Documentaire kijktips x5

Toen ik net in Tokio was aangekomen, alleen, nog voordat ik naar Hongkong zou vliegen, had ik even niks te doen. Mijn huisgenootjes kende ik nog niet goed, Charlotte zou pas ná Hongkong komen voor de Suitsuit-job, en werken… Daarvan wilde ik juist uitrusten. Dus wat deed ik? Ik pakte mijn laptopje en ging naar Netflix. Hieronder vind je vijf kijktips, voor nerdjes zoals ik.

My Beautiful Broken Brain

MBBB_Keyart_US

Heftig, deze! De Londense Lotje Sodderland krijgt een beroerte, die ze maar ternauwernood overleeft. Als ze wakker wordt, kan ze niet meer lezen, veel woorden niet vinden en ziet ze vreemde, gekleurde vlekken aan de rechterkant van haar gezicht. Omdat Lotje voorheen in de filmwereld werkte, begint ze zichzelf te filmen. Ook weet ze haar broer met pijn en moeite duidelijk te maken dat ze een documentairemaakster wil spreken.

Lotje legt haar moeizame proces vast, en wordt geconfronteerd met diepe vraagstukken. Wie bén je eigenlijk, als alles wat je was wegvalt? Waaruit haal je je geluk? De documentaire is niet alleen maar zwaar, ik vond het juist ook prachtig om te zien hoe gelukkig Lotje alsnog kan zijn. Het zette me aan het denken. Bén je je werk? Je vrienden? Je brein?

My Beautiful Broken Brain is een Netflix Original, en is dan dus ook te vinden op… Jawel… Netflix.

Twinsters

Iets lichtere kost, maar wederom zwaar boeiend, en spelend met de vraag: wat is nature, en wat is nurture?

Sam, een actrice uit Amerika, speelt in een YouTube-sketch, waarna de vrienden van een Frans meisje wel héél raar staan te kijken: als dat Anaïs niet is! Beide meisjes zijn geadopteerd uit Korea… Zouden ze zussen zijn? De twee besluiten elkaar op te zoeken.

Ook Twinsters is ook op Netflix te vinden. Bekijk hieronder vast de trailer:

Ik ben Alice

Niet op Netflix, maar op de site van de NPO, vind je de docu “Ik ben Alice”. Stiekem hoort deze niet in het rijtje thuis, omdat ik ‘m al eerder zag, maar omdat Charlotte deze écht nog moet kijken van mij, en omdat robots en Japan 1-op-1 bij elkaar horen, mag ‘ie er toch bij.

In Harajuku liepen we langs de Softbank-winkel (een soort van Japanse T-Mobile), toen ons oog viel op de Pepper-robots in de etalage. Ze zijn nu écht te koop in Japan, deze schattige virtual assistants. Waar ze handig voor zijn? Voor bejaarden, bijvoorbeeld.

873_2048x1152

Als je je daar nu niks bij kan voorstellen, moet je “Ik ben Alice” eens kijken. De bejaarden in dit Nederlandse experiment zitten in eerste instantie totaal niet te wachten op een pratende pop, maar naar mate de documentaire vordert, zie je ze toch een band opbouwen. Ontroerend.

Je vindt de documentaire hier.

AKB48: No flower without rain

Deze docu spotte ik als eerste op de Japanse Netflix, maar zonder ondertiteling werd het toch wat lastig. Gelukkig is er de website Show48, die alle documentaires over de popgroep van Engelse subs voorziet.

AKB48 is nog het beste te vergelijken met een Japanse K3. Oké, de AKB-fans zijn meestal geen kleuters maar puisterige “otaku”, en de band heeft íets meer leden (de 48 in de titel staat er niet voor niks), maar ehm. Catchy popdeuntjes, populariteitsverkiezingen, komende en vertrekkende leden, hier en daar een schandaal… En aan de top mediamagnaat Yasushi Akimoto, die al zijn tv-ervaring inzet om steeds maar weer nieuwe drama’s omtrent de groep te creëren. De Gertje van Japan, zeg maar. (Bekijk de clip van de hit Heavy Rotation hieronder.)

AKB48 begon ooit als een groep van achtenveertig meiden, die om beurten in teams van zestien, optraden in Akihabara. Op deze manier konden fans hun idolen vaak ontmoeten, hetgeen ook precies de insteek was van Akimoto. De groep was een doorslaand succes, met zustergroepen in diverse Japanse steden, alsmede in Shanghai en Jakarta.

De documentaire die ik je aanraad te kijken, “No flower without rain”, vertelt het verhaal van Maeda Atsuko (koosnaampje: Acchan), die als een van de weinige overgebleven AKB-ers van het eerste uur, afscheid neemt. Haar afscheidslied, Sakura No Hanabiratachi, heeft de rest van de vakantie in mijn hoofd gezeten.

maeda-atsuko2

De documentaire bekijk je hier.

Tokaido

De weg van Tokio naar Kyoto heet de Tokaido. Dat was vroeger al, toen Tokio nog Edo heette, en er een shogun aan de macht was. Inmiddels is een groot deel van de Tokaido vervangen door een snelweg (route 1) en de Tokaido Shinkansen (hogesnelheidstrein), maar vroeger gingen mensen te voet. Onderweg kwamen ze drieënvijftig tussenstations tegen, waar ze konden eten, rusten of overnachten.

De Belgische documentairemaker Luc Cuyvers zocht de oude Tokaido op, aan de hand van de prenten van negentiende-eeuwse kunstenaar Ando Hiroshige. De serie is echte slow-tv: verwacht geen flitsende beelden of snelle montages, maar geniet van het échte Japan en maak die heimwee nog nét even wat erger.

De docu is ooit op de NPO en Canvas uitgezonden, maar ik kon ‘m niet meer vinden. Alle afleveringen zijn wél te koop op Vimeo, voor 15 euro.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *