Interview: Elza Jo fotografeert Yumi Lambert en Vera van Erp voor lolaandgrace

This post is also available in English

Van haar agency HALAL kreeg ik een mailtje met daarin Elza Jo’s nieuwe campagne voor sieradenmerk lolaandgrace. De beschilderde frames in haar video’s en animated gifs trokken mijn aandacht, en ik werd nieuwsgierig. Wie is Elza Jo? Wat inspireert haar? We spraken af voor een koffie (maar het werd een thee) en praatten over de campagne, modellen en ons vak, fotografie.

Toeps: Hoi! Leuk je te ontmoeten! Vertel eens, wie ben jij en waar kennen we je werk van? Elza Jo: Ik ben Elza Jo. Ik ben geboren in Amsterdam, hier niet zo ver vandaan trouwens, tegenover de Heineken-fabriek. Volgende maand word ik 34. Ik heb gewerkt voor onder andere Converse, Nike, Dazed Korea, Nylon Mexico, Nylon Singapore, Vice en de Nederlandse Glamour en Elle.

Fotografie

T: Wanneer wist je dat je fotograaf wilde worden? E: Nou, fotografie is eigenlijk een beetje per ongeluk gebeurd. Ik hield wel altijd van dingen maken en met m’n handen werken. Ik ben naar de kunstacademie gegaan voor grafische vormgeving, op m’n zeventiende. Veel te jong eigenlijk, best wel mazzel dat ik toegelaten werd.

Bij grafische vormgeving doe je van alles, dacht ik: schilderen, tekenen, letters ontwerpen… Maar ik kwam erachter dat het eigenlijk heel gedisciplineerd en strak werk was, en dat past niet heel erg bij mijn karakter. En je zit de hele dag achter de computer. Ik zag mezelf niet de hele dag in zo’n ergonomische stoel, en dat als de zon dan buiten scheen, dat ik dan binnen moest zitten… Maar dat moet ik nu alsnog, haha!

Ik had een leraar, Frederick Linck heet ‘ie, zo’n kale, lange Hagenees. Hij liet foto’s zien die hij gemaakt had. Circusartiesten, rare types, beroemde mensen. Ik dacht: Wow, dan ga je dus daarheen, die mensen vastleggen… Dat leek me heel spannend. Toen dacht ik, ik wil eigenlijk wel heel graag fotograferen.

20150115_LG_EELS INTERIOR 1_Final-300dpi 20150115_LG_CHAISE LOUNGE_Final-300dpi

Andere laag

Tegen mijn einde van mijn studie ging ik ook weer steeds meer met die andere laag aan de slag, dat tekenen en schilderen… Dat combineerde ik met mijn fotografie.

Ik vind het een heel fijne combinatie. Fotograferen is snelheid, de spanning of het mooi wordt, en de opluchting achteraf. Er gaan veel emoties door je heen. Hetzelfde geldt voor film. Daarna ga ik tekenen en schilderen; dat is heel rustig, dat kun je nog eens overdoen… Dat zal jij ook wel hebben met nabewerking.

T: Nou, ik heb ook vaak dat ik dan juist alles zie wat niet goed is gegaan, haha. E: Maar juist door de laag verf, of glitter, kun je de dingen die slecht zijn gegaan ook weer tot een soort charme maken. Video is nog best een ding, trouwens: dan moet ik alle afzonderlijke frames uitprinten om vervolgens te beschilderen.

T: Oh, print je ze echt stuk voor stuk uit? Ik zou denken, dat doe je wel op de computer! E: Nee, de computer kan heel handig zijn, maar op deze manier heb je dat wat je ook hebt als je een oude film kijkt: krasjes, lichtvlekjes… Het geeft een heel echt en analoog gevoel, dat vind ik mooi.

lolaandgrace_fw15_06

lolaandgrace_fw15_04

lolaandgrace_fw15_03

Modellen

T: Waar zoek je naar in modellen? E: Hierin ben ik mezelf een beetje opnieuw aan het uitvinden. Door het filmen heb ik steeds meer het gevoel dat ik een verhaal wil vertellen. Met fotografie heb je dat natuurlijk ook, maar met film nog meer, als een soort documentaire. Ik wil een verhaal vertellen dat bij jou om de hoek kan gebeuren. Ik probeer te zoeken naar iemand die heel interessant is, waar je meer over wil weten. Ik zoek het verhaal achter iemand.

T: Liever ook niet te jong dus? E: Als een jong model het verhaal van iemand van vijfendertig moet uitbeelden, dan wordt het een beetje weird. Als je een veertienjarig meisje een veertienjarig meisje laat zijn, dan krijg je een heel ander verhaal.

Ja, wie waren wij toen we veertien waren..? Ik bedenk me nu dat ik paars folie tegen mijn plafond aangeplakt had, haha!

T: Voor lolaandgrace heb je met Vera ven Erp (CODE Management) en Belgisch model Yumi Lambert (Dominique Models) gewerkt. Hoe is dat tot stand gekomen? E: We hebben samen met casting director Victor de Bie gewerkt. Het is eigenlijk voor het eerst dat ik met een casting director heb samengewerkt, en het geeft echt een extra dimensie aan je verhaal. Je legt een plan neer en hij zegt: probeer die en die. Het zijn allemaal dingen die je zelf niet bedenkt, een verscherping van het concept.

Vera heeft ‘ie, nou ja, niet ontdekt, maar hij had wel vroeg in de smiezen dat zij mooie dingen ging doen. We zochten naar een tegenstelling. Als je met twee modellen werkt in een campagne, is het heel mooi als ze elkaar complementeren. Wat ik heel tof vind aan Vera is die soort moodyness en darkness in haar gezicht, terwijl ze ook iets heel liefs heeft. Echt een heel leuke chick. T: Zij studeert toch aan het AMFI? E: Ja, die achtergrond, dat merk je.

Wat ik heel tof vind aan Yumi is dat ze iets heel onbereikbaars, iets ongrijpbaars heeft. T: En ze heeft natuurlijk geweldige dingen gedaan, bijvoorbeeld een Chanel-campagne. Was je blij dat je met haar kon werken? E: Ja, dat heeft Victor goed geregeld!

20150115_LG_BLUE SHUTTER_Final-300dpi 20150115_LG_BLUE WALL_Final-300dpi

Een portret van Londen

We hebben de campagne in Londen geschoten. In twee dagen, zowel de video als de shoot. Het was januari, dus dat was best challenging… Koud!

Sofie Spindler heeft het concept uitgewerkt. Wij zijn sowieso veel bezig met dingen samen uitdenken, dus het was heel tof om all out te gaan. Het idee was dat het niet alleen portretten zouden worden van Yumi of Vera, maar ook van Londen zelf. De omgeving is bijna net zo belangrijk als wat je erin zet. Dat vond ik spannend, daar zijn we heel erg mee bezig geweest met locatiescouts.

T: Er waren dus best een hoop mensen bij betrokken! E: Ja, vond ik ook wel hoor, het was best een pittig team. We hadden ook nog twee behind-the-scenes gasten, eentje voor foto en eentje voor film, mijn twee assistenten, twee modellen dus, Julia Llamas de geweldige producente, twee personen vanuit de klant, John en John die ons hielpen met de locaties en dat soort dingen… En zo trokken we van plek naar plek.

We zaten met z’n allen in één hotel, heel leuk. Je bent met z’n allen zo hard bezig om dat product te maken tot wat het is, ik vind dat heel bijzonder.


Zelf doen versus uitbesteden

T: Hoeveel werk had je achteraf nog? E: Best veel! De video heb ik eerst voor een groot deel zelf geëdit, en toen nog met een editor erbij. Ook bij alle fotobewerking heb ik erbij gezeten.

T: Hoe gaat dat, als je je nabewerking uitbesteed? Vind je dat niet lastig om los te laten? E: Het is belangrijk dat iemand je stijl snapt. Maar dan is het heel fijn: gelijk zetten ze het kleurtoontje al op wat jij mooi vindt…

Het was ook wel heel erg nodig, want het gaat over sieraden. Alles moet scherp en perfect, het is echt een specialisme. Dan kun je dat wel zelf lopen doen, dan kom je er waarschijnlijk ook wel uit… Maar dan kost een verandering misschien een dag in plaats van een uur.

T: Ik heb vorige week nog zelf aan een set lopen bouwen… Wat vind jij fijner? Alles zelf doen of een groot team? E: Alles zelf doen is misschien leuker als het om je persoonlijke werk gaat. Een goed team voegt vaak een extra dimensie toe. Maar soms, als een klant er heel erg een mening over heeft, wordt het meer “u vraagt, wij draaien”.

Kunst versus klant

T: Dat is ook nog zoiets ja. Hoe doe jij dat, als je een klant hebt die iets wil, en jij denkt, hmm… E: Ik denk dat je wordt ingezet voor verschillende doelen. Soms is een concept al heel erg uitgedacht, dan heeft het niet zo veel zin om er van alles van te vinden. Wat ik overigens ook vaak heel leuke shoots vind, er zit een ander soort energie in. Je transformeert als het ware tot de klant.

De volgende dag sta ik dan in de studio een filmpje van mezelf te draaien waarin ik met de spies van een stierenvechter omgebracht word, en dan twijfel ik elke seconde. Is dit wel mooi? Waarom doe ik dit eigenlijk..? Die afwisseling is heel tof.

Je moet aanvoelen wanneer ze je vragen voor je visie, en wanneer voor je ambacht. Maar je bent altijd een beetje een art director, anders vragen ze jou niet.

lolaandgrace_fw15_05

lolaandgrace_fw15_07

T: Je hebt ook van die die-hard kunstenaars, die alleen maar kunnen doen wat zíj willen, en zich niet kunnen voegen naar wat een klant wil… E: Ik heb wel bewondering voor dat soort mensen! Vaak komen ze heel ver. Ik merk in mijn vriendengroep dat ik zulke mensen om me heen verzamel, omdat ik zelf een beetje een blij ei ben, haha.

Ik hoor altijd heel snel de potentie in een project. Als iemand vraagt “Wil je dat doen?”, dan zeg ik al snel ja. Ik vind het lekker om kritische vrienden om me heen te hebben.

T: Als je commercieel kan werken, is dat fijn. E: Aan de andere kant is een handschrift ook heel belangrijk.

Hoarders

T: Mijn nieuwe criterium is “does it spark joy?”, ofwel, word ik er blij van? Da’s van Marie Kondo, een Japanse opruimgoeroe. E: Oooh, ik heb haar nodig – noteert de naam Marie Kondo in haar telefoon – ik ben een hoarder, haha! Het zit in de familie denk ik. Mijn Indische overgrootoma had een huis dat zó vol stond! Niet goor of zo, maar gewoon zó veel spulletjes… En kippen.

Ik heb een heel klein huisje, veertig vierkante meter. Alle muren hangen vol, alle kasten en mijn halve tafel staan vol met mijn schatten. Dingen die ik mooi vind: kandelaars, vaasjes, beeldjes… T: Haal je er inspiratie uit? E: Dat weet ik wel zeker! Ik weet niet hoe, maar ik weet dat het zo is. Als je met je handen werkt en dingen maakt, heb je altijd spullen nodig, toch? •

Ik druk de recorder uit en we praten nog lang verder. Over opruimen, over klanten, over de theepotten-met-gebruiksaanwijzing in het te hippe koffietentje… Ja, Elza Jo is een toffe chick.

Klik hier voor het portfolio van Elza Jo op de website van HALAL. Haar en make-up van de campagne werden verzorgd door Kathinka Gernant, de styling was in handen van Jos van Heel.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *