, dát wist ik. Maar waar…? (Deel 1 van dit jaaroverzicht vind je hier.)

Lees hier verder! ☞

De hoogtepunten van 2017 – deel 1

Wat is er veel veranderd. Toen 2017 begon, wist ik nog helemaal niet dat ik later dat jaar naar Den Haag zou verhuizen. Ik woonde in Zaandam, samen met Riemer, en dat liep niet altijd even vlekkeloos. Maar goed, dit stukje heet “de hoogtepunten van 2017”, dus we beginnen met een positieve noot.

Lees hier verder! ☞

Ode aan de online wereld

*PLING* Ik krijg een mailtje binnen. Een persuitnodiging, van het Nederlands Fotomuseum. De mail vertelt me dat er binnenkort een tentoonstelling opent van Jacqueline Hassink, die op kosten van subsidieverstrekkers op vakantie is geweest. Zelf noemt ze het anders: Ze wil ons confronteren met onze smartphoneverslaving. Haar werk bestaat enerzijds uit foto’s van “white spots”, plekken waar je geen bereik hebt, en anderzijds uit candid snapshots genomen in de Japanse metro. Dat laatste irriteerde me vooral.

Lees hier verder! ☞

Waarom RTL’s Curvy Supermodel niet het antwoord op alles is

Zoals je misschien gezien hebt, heeft RTL een paar dagen geleden de jury van het nieuwe programma “Curvy Supermodel” bekendgemaakt. Dit programma is een soort Holland’s Next Top Model, maar dan voor vollere meiden. Twee reacties voel je van mijlenver aankomen: 1) “Hehe, eindelijk eens niet van die concentratiekampskeletten!”, en 2) “Huh? Maar… Die meiden zijn helemaal niet dik?!” Oh ja, en natuurlijk die van de alles op zichzelf betrekkende klaaghollander: “Ik ben 1.63 en heb maat 38 en ik ben 40 en daarom mocht ik niet meedoen en het is ONEERLIJK!”

Lees hier verder! ☞

All the single kamers

De trouwe bloglezers weten dat het een tijdje niet zo goed ging. Mijn Amerika-vakantie met Riemer was kut, ik kon niet wachten om terug naar Japan te gaan en eenmaal thuis moest ik in no-time weer tripjes citizenM boeken, om even tot mezelf te komen. We gingen uit elkaar wonen, want “dat zou vast beter gaan”. Of dat echt zo was, wist ik niet. Toch was ik er ook niet zeker genoeg van dat het kut zou worden, al stond ik twee keer op het punt er een punt achter te zetten. Ik wist het gewoon niet. Echt niet.

Laatst voelde ik me eenzaam en spendeerde ik drie dagen bij Riemer in Rotterdam. En voor het eerst kon ik met grote overtuiging zeggen: Ja, volgens mij was dit uit-elkaar-wonen een goed idee. “Eh, ja, daarom deden we het toch?”, zei Riemer verbaasd. Ik probeerde uit te leggen dat het voor mij op papier destijds wel een goed idee léék, maar dat ik natuurlijk niet kon voelen hoe het nu écht zou zijn. Het is een beetje als met medicijnen: men kan wel zéggen dat ze werken, maar je merkt het pas als ze dat ook daadwerkelijk doen. Ik voelde me voor het eerst in lange tijd blij om bij Riemer te zijn, in plaats van stiekem te verlangen naar rust en mijn eigen huisje. Al was er nog altijd één probleem…

Lees hier verder! ☞

Annie are you ok?

Heb je wel eens iets gelezen over de vermoedens dat Facebook en Google je afluisteren, om zo ads te laten zien? Ik had het er gisteren over, met bevriende fotograaf Ruud. We hadden een filosofisch gesprekje over de toekomst van social media, en ik vertelde hierover. Niet dat ik het per sé geloofde, al gebeuren er wel raardere dingen tegenwoordig.

Lees hier verder! ☞

Een nieuwe layout!

Hoera, mijn blog heeft een nieuwe layout! Was er dan iets mis met die oude? Nou ja, niet écht. Maar het was de meerdere malen verbouwde Twenty Fourteen, of nou ja, een child theme daarvoor, en bepaalde dingen irriteerden me al een tijd. Zo was de stylesheet een amper te lezen verzameling van vijfhonderdmiljoen classes die nergens voor gebruikt werden, met vier verschillende viewport-sizes en dan op zo’n manier dat als je voor de iPad iets veranderde, je layout op iPhone of desktop ongewild alle kanten op ging.

Ook ergerde ik me dood aan vierhonderd keer mijn eigen hoofd, vooral onderaan bij related posts in de categorie “persoonlijk” of “asperger”. Die blauwe, die roze waar ik eigenlijk niet meer op lijk, of die okergele, die dan weer niet bij de rest past. Sowieso, de noodzaak om altijd maar weer een plaatje te moeten gebruiken, ook al heeft het stuk tekst helemaal geen plaatje nodig… Natuurlijk, voor social media moet je een featured image hebben, maar wil je die overal dan ook zíen? Nee dus.

Lees hier verder! ☞

Sharks with frickin’ laser beams attached to their heads

Ik stond net bij Riemer in het halletje, teruggekomen van mijn tweede tocht naar de Jumbo. Aanvankelijk was ik zonder portemonnee op stap gegaan, maar helaas, alle mensen in de supermarkt hadden “haast”, of bewindvoering, dus niemand kon voor mij pinnen terwijl ik voor hun neus het geld terug zou internetbankieren. En dus liep ik tien minuten terug naar Riemers huis, probeerde ik zijn fiets maar de band was lek, liep ik maar weer tien minuten richting Jumbo, nu mét geld, en hoezee, weer terug naar Riemer. Mijn humeur was op dat moment aardig beneden peil.

Mail. “Aanvraag Shady-Merk-Iets-Met-Zijde-En-Lipo*: Please reply!”
* Zo heet het merk natuurlijk niet, maar ik wil geen ruzie.

Lees hier verder! ☞

Autistenvoer

Ik eet zelden fruit. Niet dat ik het niet lekker vind hoor, dat niet, maar het schillen, pellen, klaarmaken ervan. Brrr. Er is bijna geen fruit waar je geen vieze handen van krijgt. Bananen vind ik soms nog wel oké. Maar de rest? Yuk.

Daarbij heb ik een lichte fobie voor rottend fruit. Ik heb Riemer herhaaldelijk een een rotte appel uit de fruitschaal laten halen, want ik ga trillen en bibberen en wil er niet bij in de buurt komen. Mocht het écht niet anders kunnen, en ik moet zelf het probleem oplossen, dan mieter ik het liefst die hele fruitschaal weg. Nee, niet alleen de inhoud, letterlijk de hele mikmak, schaal en al.

Lees snel verder!

Wat van die leuke before-and-after photoshopsels

Een paar dagen geleden zag ik op twitter een foto van Sylvie Meis de ronde doen. La Meis had geposeerd voor de Deichmann/VanHaren-campagne, en zag er op die foto’s op z’n zachtst gezegd vreemd uit. “Sylvie onherkenbaar door plastische chirurgie?!”, riepen krantenkoppen suggestief. Nu ben ik de laatste om te ontkennen dat Sylvie geregeld bij dokter Botox en dokter Filler langsgaat, maar wat we hier zien is vooral… Slechte photoshop.

Lees snel verder!

@biancatoeps op Instagram

Licht bewolkt

Ken je dat gevoel? Alsof je dronken bent, niet meer precies weet wat je aan het doen bent, maar op de automatische piloot toch thuis weet te komen? Zo ben ik net in de Starbucks beland. Ik ben niet dronken, sterker nog, de laatste keer dat ik alcohol dronk was waarschijnlijk in een izakaya in Japan (even die drie slokjes champi-voor-de-vorm-waarna-je-het-glas-subtiel-ergens-op-een-flightcase-parkeert op het Televiziergala nagelaten), maar ik voel me wattig jonge. Boh.

Lees snel verder!

Grappige titel die de lading niet dekt

Ik kreeg een Japans theesetje en een boel knuffels. “Veel plezier op wereldreis!”, zeiden sommigen. “Ga je op wereldreis?”, vroegen anderen. Ik ga inderdaad op reis, naar Japan, en Hongkong, alwaar ik mijn broertje, zijn vriendin en hun knuffelpanda-met-Instagram-account zal ontmoeten. Zíj zijn pas écht op wereldreis; van Bali tot Australië, van China tot Zuid-Amerika.

Twaalf februari vertrek ik. Eigenlijk had ik nog een shoot staan de week erna, maar die neemt Maan over. Ik vlieg naar Tokio, vanaf daar een paar weken later heen en weer naar Hongkong. Vervolgens komt Riemer half maart voor een rondreis langs de Japanse westkust, en zie ik Charlotte in april.

Lees snel verder!

Leeg

Dat was het dan. Zaandam. Vanmorgen om 11:00 precies belde de makelaar aan, die door vastgoedeigenaar Adelbrecht is ingehuurd om de verhuur van het pand te coördineren. Even daarvoor stond ik nog te stofzuigen, laadde Riemer de laatste meuk in de auto, pompte ik de banden van mijn fiets nog eens stevig op en postte ik een filmpje op Insta-stories. “Doei huis.”

Lees snel verder!

Mijn huis is (bijna) af!

Deze post bevat een aantal items die ik gekregen heb van webshop Juniqe.

Zo. Terwijl Riemer en ik als jij dit leest waarschijnlijk de casa in Zaandam staan te boenen voor de laatste inspectie, staat de maison in Den Haag er vredig bij. Het is af. Of nou ja… Bijna. Maar af genoeg om jullie de foto’s te showen.

Natuurlijk kan ik op de KonMari-laan niet zonder de tips van opruimgoeroe Marie Kondo, want met maar 25 vierkante meter moet je creatief zijn. Ik sprak deze vrijdag op de housewarming party van het gebouw met een aantal buren die ook bewust voor zo’n kleine crib hadden gekozen: “Heerlijk, ik móet nu keuzes maken!” Precies.

Lees snel verder!

Moeten alle vrouwen op Krav Maga?

Er is een kleine revolutie gaande op internet. Na de val van Harvey Weinstein komen uit alle hoeken verhalen naar boven, gedeeld met de hashtag #metoo. “Ja, ik heb ook iets grensoverschrijdends meegemaakt”, zeggen duizenden vrouwen.

Lees snel verder!

De week van Toeps #40 en #41 – In de Ban van de Ring

Het begon zo rustig. Week 40 was aanvankelijk zó saai, dat ik me afvroeg of ik er wel een weekoverzicht van kon maken. Tot zaterdag.

Lees snel verder!