maanfb

MAAN BLOG #18 – Dream of Californication

Oh ja, ik zou nog vertellen over Amerika! Na ons vertrek uit Azië liepen we tegen “kleine” moeilijkheden (spoiler: hoe te roadtrippen als je geen auto kan huren?) en een giga cultuurshock aan…

Na 24 lange reisuren kwamen we bij onze AirBnb in Los Angeles aan. Het was op LAX (het vliegveld) even wennen aan de overdreven vriendelijke mensen achter de balies en de daklozen op de bankjes, en toen we uitstapten in midtown L.A. was het ook wennen aan het warme weer en hoezeer het op de films leek.

Kleine vergissing

We hadden een slaapplek geregeld in een Spaans/Mexicaans buurtje en stonden in een soort hofje voor een heel erg dichte deur. Onze host, Hansel, bleek telefonisch niet bereikbaar. De vriendelijke en bemoeizuchtige buurvrouw van verderop, Darlene, had de directe buurvrouw al gebeld toen Hansel thuiskwam.

tumblr_o6xgxgg5pu1rqtc80o9_1280

IMG_4297klein

“Huisje”

IMG_4296klein

Bram met Appie-tas in onze pittoreske neighbourhood

Dat was ruim een uur later dan de afgesproken tijd, dus toen Hansel “I didn’t expect you guys yet” zei, keken we hem enigszins verbaasd aan. Na wat moeilijke blikken realiseerde ik me dat er wellicht wat tijdsverschil was ontstaan door het vliegen. “What day is it here?” – “Monday”.

Ah. Dus we waren een dag te vroeg. Oeps. Gelukkig was Hansel heel flexibel en konden we die avond alsnog bij hem crashen, wat een heel fijne gedachte was na de reis die we net gehad hadden. Onze plannen voor de week bestonden uit L.A. verkennen en aan het eind van de week een auto huren om te gaan roadtrippen naar San Fran.

Na een lange nacht bijslapen besloten we de volgende dag naar Long Beach te gaan, waar ’s avonds een Burlesque/Comedy avond was waar ik graag heen wilde. (In Utrecht ga ik zo vaak als ik kan naar Burlesque Circus, wat elke keer een feestje is, dus ik was excited om in Burlesque-city L.A. naar een show te gaan.)

Helaas begon de dag niet zo soepel. Gewend aan het openbaar vervoer van Azië waren we in de tram naar Long Beach gestapt.

Downtown L.A.

Downtown L.A.

Big mistake

De tram naar Long Beach gaat door The Ghetto. Denk: Jongens die elkaar casual aan het vertellen zijn dat jongen X in z’n buik geschoten was – maar het verdiende omdat ‘ie zo aan het braggen was met z’n geld. Denk: Verslaafde mama met twee kindjes die tegen iedereen (en niemand in ’t bijzonder) vertelde dat haar kids de beste kids ter wereld waren. Denk: Oude vrouw die tegen ons begon te sissen omdat ze ons indecent vond (ik denk niet christelijk genoeg?).

Na een uurtje tram waren Bram en ik klaar om naar huis te gaan. Helaas waren we net aangekomen in Long Beach, waar op wat daklozen na niemand op straat was – omdat L.A. blijkbaar een autostad is en afstanden tussen dingen niet echt te lopen zijn. Na een dagje verbazen over de cultuur, vegaburgers uitproberen en wennen aan de overdreven vriendelijke (en dikke) Amerikanen gingen we ’s avonds naar de show die helaas echt bagger was.

In de metro terug biechtten Bram en ik aan elkaar op dat we Amerika eigenlijk heel erg stom vonden. Ik was zo geschrokken van de armoede en cultuurverschillen met Azië dat ik klaar was om een vliegtuig het land uit te pakken. Bram had een beetje hetzelfde, maar we besloten het toch een tweede kans te geven. We hadden niet voor niks zo ver gevlogen, toch?

tumblr_o6xgxgg5pu1rqtc80o4_1280

IMG_4080klein

Vega-voer bij astroburger

IMG_4147klein

Hollywood-drukte

IMG_4337klein

Poging twee

De rest van de dagen probeerden we L.A. een kans te geven. We zaten een dagje in een deli, waar ik mijn foto’s editte en werk bijwerkte, we spendeerden een dagje rondlopend door Hollywood, gingen een dagje naar het Art District, zochten naar wat alternatieve shops in west Beverly Hills en besloten ook een dagje “thuis” te relaxen.

Ik merkte aan mezelf dat ik het heel erg moeilijk had met de verschillen in welvaart in de stad. Als je door de stad loopt merk je hoeveel mensen op straat leven in L.A. – waar niet naar omgekeken wordt door de mensen die langsrijden in hun dure auto’s. Na vijf dagen slecht eten en een te drukke stad was ik meer dan klaar om L.A. te verlaten en Amerika een tweede kans te geven op Highway One, ook wel de mooiste route van California.

IMG_4205klein

Yes, let’s rethink failure…

a small problem…

Aangekomen bij autoverhuurbedrijf Enterprise liepen we tegen een “klein” probleempje aan. Om een auto te huren moet je in Amerika een rijbewijs én een creditcard hebben. Hoewel Bram het rijbewijs had en ik de creditcard, bleek dat je dit ook nog eens op dezelfde naam moet hebben. Oei. Puppy-eyes, cash kunnen betalen en lief vragen ten spijt, we mochten geen auto bij ze huren.

We belden andere verhuurders en kregen telkens hetzelfde verhaal: Onze Europese pinpas (visa) werd niet geaccepteerd en je moest een creditcard én rijbewijs op dezelfde naam hebben. Oei keer twee. Onze laatste optie was Escape campervan, waar we eigenlijk pas in San Francisco een busje van hadden willen huren. We liepen 2,5 km die kant op om toch weer te horen dat je beide op één naam moest hebben. Ships. We zaten vast. Zonder slaapplek, want we dachten die avond langs de weg in een motel te slapen.

We regelden last minute dus weer een AirBnB, namen een Uber die kant op, en probeerden onze opties op een rijtje te zetten in het kelderappartementje van señor Esteban. Busje kopen dan maar? Met het OV of de Greyhounds (bussen) proberen te reizen? Liften?

Alledrie redelijke opties, maar ons budget was beperkt en een busje kopen een grote gok (ondanks het lieve aanbod van onze uber-chauffeur Arthur die wel iemand kende die auto’s verkocht) – en liften in Amerika voelt toch net wat enger dan in Europa. Op internet zag ik dat de trein ongeveer dezelfde route langs de kust reed naar beachtown Santa Barbara en dan konden we daar weer verder zien: een busje kopen of liften was vanaf daar de beste kans om de famous route 1 langs de kust te kunnen meemaken.

Wachten op de trein, maar we kwamen in elk geval ergens!

Wachten op de trein, maar we kwamen in elk geval ergens!

A Simple solution!

De volgende dag namen we de trein (zonder mooi uitzicht, lies I tell ya!) de stad uit. Santa Barbara was heerlijk rustig (en rijk!) na Los Angeles, je kon er van A makkelijk naar B lopen en hoewel het heerlijk was om aan het strand te kunnen zitten hadden we nog steeds geen idee hoe we nu verder moesten. De mensen met busjes op Craigslist reageerden niet op onze belletjes of mailtjes, liften werd ons afgeraden door de locals en het OV ging niet langs de scenic route. Toen kwam Bram met het miraculeuze idee om een rekening te openen. Een net pak en een heel simpele intake bij een van de dertig banken die Santa Barbara om de een of andere reden rijk was later: Hij had een rekening, en belangrijker: een debitcard op zijn naam!

IMG_4474small

Bram op pier – pre-oplossing (zie de moeilijke blik ;D)

We belden Escape weer en kregen te horen dat het met zijn rijbewijs en debitcard OK zou moeten zijn om een busje te komen huren. Halle-F-ing-lu-ja. Vreugdedansjes! De volgende dag pakten we de Greyhound terug naar L.A. en pikten we het busje op dat de komende maand ons huis zou worden: “onze” bluebird van. We konden op weg!

ONDERWEG! In een ekte auto ! OMGwtfbbq<3

ONDERWEG! In een ekt busje! OMGwtfbbq<3

Binnenkort meer over onze avonturen op Highway One. Foto’s ervan staan al stiekem een beetje op m’n tumblr. En volg in de tussentijd mijn allang-weer-terug-in-Nederland-avonturen een beetje op Insta of Facebook <3 X Maan

Die bus daar rechtsachter.. Was van ons! <3

Die bus daar rechtsachter… Was van ons! <3

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *