Categorie: Travel

Ik ben een sucker voor Azië. In 2008 bezocht ik Japan voor het eerst, en werd ik verliefd. Later kwam daar Hongkong bij, en nu zou ik graag eens naar China willen. Maar ook Amerika komt aan bod, en naast mijn persoonlijke reisavonturen vind je hier ook de gastblogs van wereldreizigers Maan en Jeske.

De vergankelijkheid van de Nakagin Capsule Tower

Ik weet niet meer precies waar of wanneer, maar ergens in het proces van het verlangen naar een eigen plekje tot het verhuizen naar mijn geweldige 25m², wees iemand me op de Nakagin Tower. Een toren met capsules, gebouwd in 1972, als toonbeeld van de Japanse Metabolisme-beweging. Mijn droom.

Lees hier verder! ☞

De meest niet-enge brug van Japan

Mensen, ik moet iets bekennen. Ik ben in clickbait getrapt. En dan bedoel ik niet dat ik er enkel op heb geklikt en drie seconden van mijn leven heb verspild, nee, ik heb gisteren acht uur in de trein gezeten, vandaag dik een uur, ik heb 20 euro voor een taxi betaald en een uur teruggelopen, voor… Een matige brug.

Lees hier verder! ☞

72 uur in Chongqing

Ik weet nog goed hoe ik erop kwam. Samen met Riemer zat ik YouTube-video’s te kijken via de Apple TV, over monorails vermoed ik, toen de autoplay met een docu op de proppen kwam. Deze docu, zelf geknutseld door een Noorse student in Chongqing.

Lees hier verder! ☞

Yim Tin Tsai

Vrijdag voelde ik me (zoals je hebt kunnen lezen) vrij beroerd, maar zaterdag ging het al iets beter. Maan vroeg wat ik wilde doen, en mijn antwoord was: Iets rustigs. Met natuur.

Maan stuurde me een artikel door over een verlaten eiland waar vroeger zout werd gewonnen: Yim Tin Tsai. De gedachte van verlaten Chinese huisjes won het van de gaarheid en de angst voor een boottocht en een busrit van een half uur. Dus, op naar de Sai Kung Pier!

Lees hier verder! ☞

Een hotel in je woonkamer en circuits in je hoofd

Ik had natuurlijk al eerder in een capsule hotel geslapen. Toen ik in Sendai was, logeerde ik vijf nachten in 9Hours, een modern, fancy capsule-concept. Dus toen ik op Booking.com zag dat Hongkong óók een capsule hotel had, besloot ik daarvoor te kiezen. Dat het hotel op een toplocatie lag, midden in Causeway Bay en bij Charis om de hoek, was een extra doorslaggevende factor.

Goed. Dus ik vlieg vijf uur in een bus met vleugels van HKexpress (geen tv, eten zelf kopen, dat verhaal), pak de airport express, daarna de metro, en ik haast me naar het hotel; ik zou daarna nog met Maan en Yves gaan eten, en ik was al laat.

Lees hier verder! ☞

Over reizen en privilege

Hoera! Het is International Women’s Day! CARE Nederland vroeg me na te denken over empowerment, over dingen die ik als vrouw doe, kán doen en mág doen.

Vandaag vlieg ik naar Hongkong. De afgelopen maand woonde ik in Tokio. Daarvoor kan ik mezelf wel enorm op de borst gaan kloppen, maar ik moet niet vergeten dat ik dit boven alles te danken heb aan mijn privileges. Privileges die niet elke vrouw op deze aardbol heeft.

Lees hier verder! ☞

Do less of what makes you meh

“Do more of what makes you happy“, schreef ik de vorige keer. Guess what: Dat is niet de oplossing. Ja, deels. Maar wie alleen maar méér doet, in een zoektocht naar happiness, is al snel overwerkt. Het grote geheim is niet méér doen, maar juist minder.

Lees hier verder! ☞

Do more of what makes you happy

Je kent die tegeltjeswijsheid vast wel. Of nou ja, tegeltjes… Het staat tegenwoordig op posters, Instagram-profielen en het halve assortiment van de Xenos. Het lijkt een duidelijk advies, maar het roept direct lastige vragen op. What makes me happy?

Ik heb er de afgelopen week veel over nagedacht. Ik was in Japan, dus ik zou heel happy moeten zijn. Toch?

Lees hier verder! ☞

Big in Japan, ofwel: een tweet in 663 woorden

Twitter. Vanaf 2009 deel ik er m’n observaties, klachten en leukigheden. Dat weet ik omdat ik net mijn eerste tweet heb teruggezocht, en zowaar, direct aan het klagen. De username @toeps was al bezet, dus dat vind ik nog steeds wel een terechte klacht.

Lees hier verder! ☞

De hoogtepunten van 2017 – deel 2

Wat voorafging, in Goede Tijden, Slechte Tijden: Na een niet zo geweldige vakantie in Amerika en een heerlijke periode in Japan, was het tijd om weer terug naar Nederland te gaan. Ik wilde ergens anders gaan wonen, dát wist ik. Maar waar…? (Deel 1 van dit jaaroverzicht vind je hier.)

Lees hier verder! ☞

De hoogtepunten van 2017 – deel 1

Wat is er veel veranderd. Toen 2017 begon, wist ik nog helemaal niet dat ik later dat jaar naar Den Haag zou verhuizen. Ik woonde in Zaandam, samen met Riemer, en dat liep niet altijd even vlekkeloos. Maar goed, dit stukje heet “de hoogtepunten van 2017”, dus we beginnen met een positieve noot.

Lees hier verder! ☞

Grappige titel die de lading niet dekt

Ik kreeg een Japans theesetje en een boel knuffels. “Veel plezier op wereldreis!”, zeiden sommigen. “Ga je op wereldreis?”, vroegen anderen. Ik ga inderdaad op reis, naar Japan, en Hongkong, alwaar ik mijn broertje, zijn vriendin en hun knuffelpanda-met-Instagram-account zal ontmoeten. Zíj zijn pas écht op wereldreis; van Bali tot Australië, van China tot Zuid-Amerika.

Twaalf februari vertrek ik. Eigenlijk had ik nog een shoot staan de week erna, maar die neemt Maan over. Ik vlieg naar Tokio, vanaf daar een paar weken later heen en weer naar Hongkong. Vervolgens komt Riemer half maart voor een rondreis langs de Japanse westkust, en zie ik Charlotte in april.

Lees hier verder! ☞

Super Sendai

Met de CosmoGIRL!-job afgerond zónder het verwachtte tripje Osaka (het meisje dat in Osaka woonde reageerde niet meer op onze mails, waardoor ik geen enkele reden meer had om die kant op te reizen), had ik plots twee lege weken en de reiskriebels. In eerste instantie was het plan om alsnog naar Osaka te gaan, maar treinen zijn duur, en in mijn zoektocht naar Rail Passes stuitte ik op de beste deal ever: de JR East Pass Tohoku Area!

Lees hier verder! ☞

Wie wil er terug naar Namie, Fukushima?

Op 15 maart 2011, vier dagen na de verwoestende zeebeving en de daaropvolgende ramp met kerncentrale Fukushima Daiichi, worden alle inwoners van Namie (spreek uit: nami-eh) die nog niet gevlucht zijn, gedwongen om hun dorp te verlaten. Het stralingsniveau in het dorp, gelegen op acht kilometer van de centrale, is veel te hoog.

Iets meer dan zes jaar later, op 1 april 2017, mogen de inwoners terugkeren. Het treinstation wordt heropend, een gloednieuw postkantoor is uit de grond gestampt en wegen zijn opnieuw geasfalteerd. Toch zijn tot nu toe maar zo’n 100 van de 20.000 inwoners terug. Huizen zijn onbewoonbaar, mensen hebben elders een nieuw leven opgebouwd, en tja, is het er nu écht veilig?

Lees hier verder! ☞

Ik bezocht alle Disneyparken ter wereld: mijn top 6!

Vorige maand was het zover: ik kon een van mijn grootste #lifegoals van mijn bucketlist afstrepen. Disney-bingo. Ik droomde er al sinds mijn vijftiende van: alle Disney-parken ter wereld bezoeken.

Lees hier verder! ☞

Mijn debuut als videoclipmaker: Licht Aan

Whooo! I’m so excited! Eindelijk mag ik ‘m laten zien. De videoclip die ik maakte voor Aafke bij haar nummer Licht Aan. En nee, je hoeft niet eerst een hele lap tekst door te lezen, want hier is ‘ie! (Please kijk in HD, anders is het zo… Jammer.)

Lees hier verder! ☞