intro5

MAAN BLOG #5 – Durven vragen

Vorige week zei een vriendin van me “Ja, maar mensen geven jou altijd zomaar spullen/tijd/hulp…” en daar moest ik even over denken. Het klopt wel, ik heb ontzettend veel geluk met alle lieve mensen die ik ken die me willen helpen op allerlei mogelijke manieren, maar ik vroeg me ook af waarom dat dan zo werkt. Na wat denkwerk ben ik er geloof ik uit…

Durven vragen

Met stip op een: als ik iets nodig heb laat ik dat de wereld weten. Vaak via Facebook, want via die route bereik ik makkelijk een boel mensen. Mijn ervaring is dat mensen je willen helpen als ze kunnen (en je geen giga-onredelijke verzoeken hebt). Oftewel: ik vraag het. Dat klinkt logisch, maar veel mensen durven het niet zomaar ‘in de groep’ te gooien dat ze wat nodig hebben. Ik heb die schaamte niet (meer) sinds ik zonder geld een film probeerde te maken. Toen kwam ik er achter dat mensen het oprecht fijn vinden om wat voor je te kunnen doen, als ze dat kunnen.

Durven geven

Dat idee van durven vragen heeft wel duidelijk twee kanten: je moet ook wel wat teruggeven. Ik probeer mensen zelf ook te helpen als ik kan, en ben wel zo’n zweefteef dat ik geloof dat als je anderen helpt mensen jou weer zullen helpen. Dat hoeven overigens niet dezelfde mensen te zijn, zolang je maar probeert de mensen in je omgeving te helpen als zij het weer nodig hebben.

Eigen insteek

Dan moet ik eerlijkheidshalve wel zeggen dat ik gek ben op tweedehands. Ik heb niet zoveel met het nieuwste, duurste of merken en ben dus ook een dankbare afnemer van andermans oude spul. Wel zo duurzaam, goedkoper en vaak net zo leuk: alles heeft een verhaal. Mijn studio (bijna af trouwens!) is 90% ingericht met tweedehandsjes, spullen van vrienden/uit een dumpster/via marktplaats/van de kringloop. Ik kan je bij alles wat er staat een verhaal vertellen, van hoe blij ik was met het kaptafeltje van de kringloop wat maar 8,50 was, tot de antieke tafel die ik 3 hoog in Amsterdam bij Merel heb mogen ophalen. En dat vind ik 100 keer leuker dan iets ‘gewoon’ uit een winkel halen.

Merel's oude tafeltje, nu mijn visagie-plek (:

Merel’s oude tafeltje, nu mijn visagie-plek (:

Boek

De naam van dit stukje is trouwens min of meer gejat van Amanda Palmers “the art of asking”, een boek wat ik nog niet heb gelezen maar ook gaat over het durven vragen. Mevrouw Palmer is een muzikante die haar laatste CD gecrowdfund heeft, en vaak tijdens het touren bij fans op de bank sliep (om geen duur hotel te hoeven betalen). Zij heeft het vragen & delen met anderen echt tot een kunst verheven. Als je het onderwerp interessant vindt zou ik zeker haar website en TedTalk hierover even checken.

Palmer’s book cover van ‘The art of asking’

Weekoverzichtje

Ohja, en wat deed ik deze week? Ik fotografeerde twee dagen particulieren, wat ik voor een baas doe als vaste inkomstenbron. Het is werk waar je niet altijd even veel creatieve vrijheid in kwijt kan, maar wat ik wel heel erg leuk vindt omdat ik elk uur weer een nieuw iemand ontmoet. Het is geweldig om zoveel mensen tegen te komen, iedereen heeft een ander verhaal en als ik het goed doe maak ik ook elk uur iemand blij.

Het zijn bijna altijd mensen zonder camera-ervaring, wat extra sturing vraagt en een bepaalde vertrouwenskwestie is: Als ik iemand zo ver krijg dat ze mijn aanwijzingen opvolgen, zich ‘overgeven’ aan me, dan zie je ze ontspannen en dat komt de foto’s ontzettend ten goede. Ik vind het daarom ontzettend leuk: iedereen ziet er anders uit, heeft andere wensen qua hoe ze op de foto willen en het is ook elke keer weer een uitdaging om dat zo op camera te krijgen als ik in mijn hoofd heb.

De foto hieronder is van een dame die directeur is van een museum-in-aanbouw, en ze wilde ‘oefenen’ met zakelijkere shots omdat ze vond dat ze zacht overkwam en ze nog geen ervaring had met fotoshoots. Ik heb ook zakelijke shots genomen, maar ook heel even de vrijheid genomen om haar met haar geweldige haar en intense ogen even wat anders neer te zetten.

IMG_2376-bewerkt-bewerkt

Niet heel zakelijk, wel heel leuk om te schieten!

En verder

Verder ging ik stampen op hardcore, organiseerde ik een Tankgirl-filmavondje (een van mijn lievelingsfilms!), schoot ik eindelijk weer eens een vrij-werk-serie (backstagefilmpje onderweg!), had ik een meidenavondje, ging ik weer naar Krav Maga (minder spierpijn, meer blauwe plekken), had ik zakelijke meetings, ging ik uit eten in een kraakpand wat opeens een avond uit werd en was ik dus gisteren brak tijdens het foto’s editten en het doen van de sinterklaas-inkopen. Verder merk ik dat het steeds grijzer begint te worden buiten: ik ben grieperig en was een beetje down, dus ik kijk uit naar het tripje naar Barcelona dat ik volgende week gepland heb! ♥

Tankgirl! Aka waar Yolanthi Vi$$er haar kapsel vandaan heeft!

PS: Tankgirl is geweldig. Als je de film niet kent, ga ‘m kijken!

X Maan
Ohja en dingen met subscribe vooral en like m’n Facebook als je me wilt volgen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *