Een paar weken geleden ging Fashionmilk op avontuur: Romy Mathôt (iD Model Management) en Esther Speessen (Tjarda Model Management), die je beiden nog kent van de Fashionmilkshoot (zomer 2012 en The New Neons), gingen voor modellenwerk naar Tokio en Fashionmilk reisde met ze mee! Het doel: Een superleuke video maken over modellenwerk in Japan.
Klein probleempje. Als gevolg van de docu “Girl Model”, waarin een jong Russisch model wordt gevolgd door documentairemakers die achteraf bekeken al bij voorbaat het doel leken te hebben drama neer te zetten, zijn de Japanners huiverig geworden voor alles met een camera. Switch Models is, wegens imagoschade door de documentaire, gestopt. Donna Models, het bureau van Esther en Romy, begrijpt wel wat we willen filmen, maar is ook voorzichtig. Daarom in deze video helaas geen castings, geen beelden op het bureau en geen beelden uit het modellenbusje. Wel mochten we bij een testshoot aanwezig zijn, en gelukkig zijn er genoeg andere dingen om te filmen in Tokio! Ook deden we een interview met de meiden, dus lees snel verder!
Fashionmilk: Wat viel je als eerste op toen je aankwam in Tokio?
Romy: Ik denk dat dit de drukte was, in Tokio heb je serieus nooit rust! Overal zijn kleine mensen die om je heen krioelen en met elkaar praten.
Esther: Ja, inderdaad! De drukte en alle winkels met lichtjes en voor hun deur de schreeuwende japannertjes.
Romy: Geloof me, Japanners kunnen hard schreeuwen. En die reclameborden die filmpjes met hard geluid afspelen, dat brengt ook heel veel drukte met zich mee!
Esther (links) en Romy (rechts) in de drukste winkel van Japan: de Donki!
FM: Wat vind je het fijnst aan Japan?
Romy: Het fijnst aan Japan, qua modellenwerk, vind ik dat we door een busje worden rondgereden naar de castings. Dit is heel relaxed! We hoeven nergens over na te denken, gewoon achter de manager aanlopen, lief lachen naar de klant terwijl de manager een Japans verhaaltje over je vertelt en weer als een kip zonder kop door naar de volgende casting.
Qua niet-modellenwerk vind ik het denk ik het fijnst dat (de meeste) Japanners heel behulpzaam zijn. Wanneer je bijvoorbeeld naar de weg vraagt lopen ze, i.p.v. het maken van een vaag handgebaar zoals Nederlanders dat doen, helemaal met je mee. Met behulp van deze lieve mensen ben ik tot nu toe nog maar één keer te laat gekomen, één keer in de verkeerde metro gestapt en één keer verdwaald geweest! Zonder de Japanners was dit aantal al minstens vertienvoudigd.
Esther: Wat ook super handig is hier: De supermarkten zijn 24/7 geopend!
FM: Wat vind je het vervelendst aan Japan?
Esther: De hitte, het is hier iedere dag heel warm en bijna niet uit te houden.
Romy: Ik denk dat ik voor het ingewikkelde ga, alles in Japan in namelijk ingewikkeld! Op de meeste apparaten (zoals wasmachine, airco, etc.) staan alleen maar Japanse tekens dus dit snap ik bij voorbaat al niet. Ook de deuren bij sommige castings zijn ingewikkeld, je moet op een knop op de hendel drukken. Aan het begin vergat ik dat steeds en stond ik vijf minuten voor een schuifdeur te wachten omdat ik dacht dat ‘ie automatisch was, haha. Ook met de Japanse wc’s had ik in het begin moeite, er zitten zoveel knoppen op voor verschillende geluiden, verschillende manieren van doortrekken, schoonmaakopties en weet ik veel wat allemaal nog meer.
De weg vinden is ook ingewikkeld; ze werken hier niet met straten en nummers maar met blokken en nummers, hier snap ik helemaal niets van. Gelukkig krijgen we altijd een hele duidelijke kaart mee, zodat we op zich de locatie wel kunnen vinden. De metro’s waren in het begin ook een uitdaging voor mij: de stations zijn groot, veel mensen, sommige dingen alleen maar in het Japans aangegeven en heel veel verschillende metro’s. Maar inmiddels begin ik eraan gewend te raken en gaat de metro mij bijna elke keer goed af.
Shibuya Crossing, het drukste kruispunt van Tokio. Aan de overkant Shibuya Station, een groot treinstation met vele lijnen
In de metro, waar het voor de verandering best rustig is
FM: Spreek je al een woordje Japans?
Romy: Nee eigenlijk helemaal niet. Ja, ik weet wel wat woordjes maar die gebruik ik niet. Ik voel me echt een wannabe-Japanner als ik dat doe, dus ik praat gewoon lekker in het Engels. De woordjes die ik weet zijn ook niet echt denderend hoor:
Hallo: Konnichiwa
Dankjewel: Arigato
Beetje: Chotto
Ja/oke: Hai
En “hallo” als je de telefoon opneemt is: Moshi-moshi!
Esther: Ik ken ook maar drie woordjes of zo: Konnichiwa, Sayonara (dag/tot ziens) en natuurlijk Kawaii, Japans voor schattig!
Super kawaii: in een fotohokje met de meiden!
FM: Hoe ziet je gemiddelde dag eruit?
Romy: Op castingdagen worden we meestal tussen tien en één uur opgehaald door de managers. Je krijgt te horen in welk busje je zit, we gaan de castings langs (meestal tussen de tien en vijftien per dag, mijn record is achttien), tussendoor hebben we soms pauze en zo niet dan halen we tussen de castings door wat te eten als lunch en avondeten bij de supermarkt.
De Donna-meiden: Lisa, Eva, Greta, Karo, Amanda, Esther en Romy
Op job-dagen verschilt het heel erg, meestal begint een job vroeg, zo rond acht uur. Al heb ik ook al twee jobs gehad waarbij mijn calltime rond vier uur ’s ochtends (’s nachts) was. Wanneer de locatie niet zo heel ver weg is moet je meestal met de metro, als de calltime heel vroeg is regelt de agency een taxi. Als we niet in een studio maar op locatie gaan shooten, komt de klant het model meestal bij het hotel ophalen.
Wanneer je job klaar is voordat de castings van de andere meisjes geëindigd zijn, moet je meestal na je job nog castings doen. De castings duren meestal tot tussen negen en elf uur ’s avonds, dus soms maken we hele lange dagen. Dinsdag 23 juli was mijn calltime kwart over vier. Ik stond om 03:30 op, ging naar mijn job, was klaar om twee uur en hierna had ik nog castings tot tien uur. Dit was een hele lange dag, maar meestal is het niet zooo heftig hoor!
FM: Wat was je leukste job?
Esther: De wedding-job voor Elle! De hele dag mooie trouwjurken aan, wow.
Backstage voor Elle Wedding. Awww!
Romy: Ik denk dat dit de job voor UNIQLO was. De locatie was super schattig en leuk, het eten was heel lekker en het team was fijn. Ook was het samen met een ander model, dus dat was gezellig. Ik vind de jobs samen met andere modellen altijd heel erg leuk!
Afgelopen donderdag had ik ook een job voor een bepaald merk dat bergbeklimkleding verkoopt. Dit was erg grappig, de job was samen met een mannelijk model uit Engeland en we hebben heel hard gelachen om de kleding. De klant lachte net zo hard mee, omdat het toch best grappig is om midden in de zomer met een skibroek, waterdicht jasje, handschoenen, muts, skibril, bergbeklimschoenen en mega rugtas te shooten.
Lekker warm, haha!
Eigenlijk vind ik alles leuk wat ik tot nu toe gedaan heb!
FM: Wat hoop je nog te gaan doen?
Romy: Qua modellenwerk lijkt het me heel leuk om ook een trouwjurkenshoot te doen. Volgens mij gaat dat ook gebeuren, want ik hoorde mijn bureau over iets met “wedding”… Ook lijkt het mij nog heel leuk om naar een ander deel van Japan te gaan om te shooten. Ik hoorde van andere meisjes dat het soms gebeurt dat er een job in bijvoorbeeld het noorden van Japan of op een eiland van Japan is. Dit lijkt mij heel erg leuk om te doen, omdat ik dan nog wat anders van Japan zie dan alleen Tokio en omstreken!
Qua toeristische dingen wil ik graag nog naar Mount Fuji (ga ik waarschijnlijk dit weekend doen!), Tokyo Tower, Sky Tree en naar het strand. Het strand moet wel even wachten tot de laatste week, aangezien ik niet bruin mag worden. En dan is het niet zo slim om naar het strand te gaan..!
Daar staat ‘ie, dat rood met witte Eiffeltoren-achtige ding: Tokyo Tower
Esther: Ja, ik wil ook naar de Tokyo Tower! En nog een keertje ergens lekker uitgebreid lunchen, in een van de vele leuke restaurantjes hier. •
Wij wensen Romy en Esther nog heel veel plezier in Tokio! Hier heeft de heimwee alweer toegeslagen, want wat is Tokio toch indrukwekkend!
2 gedachten over “Video + Interview: Romy en Esther in Tokio”