Persoonlijk

“…dus dan ga ik me dinsdag inschrijven bij de antikraak-toko, en dan hoop ik vervolgens nog diezelfde week ergens te gaan kijken, iets te vinden en te verhuizen. Zodra ik meer duidelijkheid heb, schrijf ik ook een nieuwe blogpost.”

Plan: 10, uitvoering: 3. Ik schreef me in bij de antikraak-toko, werd uitgenodigd voor een bezichtiging op maandag en zag het al helemaal voor me. Een oud bejaardentehuis, op vier minuutjes lopen van station Rotterdam Lombardijen. Er waren twee kamers beschikbaar, eentje zelfs met keuken, voor 250,- per maand. De kans dat er iets met het bejaardentehuis ging gebeuren binnen nu en december was minimaal. Wat kon er nog misgaan?

Lees snel verder!

Nou ja, dat dus. Nog een week. Volgende week maandag om deze tijd is Sakura House mijn huis aan het inspecteren. Daarna sleep ik mijn koffers mee naar vliegveld Haneda, als ik die nog niet heb verstuurd met Ta-Q-Bin. Ik moet nog even uitzoeken wat goedkoper is, twee koffers Ta-Q-Binnen of gewoon een taxi pakken. En ik moet mijn fiets verkopen. Nog even met Kei afspreken. Souvenirs kopen. En mijn hersentjes laten wennen aan het idee dat ik volgende week weer gewoon thuis ben.

Lees snel verder!

“Er is een medium-size winkelcentrum bij me in de buurt, daar is ook een Starbucks.” Kei antwoordt me deze ochtend, terwijl ik al onderweg ben naar Shinagawa Station. Mensen kijken. Het is wat ik altijd doe als ik het even niet weet. Met mijn spullen naar een station, en van daaruit maar verder zien. Hoewel het onaardige stemmetje in mijn hoofd zei dat er toch niemand op mij zat te wachten, besloot ik er toch maar een appje aan te wagen. “Hey, heb jij al plannen voor vandaag?”

Lees snel verder!

Ik moet toegeven, het was een tikje stalkerig. Ik zag op Insta Stories dat ze in het Kawaii Monster Café zaten – ik zat in de Starbucks ernaast. Liep naar beneden, bestelde een crêpe en bingo. Cyarine en Tokidoki Traveler. Meiden die ik al een tijdje op social media volg, en die nu plots in de buurt waren. Of nou ja, Emma (aka Tokidoki Traveler), woont hier. Cyarine is een Dutchie. “Hoi Laura!”, zei ik. En omdat het vast een beetje creepy is om in Japan plots in je moedertaal te worden aangesproken: “Niet schrikken.”

Lees snel verder!

“Ik moet uit the loop komen. Ik moet uit the loop komen.” Het zinnetje herhaalt zich in mijn hoofd, waaardoor het ironischerwijs zelf een loop wordt. Een uur geleden zat ik thuis op de witte Malm-kast met daarin mijn kleren. Ik had me aangekleed, dus hey, da’s al iets. Maar toen zat ik daar op die Malm-kast, minutenlang, voor me uit te staren. “Ga iets doen Toeps. Ga naar buiten. Dat helpt altijd.”

Lees snel verder!

Het zal jullie niet ontgaan zijn: Sinds Trump vorige week zijn intrek heeft genomen in het Witte Huis, is de pleuris uitgebroken. Wetenschappers wordt het zwijgen opgelegd, die oliepijpleiding door Sioux-gebied komt er tóch, en als klap op de vuurpijl worden sinds gisteren burgers uit zeven (grotendeels) Islamitische landen geweerd. Óók als ze gewoon een green card hebben en al jaren in de VS wonen en werken.

Iedereen is woest, en dat is logisch. Maar het is ook wel een beetje laat. Heel lang heeft men gezegd: “Ach joh, die Trump, het zal allemaal wel meevallen.” Maar het valt niet mee, en iedereen is in shock.

Lees snel verder!